Μια Κυριακή, δύο φάσεις και μια σπανακόπιτα 75 KB
- Δημοσιεύτηκε
- Τελευταία προβολή
- Χρόνος ανάγνωσης
- 14.3 λεπ.
- Λέξεις
- 2,863
Μια απλή αλλαγή φωτιστικού εξελίχθηκε σε ηλεκτρολογικό θρίλερ και κατέληξε σε πολύωρη μάχη με βιβλιοθήκες Linux που τσακώνονταν για το ποια θα φορτωθεί πρώτη. Μια απολύτως φυσιολογική Κυριακή.
Όταν οι άλλοι ξεκουράζονται, εγώ περνάω λάμπες σε ταβάνια και ασχολούμαι με συγκρούσεις βιβλιοθηκών λογισμικού. Άλλοι πηγαίνουν εκδρομές, άλλοι βγαίνουν για φαγητό, κάποιοι ιδίως στην NVIDIA πηδιούνται, ενώ υπάρχουν και εκείνοι οι μυστηριώδεις άνθρωποι που κάθονται στον καναπέ και δεν κάνουν απολύτως τίποτα. Τους ζηλεύω. Εγώ, αν καθίσω δέκα λεπτά χωρίς να κάνω κάτι, αρχίζω να σκέφτομαι τι μπορώ να επισκευάσω. Αν δεν βρω κάτι χαλασμένο, ανοίγω τον υπολογιστή και βρίσκω εκεί. Αποτελεσματική μέθοδος για να μη βαριέσαι ποτέ.
Αυτά παθαίνεις όταν δεν έχεις ζωή.
Η αλήθεια είναι ότι κάτι μερεμέτια είχαν μείνει πίσω. Όχι επειδή βαριέμαι, αλλά επειδή στα σπίτια που έχω ζήσει στη Γερμανία κάθε εύκολη επισκευή έχει την τάση να μετατρέπεται σε εφιάλτη. Πας να αλλάξεις μια βίδα και ανακαλύπτεις ότι η βίδα συγκρατεί τον μισό τοίχο, ο τοίχος συγκρατεί την ντουλάπα και η ντουλάπα κρύβει μια εγκατάσταση που μάλλον σχεδιάστηκε από αιχμάλωτους πολέμου με σοβαρά προβλήματα διαχείρισης θυμού.
Χθες, για παράδειγμα, ολοκλήρωσα την εικοστή όγδοη επισκευή του καναπέ. Ναι, την εικοστή όγδοη. Σε λίγο θα αποκτήσει δικό του βιβλίο συντήρησης και θα πρέπει να περνάει ΚΤΕΟ κάθε δύο χρόνια. Έχω λύσει και ξαναδέσει τόσα πράγματα επάνω του, που αν κάποτε καταρρεύσει, θα πρέπει να καλέσουν αρχαιολόγους για να ξεχωρίσουν τις επισκευαστικές περιόδους. «Εδώ παρατηρούμε την επισκευή του 2021, ενώ αυτή η μεταλλική ενίσχυση προστέθηκε κατά τη μεγάλη κρίση του 2024».
Σήμερα, λοιπόν, ήταν η σειρά της κουζίνας.
Εδώ και μήνες το φωτιστικό της οροφής τρεμόπαιζε. Στην αρχή σκέφτηκα ότι φταίνε οι λαμπτήρες. Λογικό. Πρόκειται για σύγχρονους LED, κατασκευασμένους με την ευγενική φιλοσοφία ότι ο καταναλωτής πρέπει να επισκέπτεται τακτικά το κατάστημα ηλεκτρολογικού υλικού για να διατηρεί επαφή με την κοινωνία. Αγόρασα καινούργιους, τους τοποθέτησα και το πρόβλημα εξαφανίστηκε.
Για λίγο.
Έπειτα άρχισε πάλι το τρεμόπαιγμα. Η κουζίνα απέκτησε ατμόσφαιρα υπόγειου νυχτερινού κέντρου της δεκαετίας του ογδόντα. Έλειπαν μόνο τα φωτορυθμικά, ένας μεθυσμένος DJ και κάποιος να φωνάζει ότι το επόμενο τραγούδι είναι αφιερωμένο στη Μαρία από τη Δράμα.
