Γιατί η μόνη μορφή χημικού πολέμου που δεν θεωρείται έγκλημα είναι αυτή ενάντια σε πολίτες;

Η απαγόρευση του χημικού πολέμου θεσπίστηκε διεθνώς με το Πρωτόκολλο της Γενεύης στις 17 Ιουνίου 1925, ως απάντηση στη μαζική χρήση δηλητηριωδών αερίων κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η απαγόρευση ενισχύθηκε με τη Σύμβαση για τα Χημικά Όπλα του 1993, η οποία τέθηκε σε ισχύ στις 29 Απριλίου 1997 και απαγορεύει την ανάπτυξη, παραγωγή, αποθήκευση, μεταφορά και χρήση χημικών όπλων. Η χρήση τους σε ένοπλες συγκρούσεις συνιστά έγκλημα πολέμου, καθώς οι τοξικές ουσίες μπορούν να προκαλέσουν ασφυξία, σοβαρές βλάβες στην υγεία, μόνιμες αναπηρίες ή θάνατο. Επιπλέον, η διασπορά τους μπορεί να πλήξει αδιακρίτως στρατιώτες και αμάχους, παραβιάζοντας θεμελιώδεις αρχές του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου σχετικά με την προστασία των ανθρώπων και τον περιορισμό του ανούσιου πόνου.

Ένα κράτος που παραβιάζει τη Σύμβαση για τα Χημικά Όπλα μπορεί να αντιμετωπίσει διεθνείς έρευνες, περιορισμό των δικαιωμάτων του στο πλαίσιο της Σύμβασης, διπλωματικές και οικονομικές κυρώσεις, καθώς και παραπομπή της υπόθεσης στα Ηνωμένα Έθνη για εγκλήματα πολέμου.

Τα φυσικά πρόσωπα που ευθύνονται για εγκλήματα πολέμου μπορούν επίσης να διωχθούν ποινικά από αρμόδια εθνικά ή διεθνή δικαστήρια. Ωστόσο, υπάρχει μια σημαντική νομική διάκριση: η Σύμβαση απαγορεύει τη χρήση χημικών ως μέσου πολέμου, αλλά επιτρέπει τη χρήση χημικών μέσων για σκοπούς επιβολής του νόμου, συμπεριλαμβανομένου του ελέγχου ταραχών.

Τα σχόλια δικά σας

Η χρήση από οργανωμένα στρατεύματα απαγορεύεται ως έγκλημα, η χρήση ενάντια σε άοπλους πολίτες χωρίς προστατευτικές στολές και μάσκες επιτρέπεται!

Δεν χρειάζεται να γράψω άρθρο 2000 λέξεων για αυτό.

Είναι πλέον εμφανές ότι δεν βρισκόμαστε υπό καθεστώς δημοκρατίας αλλά πολύ πιο σκοτεινών πολιτευμάτων.

Το άρθρο αυτό γράφηκε με αφορμή τα συμβάντα στη Γαλλία και δεν μπορώ να βρω τρόπο να το κλείσω με ευχάριστο τέλος.