Σήμερα 9 Οκτωβρίου του 2026: μια σημαντική μέρα για μένα μετά από μια προσπάθεια που ξεκίνησε το 2017

Ήταν ένα μακρύ ταξίδι, επίπονο, μοναχικό, καταθλιπτικό. Αλλά δεν το έβαλα κάτω ποτέ. Όσο άσχημες και αν ήταν η συνθήκες, όσο σκληρά τα καθημερινά χτυπήματα, όσες φορές και να βρέθηκα με τη μούρη στο πάτωμα, ξανασηκώθηκα. Και φτάσαμε στην 9η Οκτωβρίου του 2026.

Ήταν η πρώτη φορά που έδωσα τη μάχη και βρέθηκα εδώ; Όχι. Έχω κάνει την ίδια ή παρόμοια δουλειά 10 φορές. Ποτέ όμως δεν πετύχαινε. Θα αναλύσω στη συνέχεια τι ακριβώς εννοώ με όλα αυτά.

Το 2017 ξεκίνησα μια τιτάνια προσπάθεια για μένα. Χρειαζόμουν ένα σύστημα διαχείρισης περιεχομένου για τον ιστό αλλά είχα κουραστεί από τα WordPress, Drupal, Joomla, Typo 3 και όλα τα παρεμφερή CMS.

Για σκεφτείτε τι είναι ο ιστός στην ουσία. Περιεχόμενο. Κείμενα, εικόνες, βίντεο, APIs, κάποιο «περιεχόμενο» στέλνεις, κάποιο «περιεχόμενο» λαμβάνεις κάποιο «περιεχόμενο» αποθηκεύεται και άλλο ανακτάται. Συνήθως οι χρήστες συνδέουν το Content Management με Blogs ή ενημερωτικές σελίδες. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Ακόμα και το Chat του ChatGPT στην ουσία διαχειρίζεται περιεχόμενο. Τα Prompts σου, τις αποκρίσεις, τις εικόνες, τα βίντεο.

Πολύ σύντομα κατάλαβα ότι χρειαζόμουν κάτι τέτοιο, κάτι το οποίο ξέφευγε πολύ από τις δυνατότητες των κλασικών CMS. Όχι μόνο αυτό όμως, έπρεπε να πληροί και άλλες προδιαγραφές, περίεργες, που αφορούν τον τρόπο που ζω και τις αντοχές μου.

Δεν αναφέρομαι μόνο στο blog μου

Το αγαπάω εδώ και δεκαετίες. Έχει αλλάξει 100 domains και υλοποιήσεις αλλά συνεχίζει να ζει. Έχω γράψει περισσότερα από 6.000 άρθρα, 100 θα βρεις περίπου εδώ. Μόνο στον καιρό της πανδημίας είχα γράψει από την οργή μου 500 άρθρα! Τα αγαπήσατε κιόλας, το είδα από τα στατιστικά μου.

Αν ήταν όμως μόνο το blog μου προφανώς ένα WordPress θα αρκούσε. Μπορεί να υπέφερα με τα δεκάδες Plugin και τη γενικότερη buggy υλοποίησή του αλλά με καμιά κατοστή patches και χακεριές θα δούλευε.

Δεν ήταν όμως μόνο αυτό.

Τα τελευταία χρόνια έχω και μια σελίδα Portfolio και μια εταιρική παρουσία (Τα link θα διαγραφούν σε εύλογο χρονικό διάστημα αυτόματα για λόγους ανωνυμίας).

1. Portfolio: https://papatolis.com/

2. Εταιρική παρουσία (υπό σύσταση): https://verdindynamics.com/

Χρειαζόμουν λοιπόν μια πλατφόρμα και για τα 3. Αλλά το χρειαζόμουν και για 4η που ακόμα δεν έχει ανέβει. Το VerdinCore.com (το link θα διαγραφεί σε εύλογο χρονικό διάστημα αυτόματα για λόγους ανωνυμίας).

