Ημερολόγιο κυβερνήτη 12 Νοεμβρίου του 2026: Σκόρπιες σκέψεις

Καιρό είχαν να γράψω τα νέα μου αν και είμαι υπερβολικά εξαντλημένος για να γράφω.

Η ατμόσφαιρα στη Γερμανία είναι εξαιρετικά περίεργη. Είμαι πλέον σχεδόν 15 χρόνια εδώ και γνωρίζω την αίσθηση, το vibe της πόλης θεωρώ αρκετά καλά.

Αλλά αισθάνομαι κάτι περίεργο. Ξέρετε όχι αυτό το «κάτι κακό θα συμβεί» που μερικές φορές χρήζει ιατρικής βοήθειας αλλά πιο πολύ στο «κάτι δεν πάει καλά». Δύσκολο να το περιγράψεις ιδίως αν είσαι άνθρωπος με τη βλάβη της υπερβολικά αυξημένης ενσυναίσθησης.

Στους δρόμους ακούς συνεχώς τη φράση «δεν πάει άλλο», ο κόσμος στα μέσα μαζικής μεταφοράς έχει τριπλασιαστεί. Κοινώς δεν παίρνουν ή δεν έχουν πια αυτοκίνητο. Κυκλοφορώ όλες τις ώρες, αιχμής και μη αιχμής. Το επιβατικό κοινό έχει αυξηθεί δραματικά και το πάστωμα μου θυμίζει μερικές φορές το λεωφορείο της γραμμής «20 - Μενεμένη» στη Θεσσαλονίκη τη δεκαετία των 90s. Ξέρετε αυτό από το οποίο έβγαινες έγκυος από μια διαδρομή Μενεμένη-Βαρδάρη.

Κατανοώ πλήρως την κατάσταση διότι μέσα σε αυτήν ζω και γω. Οι άνθρωποι στην πλειοψηφία τους απλά επιβιώνουν και μεγάλο ποσοστό εργάζεται και παρόλα αυτά βυθίζεται στα χρέη.

Εκεί που μασουλούσα ένα μπέργκερ κοντά στο νοσοκομείο στο οποίο πέρασα τη βδομάδα λόγω συζύγου, ένας πελάτης είπε αυτό που σκέφτομαι εδώ και καιρό:

«Έχουν στεγνώσει τα πάντα, η κυβέρνηση σταμάτησε πια ακόμα και να παίζει το παιχνίδι».

Είναι αυτή η Γερμανική λέξη «mitspielen» που δύσκολα μεταφράζεται με μια μόνο λέξη αλλά έχει το νόημα του «συνεργάζεται μαζί μας, όπως π.χ τα παιδιά παίζουν όλα μαζί σε ένα παιχνίδι». Έχει την έννοια της συνεργασίας χωρίς όμως να πορώνεσαι ιδιαίτερα για αυτήν.

Ακριβώς αυτό αισθάνομαι και εγώ. Οι κυβερνήσεις προφανώς δεν νοιάζονται για τους πολίτες τους αλλά τουλάχιστον προσποιούνταν ότι κόπτονται, ότι ξενυχτούν για εμάς και προσπαθούσαν εντέχνως όλα αυτά τα χρόνια να μας καλλιεργήσουν αυτή την αίσθηση. Τώρα σταμάτησαν να κάνουν ακόμα και αυτό! Ψοφήστε, δεν μας νοιάζει. Αυτή είναι η άγραφη νέα κατάσταση.

Φυσικά και ο δικός μου εγκέφαλος με βομβαρδίζει καθημερινά με τις ίδιες σκέψεις:

• Τι κάθεσαι και κάνεις εδώ βρε μαλάκα;

• Που είναι η προσωπική σου ζωή;

• Που είναι η πρόοδος;

• Γιατί ξυπνάς κάθε πρωί, να κάνεις τι;

• Τι ακριβώς προχωράει επαγγελματικά, υλικοτεχνικά ή από υποδομές για το μέλλον σου;

• Πως μπορώ να φύγω;

• Να πάω που;

• Τι θα γίνει αν συνεχιστεί αυτό το χάλι μερικά χρόνια ακόμα;

• Θα δουλεύεις για να αγοράζεις φαί από το σούπερ και για τα υπόλοιπα να δημιουργείς χρέη;

• Μα δουλεύουν και οι δύο σε αυτό το σπίτι.

