Φιλοσοφία

Έκοψα το τσιγάρο πριν από οκτώ χρόνια. Οκτώ χρόνια στερήσεις, νεύρα και μασημένα στυλό. Και τώρα έρχεται η επιστήμη να μου πει ότι καπνίζω πάλι. Δεκαπέντε τη μέρα. Χωρίς καν αναπτήρα.

Μια επιδημία που εξαπλώνεται με ραγδαίους ρυθμούς. Hikikomori στην Ιαπωνία, Oetori στη Νότια Κορέα, Tang Ping στην Κίνα και τώρα οι Anormia της Δύσης.

Υπάρχει μια κατάσταση που δύσκολα την περιγράφεις, γιατί δεν μοιάζει πάντα με πρόβλημα. Δεν είναι απαραίτητα θλίψη. Δεν είναι απαραίτητα απελπισία. Δεν είναι ότι ξυπνάς και λες «δεν αντέχω άλλο». Είναι πιο ύπουλο, πιο ήσυχο, πιο γκρίζο. Είναι να ξυπνάς, να έχεις μπροστά σου μια σχετικά κανονική μέρα, ίσως και ελεύθερη, και να μη νιώθεις τίποτα ιδιαίτερο γι’ αυτήν.

Ένα βίντεο που καλό είναι να δείτε. Ακόμα καλύτερα, δείξτε το και στα παιδιά σας. Αυτά κινδυνεύουν περισσότερο. Αν δεν έχετε παιδιά, κάντε. Θα προλάβετε μέχρι να τελειώσει το buffering. Είναι φοβερό πως τεχνολογικά εργαλεία που μπορούν να κάνουν τη ζωή μας ευκολότερη, τα χρησιμοποιούμε τελικά με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.

Το γράφω εδώ ακριβώς για να θυμάμαι ο ίδιος και να μην κάνω αυτό που με ενοχλεί σε άλλους. Είναι πολύ εύκολο να πέσεις στην παγίδα, η μοναξιά και η απομόνωση κάνουν την κατάσταση ακόμα χειρότερη. Με ακούς Τομ; Προσπάθησε να μην το κάνεις.

Υπάρχουν πολλές αναφορές πλέον στο διαδίκτυο με την κοινή διαπίστωση ότι ο χρόνος φαίνεται να έχει επιταχυνθεί. Οι ώρες, οι μέρες, οι εβδομάδες μέχρι και οι μήνες φαίνεται να περνούν χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι. Τι ακριβώς συμβαίνει;

Κάνεις τα θαύματά σου, προχωράς, βελτιώνεσαι, υπάρχουν χειροπιαστά αποτελέσματα αλλά δεν ακούς κανέναν να χειροκροτάει. Η απόλυτη σιωπή. Τι γίνεται;

Το HyperNormalisation του Adam Curtis είναι ένα σκοτεινό και υπνωτικό ντοκιμαντέρ για την εποχή μας: έναν κόσμο όπου πολιτικοί, τράπεζες, τεχνοκράτες και πλατφόρμες τεχνολογίας φαίνεται να έχουν αντικαταστήσει τη ρεαλιστική αντιμετώπιση των προβλημάτων με μια βολική, τεχνητή εκδοχή της πραγματικότητας.

Επειδή το μπάτζετ δεν βγαίνει να πληρώνω κανονικό ψυχίατρο, αυτός ο οποίος κρατά τον εγκέφαλό μου κάπως στη θέση του είναι ο «Functional Melancholic». Σε αυτό το βίντεο αναφέρεται σε ένα φαινόμενο που πήρε τον τίτλο του από ένα ντοκιμαντέρ με τον ομώνυμο τίτλο.

Έχει μια μυρωδιά από καμένη αρβύλα, λίγο σαν να έχει κατσιάσει το προχθεσινό φαΐ σε κάποιο σκεύος και κάποιος πάει να το ζεστάνει. Κάτι σαν την μπόχα στην Αττική αλλά περισσότερο προς παλιά χρησιμοποιημένη κάλτσα.

Είμαι ο μόνος που έχει αυτό το συναίσθημα; Ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα; Κάνω κάτι λάθος; Είμαι παντελώς βλαμμένο;

Η φωτογραφία είναι ένας πάθος μου από πολύ μικρή ηλικία. Ξεκίνησα με μηχανές φιλμ, αγόρασα από τις πρώτες ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές και τώρα έχω το κινητό μου. Οι φωτογραφίες μου δεν θα μπορούσαν να λείπουν από το blog.