«Εντάξει», σκέφτηκα. «Θα φταίει το φωτιστικό».
Δέκα χρόνια το έχω. Μπορεί να έχει γεμίσει λίπη, σκόνη, υγρασία ή κάποια άγνωστη μορφή ζωής που αναπτύχθηκε εκεί πάνω. Ας το αντικαταστήσω. Και μιας που θα ασχοληθώ, ας αλλάξω και τον διακόπτη.
Εδώ χρειάζεται μια μικρή επεξήγηση για την αρχιτεκτονική ιδιοφυΐα του συγκεκριμένου σπιτιού. Ο κανονικός διακόπτης της κουζίνας βρίσκεται πίσω από το ψυγείο. Δεν κάνω πλάκα. Για να ανάψεις το φως, πρέπει θεωρητικά να μετακινήσεις μια συσκευή εκατό κιλών, να εντοπίσεις τον διακόπτη και μετά να επαναφέρεις το ψυγείο στη θέση του. Υποθέτω ότι ο αρχιτέκτονας θεωρούσε τον φωτισμό μορφή γυμναστικής. Ίσως θεωρούσε το αυτομαστίγωμα σε πλαγιές βουνών ολυμπιακό άθλημα.
Είχα λοιπόν τραβήξει παλαιότερα μια γραμμή και τοποθετήσει εξωτερικό διακόπτη στην είσοδο της κουζίνας, εκεί δηλαδή που θα τον έβαζε οποιοσδήποτε άνθρωπος με λειτουργικό εγκέφαλο και στοιχειώδη σχέση με τον ανθρώπινο πολιτισμό.
Το πρωί ξεκίνησα την επιχείρηση. Κατέβασα την ασφάλεια, έβγαλα το παλιό φωτιστικό και αποφάσισα να ελέγξω προσεκτικά τα καλώδια. Άλλωστε, στο συγκεκριμένο σπίτι έχω μάθει να μην εμπιστεύομαι τίποτα. Ούτε τις βίδες. Ούτε τους τοίχους. Ούτε, πολύ περισσότερο, τα χρώματα των καλωδίων.
Κανονικά, στην Ευρώπη έχουμε ένα όμορφο σύστημα χρωματικής κωδικοποίησης. Καφέ για τη φάση, μπλε για τον ουδέτερο, κιτρινοπράσινο για τη γείωση. Απλό, κατανοητό, σχεδόν ποιητικό. Στο δικό μου σπίτι έχω συναντήσει τέτοιες παραλλαγές, που αρχίζω να πιστεύω ότι ο προηγούμενος ηλεκτρολόγος επέλεγε τα καλώδια ανάλογα με τη διάθεσή του.
Δευτέρα καφέ. Τρίτη μπλε. Παρασκευή κιτρινοπράσινο. Το Σαββατοκύριακο ό,τι περίσσεψε.
Πήρα λοιπόν το δοκιμαστικό κατσαβίδι για έναν πρώτο έλεγχο. Στο καφέ εμφανίστηκε ένδειξη. Ωραία, σκέφτηκα. Επιτέλους κάτι φυσιολογικό. Αλλά επειδή έχω αποκτήσει μια σχετική δυσπιστία απέναντι στο συγκεκριμένο ακίνητο, έλεγξα και το μπλε.
Ένδειξη και εκεί!
Ασθενέστερη, αλλά υπαρκτή.
Κοίταξα τα καλώδια. Κοίταξα το κατσαβίδι. Κοίταξα το ταβάνι. Για μια στιγμή σκέφτηκα να κοιτάξω και το διαβατήριό μου, μήπως προλάβω την επόμενη πτήση για Θεσσαλονίκη.
«Θα φταίει ο διακόπτης», είπα.
