Γιατί τα sidebars μου δεν έχουν εικόνες;

Γιατί τα sidebars του Tomgineer δεν έχουν εικόνες; Μια μικρή αναφορά στις παλιές εφημερίδες και μια συνειδητή επιλογή σχεδιασμού: η απουσία εικόνας ως design decision, όχι ως έλλειψη feature.

Υπάρχουν πράγματα που κάνουμε σε μια ιστοσελίδα επειδή έτσι συνηθίζεται. Βάζουμε ένα μεγάλο featured image στην αρχή του άρθρου, μενού επάνω, footer κάτω, σχετικά άρθρα στο τέλος και κάπου δεξιά ή αριστερά ένα sidebar.

Και μετά υπάρχουν πράγματα που κάνουμε επειδή θέλουμε να είναι έτσι.

Στο Tomgineer τα άρθρα που εμφανίζονται στις πλαϊνές στήλες δεν έχουν εικόνες. Όχι επειδή βαρέθηκα να τις βάλω. Όχι επειδή θέλω να γλιτώσω bandwidth. Ούτε επειδή το V-Core δεν μπορεί να τις εμφανίσει.

Δεν έχουν εικόνες επειδή δεν θέλω να έχουν.

Η ιδέα έρχεται από κάτι πολύ παλιότερο από το Internet: τις εφημερίδες.

Πριν αρχίσουμε να κάνουμε κλικ

Όσοι προλάβαμε την εποχή που η ενημέρωση ερχόταν κυρίως τυπωμένη σε χαρτί θυμόμαστε λίγο διαφορετικά τη διάταξη της πληροφορίας.

Άνοιγες μια εφημερίδα και δεν έβλεπες μια ατελείωτη σειρά από ορθογώνιες κάρτες με φωτογραφίες. Υπήρχε μια ιεραρχία.

Το μεγάλο θέμα είχε τον μεγάλο τίτλο. Συχνά είχε και φωτογραφία. Δίπλα του όμως μπορούσαν να υπάρχουν μικρότερα θέματα, στριμωγμένα σε στενές στήλες. Μερικές γραμμές τίτλου, λίγο κείμενο και τέλος.

Δεν χρειαζόταν κάθε είδηση να συνοδεύεται από μια εικόνα για να αποδείξει ότι υπάρχει.

Το χαρτί ήταν περιορισμένο και πολύτιμο. Κάθε εκατοστό είχε λόγο ύπαρξης. Η τυπογραφία, το μέγεθος του τίτλου, η θέση στη σελίδα και το πλάτος της στήλης έλεγαν ήδη στον αναγνώστη πολλά για τη σημασία ενός θέματος.

Αυτή η λογική μου αρέσει ακόμα.

Το Web γέμισε εικόνες

Στο σημερινό Web έχουμε σχεδόν το αντίθετο πρόβλημα.

Οι εικόνες είναι παντού.

Κάθε άρθρο χρειάζεται thumbnail. Κάθε link χρειάζεται thumbnail. Κάθε related post χρειάζεται thumbnail. Κάθε κάρτα χρειάζεται background, gradient, badge, σκιά και μερικές φορές τόσα πολλά πράγματα που στο τέλος πρέπει να ψάξεις πού βρίσκεται ο τίτλος.

Δεν έχω τίποτα εναντίον των εικόνων. Το αντίθετο. Αφιερώνω αρκετό χρόνο στις featured images του Tomgineer και θεωρώ ότι αποτελούν μέρος της ταυτότητας ενός άρθρου.

Ακριβώς γι' αυτό όμως δεν θέλω να βρίσκονται παντού.

Αν όλα φωνάζουν, τελικά τίποτα δεν φωνάζει.

Η πλαϊνή στήλη έχει άλλη δουλειά

Για μένα το sidebar δεν είναι μια μικρότερη έκδοση της κεντρικής σελίδας.

Έχει διαφορετικό ρόλο.

Είναι εκεί για να ρίξεις μια ματιά και να ανακαλύψεις κάτι άλλο. Έναν τίτλο που δεν περίμενες. Ένα παλιότερο άρθρο. Κάτι δημοφιλές ή κάτι που απλώς βρέθηκε εκεί και σου τράβηξε την προσοχή.

Θέλω λοιπόν να λειτουργεί περισσότερο σαν εκείνη τη στενή στήλη μιας παλιάς εφημερίδας.

Τίτλος. Λίγες πληροφορίες. Τέλος.

Χωρίς μια φωτογραφία να προσπαθεί να κερδίσει το βλέμμα σου πριν προλάβεις να διαβάσεις τις λέξεις.

Υπάρχει και ένα πρακτικό όφελος. Η σελίδα γίνεται πιο ήρεμη. Η κύρια εικόνα του άρθρου παραμένει κυρίαρχη και το sidebar δεν ανταγωνίζεται το περιεχόμενο που υποτίθεται ότι διαβάζεις.

Αλλά αυτό είναι περισσότερο αποτέλεσμα παρά αιτία.

Μια μικρή αναφορά στο χαρτί

Μου αρέσει το σύγχρονο Web. Μου αρέσουν τα responsive layouts, το AVIF, το CSS Grid και όλα τα εργαλεία που έχουμε σήμερα και πριν από είκοσι χρόνια θα έμοιαζαν σχεδόν με επιστημονική φαντασία.

Δεν πιστεύω όμως ότι κάθε καινούργια τεχνολογία απαιτεί να πετάμε ό,τι προϋπήρχε. Ούτε ότι κάθε νέα τεχνολογική δυνατότητα πρέπει να τη στουμπώνουμε σε μια σελίδα, απλώς και μόνο γιατί μπορούμε και με αυτή τη φιλοσοφία του «όσο περισσότερα, τόσο το καλύτερο». Μάλλον το αντίθετο ισχύει. Όπως έλεγαν και οι αρχαίοι: οὐκ ἐν τῷ πολλῷ τὸ εὖ.

Η τυπογραφία του Web χρωστάει πολλά στο χαρτί. Οι τίτλοι, οι παράγραφοι, οι στήλες, τα περιθώρια και ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούμε να καθοδηγήσουμε το μάτι του αναγνώστη δεν εφευρέθηκαν μαζί με την HTML.

Έχουν ιστορία αιώνων.

Έτσι, μέσα σε ένα "CMS" γραμμένο το 2026, με PHP, responsive images, AVIF και όλα τα υπόλοιπα σύγχρονα καλούδια, υπάρχει μια μικρή σχεδιαστική επιλογή που κοιτάζει προς τα πίσω.

Τα sidebars του Tomgineer δεν έχουν εικόνες.

Και πιθανότατα δεν θα αποκτήσουν.

Όχι επειδή δεν μπορώ να τις βάλω.

Αλλά επειδή κάπου μέσα μου εξακολουθεί να υπάρχει εκείνη η παλιά εφημερίδα, ανοιχτή πάνω στο τραπέζι.