Εμπειρίες & Τόποι

Μόλις επέστρεψα από την Ελλάδα για ένα ταξίδι που δεν γινόταν να αναβάλλω. Η υγεία μου είχε φτάσει σε σημείο που δεν μπορούσα να συνεχίσω έτσι πια. Και που πήγα; Φυσικά στην πόλη μου: τη Θεσσαλονίκη!

Το τελευταίο διάστημα ήταν το χειρότερο αλλά και το καλύτερο συνάμα. Μα πως γίνεται αυτό; Αυτή τη φορά ήταν κουραστικό, δύσκολο, εκνευριστικό αλλά και εξόχως παραγωγικό.

Μια επιδημία που εξαπλώνεται με ραγδαίους ρυθμούς. Hikikomori στην Ιαπωνία, Oetori στη Νότια Κορέα, Tang Ping στην Κίνα και τώρα οι Anormia της Δύσης.

Υπάρχει μια κατάσταση που δύσκολα την περιγράφεις, γιατί δεν μοιάζει πάντα με πρόβλημα. Δεν είναι απαραίτητα θλίψη. Δεν είναι απαραίτητα απελπισία. Δεν είναι ότι ξυπνάς και λες «δεν αντέχω άλλο». Είναι πιο ύπουλο, πιο ήσυχο, πιο γκρίζο. Είναι να ξυπνάς, να έχεις μπροστά σου μια σχετικά κανονική μέρα, ίσως και ελεύθερη, και να μη νιώθεις τίποτα ιδιαίτερο γι’ αυτήν.

Οπότε τα πράγματα είναι απλά: ή θα πάρω σοβαρά μέτρα για να μη φτάσω ποτέ ξανά τόσο κοντά στο χείλος, ή κάποιος θα πρέπει να αρχίσει να ξεσκονίζει το ψαλτήρι.

Κάθε φορά που ανοίγω το γραμματοκιβώτιο στη Γερμανία, νιώθω ότι με περιμένει ένας φάκελος, μια προθεσμία και ένα μικρό εγκεφαλικό.