Έλεγξα και τον διακόπτη. Τα ίδια. Τον αποσύνδεσα και επανέλαβα τον έλεγχο. Και πάλι εμφανιζόταν ασθενής ένδειξη στο κύκλωμα του φωτιστικού. Κάτι που δεν περίμενα και δεν μπορούσα να εξηγήσω με όσα έβλεπα μπροστά μου.
Για να είμαστε τεχνικά ακριβείς, ένα τέτοιο δοκιμαστικό μπορεί να ανάψει ακόμη και από επαγόμενη τάση. Δεν αποδεικνύει μόνο του ότι υπάρχει πραγματική παροχή ρεύματος. Αλλά όταν έχεις αμφιβολία για ηλεκτρολογική εγκατάσταση, δεν παίζεις τον Ιντιάνα Τζόουνς με τα διακόσια τριάντα βολτ.
Το φωτιστικό και ο διακόπτης μπήκαν στις θέσεις τους, αλλά τα καλώδια έμειναν ασύνδετα και απομονωμένα. Το κύκλωμα μάλλον χρειάζεται πατέντα τύπου Greek Army. Ξέρετε σαν αυτά που πηγαίναμε βόλτα τη μοναδική μπαταρία που είχαμε σε 11 τεθωρακισμένα.

Έτσι τελείωσε η πρώτη επιχείρηση της ημέρας.
Με ισοπαλία.
Εγώ απέκτησα καινούργιο φωτιστικό, η κουζίνα απέκτησε καινούργιο διακόπτη και το σπίτι διατήρησε το δικαίωμα να μην λειτουργεί.
Αποφάσισα λοιπόν να ασχοληθώ με κάτι ευκολότερο. Με τον κώδικα.
Μεγάλο λάθος.
Εδώ και περίπου δεκαπέντε χρόνια χρησιμοποιώ τη βιβλιοθήκη GD για την επεξεργασία εικόνων στις εφαρμογές μου. Η GD είναι παλιά, αξιόπιστη και σχετικά απλή. Κάνει τη δουλειά της, όπως εκείνο το παλιό κατσαβίδι που έχεις στο συρτάρι από το 1997. Δεν εντυπωσιάζει κανέναν, αλλά κάθε φορά που το χρειάζεσαι βρίσκεται εκεί.
Μόνο που υπάρχει και το ImageMagick. Ένα ολόκληρο εργοστάσιο επεξεργασίας εικόνων, με δυνατότητες που η GD ούτε στα πιο τολμηρά της όνειρα δεν έχει φανταστεί. Χρωματικά προφίλ, προηγμένα φίλτρα, μετασχηματισμοί, διαφορετικοί encoders και ένα σωρό εργαλεία που θα έκαναν έναν φωτογράφο να εγκαταλείψει την οικογένειά του και να τα φτιάξει με το το server.
Το ImageMagick υπάρχει από το 1990. Δεν μιλάμε για κάποιο καινούργιο project που έγραψαν τρεις εικοσάχρονοι ένα Σάββατο βράδυ λόγω υπερκατανάλωσης ενεργειακών ποτών. Μιλάμε για τεχνολογία πιο παλιά από το ίδιο το Linux.
Και εγώ, μετά από τόσα χρόνια, αποφάσισα να μεταφέρω ολόκληρο το image-processing pipeline του VerdinCore σε Imagick, το PHP extension που επιτρέπει στις εφαρμογές μου να αξιοποιούν το ImageMagick.
Η διαδικασία πήγε εξαιρετικά. Η πλατφόρμα υποστηρίζει ήδη AVIF, ένα σύγχρονο format εικόνας με εντυπωσιακές δυνατότητες συμπίεσης. Άλλαξα τον μηχανισμό επεξεργασίας, έκανα μερικές δοκιμές και άρχισα να παρατηρώ τα αποτελέσματα.
Στην αρχή νόμιζα ότι κάτι είχα κάνει λάθος.
Οι εικόνες έβγαιναν περίπου τριάντα τοις εκατό μικρότερες. Η επεξεργασία, με τις συγκεκριμένες ρυθμίσεις μου, ήταν περίπου τρεις φορές ταχύτερη. Και η οπτική ποιότητα παρέμενε εξαιρετική.
