Τα Νέα μου

Μια απλή αλλαγή φωτιστικού εξελίχθηκε σε ηλεκτρολογικό θρίλερ και κατέληξε σε πολύωρη μάχη με βιβλιοθήκες Linux που τσακώνονταν για το ποια θα φορτωθεί πρώτη. Μια απολύτως φυσιολογική Κυριακή.

Καιρό είχαν να γράψω τα νέα μου αν και είμαι υπερβολικά εξαντλημένος για να γράφω.

Για να φτάσεις στο 100ο άρθρο σημαίνει ότι έστησες το συστηματάκι σου, το δοκίμασες, διόρθωσες τις ατέλειες και σου περίσσεψε και χρόνος για να γράφεις. Αποτελεί ένα μικρό κατόρθωμα σήμερα.

Όλα αυτά για να βλέπεις τη σελίδα που βρίσκεται μπροστά σου. Χωρίς Vibe Coding, χωρίς χάος. 270 αρχεία PHP, 56 Vanilla JS και 25 CSS. Το άρθρο δεν αποτελεί διαφήμιση.

Εδώ και χρόνια προσπαθώ να έχω ένα δίκτυο σελίδων, το καθένα για συγκεκριμένο λόγο. Ποτέ δεν είχα καταφέρει να μπορώ να τα συντηρώ ταυτόχρονα. Ένας άνθρωπος που προσπαθεί να βγάλει άκρη μόνος του. Ποτέ δεν έφτανε ο χρόνος.

Συμβαίνει κάτι περίεργο στο διαδίκτυο τελευταία. Μια μικρή μερίδα ανθρώπων φαίνεται να έχει κουραστεί από τα κοινωνικά δίκτυα, τους αλγόριθμους και τα ατελείωτα σκουπίδια της τεχνητής νοημοσύνης. Και αντί να αναζητά την επόμενη επαναστατική εφαρμογή, επιστρέφει σε κάτι σχεδόν ξεχασμένο. Στο παλιό, καλό διαδίκτυο. Εκείνο με τα RSS, τα προσωπικά blogs και την υπέροχη δυνατότητα να διαβάζεις κάτι χωρίς να χρειάζεται πρώτα να κάνεις εγγραφή σε δεκαεπτά υπηρεσίες.

Έχω μια κακή συνήθεια. Όταν βρίσκω κάτι ενδιαφέρον στο διαδίκτυο, το αποθηκεύω. Μια χρήσιμη εφαρμογή, ένα εργαλείο, ένα άρθρο, μια παράξενη ιστοσελίδα, οτιδήποτε μου τραβήξει την προσοχή. Το πρόβλημα είναι ότι το κάνω εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

Ήταν ένα μακρύ ταξίδι, επίπονο, μοναχικό, καταθλιπτικό. Αλλά δεν το έβαλα κάτω ποτέ. Όσο άσχημες και αν ήταν η συνθήκες, όσο σκληρά τα καθημερινά χτυπήματα, όσες φορές και να βρέθηκα με τη μούρη στο πάτωμα, ξανασηκώθηκα. Και φτάσαμε στην 9η Οκτωβρίου του 2026.

Μόλις επέστρεψα από την Ελλάδα για ένα ταξίδι που δεν γινόταν να αναβάλλω. Η υγεία μου είχε φτάσει σε σημείο που δεν μπορούσα να συνεχίσω έτσι πια. Και που πήγα; Φυσικά στην πόλη μου: τη Θεσσαλονίκη!

Το τελευταίο διάστημα ήταν το χειρότερο αλλά και το καλύτερο συνάμα. Μα πως γίνεται αυτό; Αυτή τη φορά ήταν κουραστικό, δύσκολο, εκνευριστικό αλλά και εξόχως παραγωγικό.

Οπότε τα πράγματα είναι απλά: ή θα πάρω σοβαρά μέτρα για να μη φτάσω ποτέ ξανά τόσο κοντά στο χείλος, ή κάποιος θα πρέπει να αρχίσει να ξεσκονίζει το ψαλτήρι.

Η φωτογραφία είναι ένας πάθος μου από πολύ μικρή ηλικία. Ξεκίνησα με μηχανές φιλμ, αγόρασα από τις πρώτες ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές και τώρα έχω το κινητό μου. Οι φωτογραφίες μου δεν θα μπορούσαν να λείπουν από το blog.