Μετά είναι και οι πελάτες και δεν αναφέρομαι σε πελάτες που θέλουν απλά μια σελίδα. Αυτοί επίσης μπορούν πολύ εύκολα πια να εγκαταστήσουν ένα Open Source CMS. Αναφέρομαι σε πελάτες που θέλουν συστήματα σε επίπεδο κράτους. Αυτή τη στιγμή υλοποιώ 2, το ένα για το υπουργείο Παιδείας και το άλλο για την Στατιστική Υπηρεσία του Κράτους. Για 18.000.000 πολίτες, τόσοι είμαστε στο κρατίδιο.

Πριν σπεύσει η εφορία να μου κατεβάσει την πόρτα να δηλώσω εδώ ότι τα 2 Project αυτά τα υλοποιώ στα πλαίσια της μισθωτής μου εργασίας. Ως DevOps και Software Engineer δηλαδή που είναι η δουλειά μου. Κοστολογούνται στα 400.000-500.000 ευρώ το καθένα (την κοστολόγηση την κάνω αυτή τη στιγμή γιατί μου ζητήθηκε). Εγώ πήρα απλά το μισθό μου και το μισθό μου τον πήρε η εφορία οπότε είμαστε όλοι χάπι.

Το μεγάλο πρόβλημα

Εδώ είναι το θέμα γιατί τόσα χρόνια δεν τα κατάφερα. Χρειαζόμουν έναν πυρήνα τελικά, όχι ένα CMS. Έναν πυρήνα που πλέον έχει 25.000 αρχεία. Παρά τον όγκο η εκτέλεση του συστήματος είναι εξωφρενικά γρήγορη. Ο πυρήνας αυτός μέσω έξυπνων πρακτικών CI/CD έπρεπε να εγκαθιστά και να αναβαθμίζει όσες πλατφόρμες θέλω ή έχω ήδη στον ιστό. Όποιας μορφής. Από το Blog που έχω εδώ, μέχρι εταιρική σελίδα, μέχρι σύστημα SaaS με ΑΙ, μέχρι διαχείριση οδοντιατρείου. Δουλεύεις έναν πυρήνα, 10 αναβαθμίζονται. Αυτό δεν ήταν εύκολο ιδίως στην εποχή του ΑΙ. Συστήματα με την υποστήριξη τεχνολογιών τεχνητής νοημοσύνης έχουν τεράστια ζήτηση αυτή τη στιγμή. Στη δουλειά μου διάφοροι φορείς του κράτους στέλνουν συνεχώς αιτήματα. Θέλουν αυτοματισμούς, θέλουν να μειώσουν τη γραφειοκρατία.

Μια πολύπλοκη ιστορία αρχιτεκτονικά δηλαδή. Πολύπλοκη εσωτερικά, πανεύκολη όμως στη χρήση και την υλοποίηση συστημάτων.

Και τώρα το αγκάθι, το εμπόδιο.

Η ζωή μου.

Δουλεύω 8ωρο σχεδόν αδιάλειπτα από το 1992. Σπούδαζα και δούλευα ταυτόχρονα για να έχω κάποια χρήματα. Έκανα οικογένεια, απέκτησα παιδί, μετανάστευσα, αρρώστησα, υπέφερα και κάπου εκεί ανάμεσα στη βιοπάλη και τα απανωτά χτυπήματα καθόμουν και έγραφα κώδικα. Όσο καλός μπορεί να είναι ο κώδικας όταν απειλούν να σε πετάξουν από το σπίτι ή άλλα όμορφα, όπως κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών και πολλά παραπλήσια κωμικοτραγικά. Δεν αντέχει άνθρωπος, όχι να γράφει κώδικα, αλλά να ζει.

Προχωρούσα, ενθουσιαζόμουν, καρπαζιά, κατάθλιψη, 0 όρεξη, 0 δημιουργικότητα, στασιμότητα. Είχε γίνει 10 φορές αυτό.