Για να το δοκιμάσω ακόμη περισσότερο, πήρα μια φωτογραφία με διάφορες στρατιωτικές θήκες, υφάσματα, ραφές και περίπλοκες λεπτομέρειες. Ένα πραγματικό βασανιστήριο για οποιονδήποτε encoder. Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό.
Έπειτα δοκίμασα μια φωτογραφία σπανακόπιτας.
Ναι, σπανακόπιτας. Τι να κάνω αυτή βρήκα και πεινούσα.
Μια μεγάλη εικόνα, σχεδόν δύο εκατομμύρια pixels, με τραγανό φύλλο, ρωγμές, σκιές και χρυσαφένιες λεπτομέρειες. Την κοίταξα στην οθόνη. Πεντακάθαρη. Κοίταξα το μέγεθος του αρχείου.
Εβδομήντα πέντε kilobytes.
ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ ΠΕΝΤΕ.
Η σπανακόπιτα είχε πλέον συμπιεστεί περισσότερο από τα νεύρα μου στη γερμανική καθημερινότητα. Αν συνέχιζα με τέτοιους ρυθμούς, θα μπορούσα να αποθηκεύσω ολόκληρο ελληνικό ζαχαροπλαστείο σε μια παλιά δισκέτα.
Ήμουν ενθουσιασμένος. Είχα αποκτήσει επιτέλους τον μηχανισμό επεξεργασίας εικόνων που ήθελα τόσα χρόνια. Τοπικά, στον υπολογιστή μου, όλα λειτουργούσαν υποδειγματικά.
Απέμενε μόνο να ανεβάσω τον καινούργιο κώδικα στον production server.
Και εκεί εμφανίστηκαν τα διαβόλια.
Ο server ανήκει σε μια εταιρεία hosting που χρησιμοποιώ εδώ και δέκα χρόνια. Είχα πάντα μια ιδιαίτερα καλή γνώμη για την τεχνική της υποστήριξη, παρότι οι επιδόσεις των πακέτων της εταιρείας δεν ήταν ποτέ κάτι που θα έκανε τη NASA να ανησυχήσει για τον ανταγωνισμό.
Ανέβασα λοιπόν τον καινούργιο κώδικα, άνοιξα το VerdinCore και προσπάθησα να δημοσιεύσω ένα άρθρο.
Η εικόνα δεν ανέβαινε.
Ξαναδοκίμασα. Τίποτα.
Κοίταξα τα logs. Το CodeIgniter μου έλεγε ότι δεν μπορούσε να αποθηκεύσει την εικόνα και ότι έπρεπε να ελέγξω τα δικαιώματα εγγραφής.
Μάλιστα.
Το αγαπημένο χόμπι των προγραμματιστών. Έχεις ένα πρόβλημα και το framework σού προτείνει μια διάγνωση τόσο γενική, που θα μπορούσε εξίσου καλά να γράφει «Κάτι δεν πήγε καλά. Καλή τύχη».
Άρχισα λοιπόν να ερευνώ.
Το Imagick ήταν εγκατεστημένο. Το AVIF αναγνωριζόταν κανονικά. Όλα φαίνονταν σωστά. Μέχρι που δοκίμασα να δημιουργήσω ένα μικροσκοπικό AVIF απευθείας από την PHP, έξω από την εφαρμογή μου.
Αποτυχία.
Ο encoder εμφάνιζε ένα υπέροχο μήνυμα που κατέληγε σε «Invalid control ID». Από εκείνα τα μηνύματα που γράφονται προφανώς για να σε ενθαρρύνουν να εγκαταλείψεις την πληροφορική και να ασχοληθείς με την κτηνοτροφία.
Για να μη σας κουράσω με ατελείωτες τεχνικές λεπτομέρειες, το ImageMagick χρησιμοποιεί εξωτερικές βιβλιοθήκες για να δημιουργεί εικόνες AVIF. Μία από αυτές λέγεται libaom και αναλαμβάνει την κωδικοποίηση AV1.
