Γνώση & Προβληματισμός

Το τελευταίο διάστημα ήταν το χειρότερο αλλά και το καλύτερο συνάμα. Μα πως γίνεται αυτό; Αυτή τη φορά ήταν κουραστικό, δύσκολο, εκνευριστικό αλλά και εξόχως παραγωγικό.

Μια επιδημία που εξαπλώνεται με ραγδαίους ρυθμούς. Hikikomori στην Ιαπωνία, Oetori στη Νότια Κορέα, Tang Ping στην Κίνα και τώρα οι Anormia της Δύσης.

Υπάρχει μια κατάσταση που δύσκολα την περιγράφεις, γιατί δεν μοιάζει πάντα με πρόβλημα. Δεν είναι απαραίτητα θλίψη. Δεν είναι απαραίτητα απελπισία. Δεν είναι ότι ξυπνάς και λες «δεν αντέχω άλλο». Είναι πιο ύπουλο, πιο ήσυχο, πιο γκρίζο. Είναι να ξυπνάς, να έχεις μπροστά σου μια σχετικά κανονική μέρα, ίσως και ελεύθερη, και να μη νιώθεις τίποτα ιδιαίτερο γι’ αυτήν.

Ένα βίντεο που καλό είναι να δείτε. Ακόμα καλύτερα, δείξτε το και στα παιδιά σας. Αυτά κινδυνεύουν περισσότερο. Αν δεν έχετε παιδιά, κάντε. Θα προλάβετε μέχρι να τελειώσει το buffering. Είναι φοβερό πως τεχνολογικά εργαλεία που μπορούν να κάνουν τη ζωή μας ευκολότερη, τα χρησιμοποιούμε τελικά με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.

Κάθε φορά που ανοίγω το γραμματοκιβώτιο στη Γερμανία, νιώθω ότι με περιμένει ένας φάκελος, μια προθεσμία και ένα μικρό εγκεφαλικό.

Το γράφω εδώ ακριβώς για να θυμάμαι ο ίδιος και να μην κάνω αυτό που με ενοχλεί σε άλλους. Είναι πολύ εύκολο να πέσεις στην παγίδα, η μοναξιά και η απομόνωση κάνουν την κατάσταση ακόμα χειρότερη. Με ακούς Τομ; Προσπάθησε να μην το κάνεις.

Ένα άρθρο το οποίο αφήνω εδώ στο «Πανεπιστήμιο» για να θυμάμαι. Να μου θυμίζει γιατί είναι έτσι οι άνθρωποι και να πάψω να απορώ. Γιατί οι άνθρωποι έχουν τις απόψεις που έχουν, γιατί κινούνται έτσι, γιατί δεν αντιδρούν.