• Τι άλλο να κόψεις πια; Δεν έμεινε και τίποτα.

• Γιατί τόσα χρόνια δεν μπορώ να αγοράσω και να συντηρήσω ως Senior Developer ένα μέτριο αυτοκίνητο σε αυτή τη χώρα;

• Κάνω κάτι λάθος;

• Αντέχω να κάνω επιπλέον 2-3 παράλληλες δραστηριότητες για να αυξήσω τα εισοδήματά μου; Μπορεί η ψυχή και το σώμα μου;

• Πως; Σε μια χώρα με γραφειοκρατία που από τη μέρα 1 είσαι ήδη με το ένα πόδι στη φυλακή;

• Πως; Σε μια χώρα με μια χρεοκοπία εδραιωμένης επιχείρησης κάθε 19 λεπτά;

Ατελείωτη η λίστα των σκέψεων και ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο;

Καμία απάντηση για κανένα από τα παραπάνω.

Απλά δεν έχω απαντήσεις. Σχέδια έχω πολλά, ουσιαστικές απαντήσεις δεν έχω.

Ούτε οι υπόλοιποι έχουν.

Άπαντες περιμένουν. Σαν να είναι μια χώρα που περιμένει σε στάση λεωφορείου.

Με τη διαφορά ότι δεν είναι στάση. Δεν περνάει ποτέ λεωφορείο από δω.

Βλέπω στον ορίζοντα τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης 2.0. Θα έρθει. Αδιαμαρτύρητα.

Ο πληθυσμός είναι πια υπερβολικά γερασμένος και άρρωστος. Ποιος να αντιδράσει; Οι μετανάστες σε αυτή τη χώρα δεν ενδιαφέρονται αρκετά να διαμαρτυρηθούν. Δεν εισέπραξαν ακριβώς ανοιχτές αγκάλες για να αγαπούν αρκετά τον τόπο.

Κανείς απολύτως δεν θα αντιδράσει. Άντε να μην είμαι απόλυτος και πάλι. Ελάχιστοι. Τόσο λίγοι που η αστυνομία κάθεται και γελάει με την εικόνα των συγκεντρώσεων.

Όχι δεν πάσχω από κατάθλιψη ούτε βγάζω όλη μου τη μαυρίλα πρωί-πρωί σε ένα κείμενο.

Μηχανικός είμαι. Βλέπω τους δείκτες, βλέπω την εικόνα και το λογισμικό του εγκεφάλου μου προσπαθεί να βρει λύσεις. Εκεί που τρελαίνεται ένας μηχανικός είναι όταν τίποτα δεν δουλεύει. Παθαίνει ένα 500 Internal Server Error όταν συμβαίνει.

Ξύπνησα το πρωί, πίνω καφέ ακόμα, έξω σκατόκαιρος, η γυναίκα επιβίωσε το νοσοκομείο, βγήκε, η κόρη έχει Covid-26 και εγώ έχω ένα ραντεβού σε οδοντίατρο που έχω αναβάλει λόγω των εξελίξεων 5 φορές.

Πάω να φτιάξω αν τα καταφέρω ένα σπασμένο δόντι.

Φαντάζομαι τουλάχιστον το βράδι θα μπορώ να γράψω στο Daily Note στο Obsidian:

«Σήμερα σημειώθηκε κοσμογονική πρόοδος μαλάκα. Διόρθωσες ένα δόντι στο οποίο είχε σπάσει ένα κομμάτι 0,5 χιλιοστά. Έσκισες μεγάλε. Πήγες μπροστά 10 χρόνια. Συνέχισε έτσι. Το 'χεις παιχταρά μου».