Στον server υπήρχαν δύο εκδόσεις της. Μία παλιά, η 3.6.1, και μία νεότερη, η 3.15.3.
Η παλιά αποτύγχανε. Η νέα λειτουργούσε.
Το διαπίστωσα αναγκάζοντας προσωρινά την PHP να φορτώσει τη νεότερη βιβλιοθήκη. Αμέσως μετά το AVIF δημιουργήθηκε κανονικά.
Τουλάχιστον εντοπίσαμε το πρόβλημα.
Άνοιξα λοιπόν ticket στην εταιρεία. Όχι ένα ξερό «δεν δουλεύει το site μου». Έδωσα εκδόσεις λογισμικού, ακριβές μήνυμα σφάλματος, διαδρομές των βιβλιοθηκών και τα αποτελέσματα των δοκιμών. Ουσιαστικά τους παρέδωσα ένα μικρό τεχνικό πόρισμα με κορδελίτσα και φόρεσα και καθαρό σώβρακο.
Και εδώ αρχίζει το δεύτερο μέρος της κωμωδίας.
Η πρώτη ουσιαστική απάντηση από έναν Operations Manager δεν αφορούσε το πρόβλημα. Μου ζητούσε να εξηγήσω το θέμα με δικά μου λόγια, ώστε να αναλάβει άνθρωπος την υποστήριξη. Δεν μιλούσε με ΑΙ bots μου εξήγησε! Αν προτιμούσα να επικοινωνήσω με AI, μπορούσα να χρησιμοποιήσω το AI chat της ιστοσελίδας τους.
Έμεινα να κοιτάζω την οθόνη.
Δηλαδή, σου στέλνω μια αναλυτική τεχνική περιγραφή, σου δίνω το ακριβές σφάλμα, σου δείχνω ποια βιβλιοθήκη λειτουργεί και ποια αποτυγχάνει, και εσύ αποφασίζεις να μου πεις ότι 90 κιλά μαλάκας είμαι bot;
Εδώ θυμήθηκα ένα από τα αγαπημένα μου παραδείγματα για τη σύγχρονη εξυπηρέτηση.
«Μεγάλε, καίγεται η κουζίνα!»
«Δεν λέγεται κουζίνα, κύριε. Ο σωστός όρος είναι χώρος προπαρασκευής τροφίμων».
«ΦΩΤΙΑΑΑΑ!»
«Παρακαλώ, μην υψώνετε τον τόνο της φωνής σας».
«ΡΕ ΑΝΘΡΩΠΕ, ΘΑ ΚΑΕΙ ΟΛΗ Η ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ!»
«Είστε σίγουρος ότι δεν είστε AI;»
Κάπως έτσι.
Από περιέργεια αναζήτησα και το περίφημο AI chat. Το οποίο, σύμφωνα με την ιστοσελίδα, ήταν εκείνη τη στιγμή εκτός λειτουργίας.
«We are away at the moment».
Πρώτη φορά είδα ΑΙ να κάνει κοπάνα!
Θαυμάσια. Ακόμη και η τεχνητή νοημοσύνη είχε πάρει ρεπό την Κυριακή. Δεν ξέρω αν της πληρώνουν υπερωρίες, αλλά τουλάχιστον φαίνεται ότι σέβονται τα εργασιακά της δικαιώματα.
Το πιο ενοχλητικό σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι η άγνοια. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τα πάντα. Έπειτα από περισσότερα από τριάντα χρόνια στον χώρο, εξακολουθώ να μαθαίνω καινούργια πράγματα σχεδόν καθημερινά.
Το ενοχλητικό είναι όταν κάποιος αφιερώνει περισσότερο χρόνο στον τρόπο που παρουσιάζεις ένα πρόβλημα παρά στην ίδια την επίλυσή του. Όταν αντί να διαβάσει τα δεδομένα και να πει «για στάσου, αυτό έχει ενδιαφέρον», αρχίζει μια συζήτηση εντελώς άσχετη με το τεχνικό ζήτημα.
