Ψυχολογία

Ζούμε σε μια καταπληκτική εποχή. Μια εποχή που μπορείς να βγάλεις φωτογραφία ένα περιστέρι στο πεζοδρόμιο και μέσα σε τρία λεπτά να εμφανιστεί κάποιος στο διαδίκτυο για να σου εξηγήσει ότι το περιστέρι δεν υπάρχει, το πεζοδρόμιο είναι δημιούργημα τεχνητής νοημοσύνης και εσύ πιθανότατα είσαι ένα chatbot που προσπαθεί να εξαπατήσει την ανθρωπότητα.

Έκοψα το τσιγάρο πριν από οκτώ χρόνια. Οκτώ χρόνια στερήσεις, νεύρα και μασημένα στυλό. Και τώρα έρχεται η επιστήμη να μου πει ότι καπνίζω πάλι. Δεκαπέντε τη μέρα. Χωρίς καν αναπτήρα.

Μια επιδημία που εξαπλώνεται με ραγδαίους ρυθμούς. Hikikomori στην Ιαπωνία, Oetori στη Νότια Κορέα, Tang Ping στην Κίνα και τώρα οι Anormia της Δύσης.

Υπάρχει μια κατάσταση που δύσκολα την περιγράφεις, γιατί δεν μοιάζει πάντα με πρόβλημα. Δεν είναι απαραίτητα θλίψη. Δεν είναι απαραίτητα απελπισία. Δεν είναι ότι ξυπνάς και λες «δεν αντέχω άλλο». Είναι πιο ύπουλο, πιο ήσυχο, πιο γκρίζο. Είναι να ξυπνάς, να έχεις μπροστά σου μια σχετικά κανονική μέρα, ίσως και ελεύθερη, και να μη νιώθεις τίποτα ιδιαίτερο γι’ αυτήν.

Οπότε τα πράγματα είναι απλά: ή θα πάρω σοβαρά μέτρα για να μη φτάσω ποτέ ξανά τόσο κοντά στο χείλος, ή κάποιος θα πρέπει να αρχίσει να ξεσκονίζει το ψαλτήρι.

Υπάρχουν πολλές αναφορές πλέον στο διαδίκτυο με την κοινή διαπίστωση ότι ο χρόνος φαίνεται να έχει επιταχυνθεί. Οι ώρες, οι μέρες, οι εβδομάδες μέχρι και οι μήνες φαίνεται να περνούν χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι. Τι ακριβώς συμβαίνει;

Το HyperNormalisation του Adam Curtis είναι ένα σκοτεινό και υπνωτικό ντοκιμαντέρ για την εποχή μας: έναν κόσμο όπου πολιτικοί, τράπεζες, τεχνοκράτες και πλατφόρμες τεχνολογίας φαίνεται να έχουν αντικαταστήσει τη ρεαλιστική αντιμετώπιση των προβλημάτων με μια βολική, τεχνητή εκδοχή της πραγματικότητας.

Επειδή το μπάτζετ δεν βγαίνει να πληρώνω κανονικό ψυχίατρο, αυτός ο οποίος κρατά τον εγκέφαλό μου κάπως στη θέση του είναι ο «Functional Melancholic». Σε αυτό το βίντεο αναφέρεται σε ένα φαινόμενο που πήρε τον τίτλο του από ένα ντοκιμαντέρ με τον ομώνυμο τίτλο.

Έχει μια μυρωδιά από καμένη αρβύλα, λίγο σαν να έχει κατσιάσει το προχθεσινό φαΐ σε κάποιο σκεύος και κάποιος πάει να το ζεστάνει. Κάτι σαν την μπόχα στην Αττική αλλά περισσότερο προς παλιά χρησιμοποιημένη κάλτσα.

Είμαι ο μόνος που έχει αυτό το συναίσθημα; Ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα; Κάνω κάτι λάθος; Είμαι παντελώς βλαμμένο;

Το αναφέρω εδώ και πολλά χρόνια, είτε γραπτά, είτε προφορικά. Ζούμε σε έναν κόσμο παντελώς ασύμβατο με το ανθρώπινο σώμα και την ψυχή μας. Μια κιμαδομηχανή για την οποία δεν έχουμε φτιαχτεί και καθημερινά φροντίζει να μας στείλει στον άλλο κόσμο όσο πιο σύντομα μπορεί. Επιτέλους ένας γιατρός τα λέει δημόσια σε ένα εκπληκτικό βίντεο στο YouTube.

Όχι δεν πουλάω κανένα από δαύτα. Ένα κοινωνικό έργο για τους νέους και όχι μόνο. Γιατί είναι έτσι ο κόσμος μας; Που θα πάνε τα πράγματα; Τι γίνεται γύρω μου; Τα αγοράζεις και τέλος. Δεν χρειάζεται να κατεβάσεις βιβλιοθήκες, να πληρώνεις σεμινάρια να διαβάζεις ατελείωτα κείμενα και να βλέπεις χιλιάδες βίντεο.