Όχι πια. Σήμερα δεν με ενδιαφέρει τι θα γίνει, ακόμα και ο διάολος να μου χτυπά την πόρτα συνεχίζω με στρατιωτική πειθαρχία να πορεύομαι προς τους στόχους που έχω θέσει. Στην πορεία αυτή δεν με ενδιαφέρει πια αν θα με ενθαρρύνει ή αποθαρρύνει κάποιος. Δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα στην πορεία μου. Ακούω αυτόν που πάντα είχε δίκιο και είναι το σακατεμένο στομάχι μου. Το Gut Feeling που λέμε. Όποτε φώναζε: «μαλάκααα αυτό είναι λάθος και επικίνδυνο» έπρεπε να το είχα ακούσει. Και όποτε έλεγε: «Τομ προχώρα το είναι καλή φάση» θα έπρεπε να προχωράω. Δεν το έκανα όμως. Εξαρτιόμουν πολύ από το τι θα πει ο καθένας μέχρι και από τις τρέχουσες συνθήκες της ζωής μου, μη σου πω ακόμα και το τι καιρό είχε. Τόσο μαλάκας.

Όλα αυτά αποτελούν πια παρελθόν

Έχω το VerdinCore, ένα ασύλληπτο σύστημα πια στα χέρια μου. Οι 3 σελίδες είναι online. Μια από αυτές το blog μου. Χιλιάδες σειρές κώδικα.

Το έγραψα εκ του μηδενός. Επί χρόνια μπάλωνα την έκδοση από το 2017. Όχι, δεν είναι Vibe Coded. Για την ακρίβεια θα την πω την αμαρτία μου: το προσπάθησα. Το αποτέλεσμα ήταν να σκάσω στα γέλια όταν είδα το προϊόν που προέκυψε. Το μετονόμασα σε Project Spaghetti και μπήκε στο αρχείο απλά για να γελάω με αυτό στο μέλλον.

Το έγραψα μόνος. Με τα χεράκια μου όπως έκανα από την ηλικία των 15 χρονών.

Μα δεν σε βοήθησε σε τίποτα το ΑΙ; Φυσικά, σε Tests, Refactoring, Comments, Documentation κτλ. Τίποτε όμως που να φτάνει σε Production Server. Είδα το χάλι, φρίκαρα και δεν έδωσα καν πρόσβαση στις περιοχές του Production Code. Δεν ξέρω τι κάνουν τα τελευταία μοντέλα αλλά τα πανηγυρικά σχόλια που ακούω μάλλον δεν είναι από συναδέλφους Senior Developers. Είναι άνθρωποι μάλλον που «έγραφαν» κώδικα με κόπι-πάστα από το Stack Overflow ή κάτι. Δεν ξέρω.

Το επόμενο βήμα είναι μάλλον να αλλάξω επάγγελμα αυτόν τον χειμώνα. Από Developer σε Product Manager, Software Architect, Marketing Expert, Business Developer, Sales Manager, Brand Strategist, PR Manager και, φυσικά, CEO του εαυτού μου. Με λίγα λόγια, από άνθρωπος που σχεδιάζει και γράφει κώδικα, σε άνθρωπο που πρέπει να μάθει να παρουσιάζει ιδέες, να δημιουργεί ευκαιρίες, να διαπραγματεύεται και, πάνω απ’ όλα, να πουλάει αυτά που μπορεί να δημιουργήσει. Και όλα αυτά με προσωπικό ενός ατόμου. 😂

Αν σας ενδιαφέρει η ιστορία μου κρατήστε σελιδοδείκτη Ctrl + D όπως κάναμε τα παλιά τα χρόνια.

Φιλιά στο κούτελο χωρίς σαλάκι.

(Η φωτό του άρθρου είναι το 3ο Γυμνάσιο/Λύκειο Θεσσαλονίκης. Από εκεί ξεκίνησα και το επισκέφτηκα το καλοκαίρι. Στάθηκα αμίλητος για πολύ ώρα. Κοιτούσα αυτήν την εικόνα και πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου περισσότερες από 3 δεκαετίες ζωής).