Οι εταιρείες hosting μοιάζουν με τις τράπεζες. Πουλάνε κυρίως εμπιστοσύνη. Δεν αγοράζεις απλώς μερικά gigabytes και έναν επεξεργαστή. Εμπιστεύεσαι σε κάποιον τη λειτουργία της ψηφιακής σου παρουσίας. Αν η εμπιστοσύνη χαθεί, τα ίδια προϊόντα υπάρχουν και στο απέναντι κατάστημα.
Το ίδιο συμβαίνει και στις δουλειές. Όσο ο εργαζόμενος προσπαθεί να διορθώσει όσα δεν λειτουργούν, υπάρχει ακόμη ενδιαφέρον. Όταν αρχίσει να ψάχνει αλλού, η κατάσταση έχει ήδη αλλάξει. Πολλές διοικήσεις το αντιλαμβάνονται όταν φτάσει η παραίτηση. Τότε ανακαλύπτουν ξαφνικά ότι ο εργαζόμενος ήταν πολύτιμος.
Στο μεταξύ, το ticket προωθήθηκε σε senior τεχνικό. Μου υποσχέθηκαν ενημέρωση μέσα στις επόμενες ώρες. Εγώ όμως δεν μπορούσα να γράψω άρθρο, επειδή η πλατφόρμα μου δεν μπορούσε να ανεβάσει την εικόνα του.
Και εδώ μου ήρθε μια ιδέα.
Μήπως το πρόβλημα δεν ήταν απλώς ότι υπήρχαν δύο εκδόσεις της ίδιας βιβλιοθήκης; Μήπως κάποια άλλη επέκταση της PHP φόρτωνε πρώτη την παλιά;
Άρχισα να εξετάζω τις εξαρτήσεις και βρέθηκε κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον.
Η GD, η παλιά βιβλιοθήκη που είχα αποφασίσει να εγκαταλείψω, χρησιμοποιούσε μια άλλη αλυσίδα βιβλιοθηκών που κατέληγε στην παλιά έκδοση της libaom. Το Imagick, από την πλευρά του, χρειαζόταν τη νεότερη.
Και επειδή οι δύο εκδόσεις χρησιμοποιούσαν το ίδιο όνομα κοινόχρηστης βιβλιοθήκης, υπήρχε σύγκρουση στον τρόπο που φορτώνονταν μέσα στην ίδια διεργασία.
Δηλαδή, για να το πούμε απλά, είχα δύο υπαλλήλους με το ίδιο όνομα. Ο ένας είχε προσληφθεί πριν από χρόνια και δεν γνώριζε τις καινούργιες μαγκιές. Ο άλλος ήταν πιο φρέσκος και πανέτοιμος να δουλέψει. Το σύστημα όμως φώναζε τον πρώτο, ο οποίος εμφανιζόταν, σε κοιτούσε με το βλέμμα αγελάδας που πήρε LSD και δήλωνε ότι δεν καταλαβαίνει τίποτα.
Μπήκα λοιπόν στο cPanel και απενεργοποίησα το GD. Έτσι κι αλλιώς, δεν το χρειαζόμουν πλέον.
Δοκίμασα ξανά το AVIF από τη γραμμή εντολών.
SUCCESS!
Εκεί άρχισα να χαμογελάω. Άνοιξα το VerdinCore και προσπάθησα να ανεβάσω μια εικόνα.
Αποτυχία.
Γιατί φυσικά δεν γίνεται να ολοκληρωθεί μια τέτοια ιστορία χωρίς τουλάχιστον ένα τελευταίο χαστούκι από το σύμπαν.
Η εξήγηση αυτή τη φορά ήταν απλούστερη. Ο LiteSpeed, ο web server που χρησιμοποιεί η εταιρεία, διατηρούσε παλιές PHP διεργασίες στη μνήμη. Οι αλλαγές στα extensions είχαν εφαρμοστεί στη νέα εκτέλεση της PHP από το terminal, αλλά οι διεργασίες που εξυπηρετούσαν την ιστοσελίδα συνέχιζαν να χρησιμοποιούν την προηγούμενη διαμόρφωση.
Ζήτησα λοιπόν την επανεκκίνησή τους από τον λογαριασμό μου.
Περίμενα να ολοκληρωθεί και δοκίμασα ξανά.
Η εικόνα ανέβηκε.
Κανονικά.
Με Imagick.
Σε AVIF.
Ύστερα από τόσα χρόνια.
Εκείνο το χαμόγελο που είχα προηγουμένως έγινε τεράστιο. Φάνηκαν 8 σφραγίσματα και 2 απονευρώσεις.
Ήταν από τις στιγμές που θυμάσαι γιατί εξακολουθείς να αγαπάς τον προγραμματισμό έπειτα από τρεις δεκαετίες. Όχι επειδή δεν έχει προβλήματα. Επειδή υπάρχει μια ιδιαίτερη ικανοποίηση όταν βρίσκεις την αιτία ενός προβλήματος που αρχικά μοιάζει εντελώς παράλογο.
Και το αστείο είναι ότι όλα αυτά συνέβαιναν σε έναν επαγγελματικό Linux server μεγάλης εταιρείας hosting, ενώ στον προσωπικό μου υπολογιστή, με Windows 11, PHP 8.5, GD και Imagick εγκατεστημένα ταυτόχρονα, τα πάντα λειτουργούσαν άψογα από την πρώτη στιγμή.
Στα Microslop Windows!
Το λειτουργικό που επί δεκαετίες κατηγορούσαμε ότι όταν πας να εγκαταστήσεις έναν εκτυπωτή μπορεί να χρειαστεί να επανεκκινήσεις το ηλιακό σύστημα.
Και εδώ η εγκατάσταση της Microsoft δούλευε σαν ελβετικό ρολόι, ενώ το επαγγελματικό Linux hosting είχε τσακωθεί με δύο αρχεία που τελείωναν σε ".so".
Αν κάτι μου θυμίζουν τέτοιες ιστορίες, είναι πόσο εύθραυστη μπορεί να γίνει η τεχνολογία όταν χτίζουμε όλο και περισσότερα επίπεδα πάνω σε άλλα επίπεδα. Ένα CMS χρειάζεται την PHP. Η PHP χρειάζεται extensions. Τα extensions χρειάζονται βιβλιοθήκες. Οι βιβλιοθήκες χρειάζονται άλλες βιβλιοθήκες. Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά υπάρχει ένας δυναμικός loader που πρέπει να αποφασίσει ποιο αρχείο θα χρησιμοποιήσει.
Και αν αποφασίσει λάθος, ολόκληρη η κατασκευή μπορεί να σταματήσει να λειτουργεί.
Όχι επειδή λείπει κάποιος πανίσχυρος επεξεργαστής, ένα εξωτικό AI μοντέλο ή κάποια τεχνολογία του μέλλοντος. Επειδή δύο βιβλιοθήκες με το ίδιο όνομα δεν συμφωνούν μεταξύ τους.
Και σκέφτομαι ότι σήμερα έχουμε τεχνητή νοημοσύνη που γράφει ολόκληρες εφαρμογές, συστήματα που παράγουν φωτορεαλιστικά βίντεο από μια περιγραφή και υπολογιστές με δυνατότητες που πριν από είκοσι χρόνια θα θεωρούσαμε επιστημονική φαντασία.
Αλλά ένα παλιό ".so" μπορεί ακόμη να σου χαλάσει ολόκληρη την Κυριακή.
Κάπως έτσι φτάσαμε στο βράδυ.
Το φωτιστικό της κουζίνας περιμένει πατέντα. Ο καναπές ολοκλήρωσε την εικοστή όγδοη επισκευή του και ετοιμάζεται για την εικοστή ένατη. Το GD αποστρατεύτηκε επιτέλους. Το Imagick λειτουργεί στο production και η σπανακόπιτα μπορεί να συνεχίσει να συμπιέζεται στα εβδομήντα πέντε kilobytes, χωρίς να διαμαρτύρεται κανείς.
Έστειλα μάλιστα και μια ευγενική ενημέρωση στην εταιρεία hosting, εξηγώντας τι είχα βρει και πώς λύθηκε το πρόβλημα. Τους είπα ότι μπορούν να κλείσουν το ticket. Ίσως η διάγνωση φανεί χρήσιμη και σε άλλον πελάτη τους. Διότι αυτά τα προβλήματα δεν εξαφανίζονται επειδή κάνουμε πως δεν τα βλέπουμε. Απλώς περιμένουν τον επόμενο άνθρωπο που θα φάει τα μούτρα του.
Τώρα κάθομαι επιτέλους με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και σας γράφω αυτό το άρθρο. Κάτι που μέχρι πριν από λίγο δεν μπορούσα να κάνω λόγω τεχνικών προβλημάτων του παρόχου μου.
Έχω όμως και μια τελευταία σκέψη.
Καμιά φορά αναρωτιέμαι πόσο μεγάλο μέρος της ζωής μας περνάμε διορθώνοντας πράγματα. Σπίτια, υπολογιστές, αυτοκίνητα, διαδικασίες, σχέσεις, καταστάσεις που κάποιος άλλος άφησε μισοτελειωμένες. Προσπαθούμε να τα οργανώσουμε όλα, να τα ελέγξουμε, να έχουμε λύση για κάθε πιθανό πρόβλημα.
Και μέσα σε αυτή την ατέλειωτη προσπάθεια ξεχνάμε να ζήσουμε.
Έπειτα έρχεται μια Κυριακή που το φωτιστικό σου δείχνει φάση εκεί που δεν την περιμένεις, ο server αρνείται να αποθηκεύσει μια εικόνα και το support ενδιαφέρεται περισσότερο για το ποιος έγραψε το ticket παρά για το γιατί δεν λειτουργεί το σύστημα.
Και αρχίζεις να σκέφτεσαι τις επιλογές της ζωής σου.
Άραγε πήρες τις σωστές αποφάσεις; Άξιζαν όλες αυτές οι ώρες μπροστά στην οθόνη; Μήπως θα έπρεπε να είχες ακολουθήσει άλλον δρόμο; Να είχες κάνει εκείνο το ταξίδι, να είχες πει εκείνα τα λόγια, να είχες αφιερώσει περισσότερο χρόνο σε ανθρώπους και λιγότερο σε μηχανήματα;
Στον προγραμματισμό υπάρχει rollback. Στη ζωή όχι. Δεν μπορείς να επιστρέψεις σε μια προηγούμενη έκδοση του εαυτού σου, να αλλάξεις τρεις αποφάσεις και να ξανατρέξεις το πρόγραμμα. Ό,τι έγινε, έγινε. Και συνεχίζεις με όσα έμαθες στην πορεία.
Ίσως γι' αυτό επιμένουμε τόσο να διορθώνουμε τα μηχανήματα. Επειδή τουλάχιστον εκεί έχουμε ακόμη την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να ελέγξουμε το αποτέλεσμα.
Τέλος πάντων. Αρκετή φιλοσοφία για μια Κυριακή. Αύριο είναι Δευτέρα και υποψιάζομαι ότι η πραγματικότητα έχει ήδη ετοιμάσει το επόμενο επεισόδιο.
Σας εύχομαι μια ευχάριστη εβδομάδα που ξημερώνει. Μη μασάτε. Με ρεύμα, DSL, καμιά δεκαριά κοινωνικά δίκτυα, streaming, εφαρμογές και ζεστό νερό, ζωή δεν αποκτήσαμε. Ίσως χωρίς όλα αυτά να αναγκαζόμασταν επιτέλους να βγούμε λίγο από το σπίτι, να γνωρίσουμε τη γειτονιά και να αποκτήσουμε λίγη.
Είναι και εκείνη η ωραία γειτόνισσα που πάντα ήθελες να γνωρίσεις. Μην περιμένεις να χαλάσει το router για να της μιλήσεις. Άλλωστε, στη ζωή δεν υπάρχει ούτε backup ούτε rollback.
Και τελικά, όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε.
Τουλάχιστον ας βάλουμε λίγη ρίγανη να νοστιμίσει.