Η εποχή του «όλα είναι AI». Ακόμα και αυτά που δεν είναι

Ζούμε σε μια καταπληκτική εποχή. Μια εποχή που μπορείς να βγάλεις φωτογραφία ένα περιστέρι στο πεζοδρόμιο και μέσα σε τρία λεπτά να εμφανιστεί κάποιος στο διαδίκτυο για να σου εξηγήσει ότι το περιστέρι δεν υπάρχει, το πεζοδρόμιο είναι δημιούργημα τεχνητής νοημοσύνης και εσύ πιθανότατα είσαι ένα chatbot που προσπαθεί να εξαπατήσει την ανθρωπότητα.

Καλώς ήρθες στην εποχή του «όλα είναι AI».

Ακόμα και αυτά που δεν είναι.

Αφορμή για να γράψω αυτό το άρθρο στάθηκε ένα φαινόμενο που παρατηρώ ολοένα και συχνότερα γύρω μου. Και το περασμένο Σάββατο είχα την ευκαιρία να το ζήσω από πρώτο χέρι.

Κάλυπτα δημοσιογραφικά την περιβόητη «επανάσταση του Ντίσελντορφ». Είχα πάρει το κινητό μου, είχα βγει στους δρόμους, φωτογράφιζα αστυνομικούς, υδροβόλα, καταστήματα που είχαν οχυρωθεί με ξύλινες σανίδες και μερικές εκατοντάδες ανθρώπους που δεν ήμουν απολύτως βέβαιος αν διαδήλωναν ή περίμεναν το τρένο.

Μια απολύτως φυσιολογική μέρα στη Γερμανία, δηλαδή.

Ανέβασα μερικές φωτογραφίες στο X. Φωτογραφίες που είχα τραβήξει κυριολεκτικά λίγα δευτερόλεπτα νωρίτερα με το κινητό μου.

Και τότε εμφανίστηκαν πέντε έξι φωστήρες της ψηφιακής εγκληματολογίας.

«Fake! AI!»

Έμεινα να κοιτάζω την οθόνη.

Μπροστά μου βρισκόταν ένα τεράστιο υδροβόλο της γερμανικής αστυνομίας. Ένα θηρίο πολλών τόνων, με τροχούς, θωράκιση, προβολείς και αρκετό εξοπλισμό ώστε να μη θέλω να βρεθώ στην απέναντι άκρη της κάνης του.

Το έβλεπα με τα μάτια μου.

Μπορούσα να το πλησιάσω.

Μπορούσα να το αγγίξω, αν και προτίμησα να μη δοκιμάσω την υπομονή των αστυνομικών.

Και την ίδια στιγμή, κάποιος μαλάκας από το υπόγειο της μάνας του με ενημέρωνε ότι το υδροβόλο είναι AI.

Προφανώς, έχοντας να βγει από το σπίτι από το 1999 και να πλυθεί από το 1990, δεν είχε αντιληφθεί ότι η γερμανική αστυνομία διαθέτει πραγματικά τέτοια οχήματα.

Δεν είναι δημιουργήματα του Midjourney.

Δεν τα παρήγγειλε η αστυνομία από το ChatGPT.

Δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά στο Ντίσελντορφ ύστερα από ένα prompt που έγραφε «German police water cannon, photorealistic, cinematic lighting, 8K».

Είναι αληθινά.

Και το πιο αστείο είναι ότι, αν το συγκεκριμένο όχημα άρχιζε να εκτοξεύει νερό προς το μέρος του, πιθανότατα θα φώναζε «AI generated water!» τρέχοντας να σωθεί από τους τόνους νερού που απειλούν να τον πλύνουν μετά από 30 χρόνια.

Το άρθρο για την «επανάσταση του Ντίσελντορφ» μπορείς να το βρεις εδώ.

Είκοσι χρόνια τέχνης. Δύο δευτερόλεπτα για να την ακυρώσεις.

Το περιστατικό μου προκάλεσε γέλιο. Άλλωστε, όταν βρίσκεσαι μπροστά σε ένα πραγματικό αστυνομικό όχημα και κάποιος επιμένει ότι δεν υπάρχει, δύσκολα μπορείς να κάνεις κάτι άλλο.

Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που δεν είναι καθόλου αστείες.

Πρόσφατα παρακολούθησα την περίπτωση μιας κοπέλας που δημιουργεί καταπληκτικά έργα τέχνης, κυρίως anime illustrations και ψηφιακές εικονογραφήσεις.

Μιλάμε για έναν άνθρωπο που ασχολείται με αυτή την τέχνη εδώ και περίπου είκοσι χρόνια.

Είκοσι χρόνια.

Έχει εξελίξει τη δική της τεχνοτροπία, έχει πειραματιστεί με διαφορετικές τεχνικές, έχει αφιερώσει χιλιάδες ώρες στη σχεδίαση και έχει δημιουργήσει ένα προσωπικό ύφος που είναι αναγνωρίσιμο.

Και τι αντιμετωπίζει σήμερα;

Μια στρατιά από ηλίθιους που εμφανίζονται κάτω από τα έργα της και γράφουν:

«AI!»

«That's AI generated!»

«Stop pretending you're an artist!»

Το εξοργιστικό είναι ότι η συγκεκριμένη δημιουργός διαθέτει Instagram στο οποίο παρουσιάζει τη δουλειά της αναλυτικά.

Δείχνει πώς σχεδιάζει.

Δείχνει τα ενδιάμεσα στάδια.

Εξηγεί τις τεχνικές που χρησιμοποιεί.

Παρουσιάζει την εξέλιξη της δουλειάς της μέσα σε δύο δεκαετίες.

Δεν χρειάζεται να προσλάβεις ιδιωτικό ντετέκτιβ. Δεν χρειάζεται να καλέσεις τη Europol. Δεν χρειάζεται να αποκρυπτογραφήσεις τα αρχεία του Πενταγώνου.

Χρειάζεται απλώς να κάνεις ένα κλικ.

Αλλά όχι.

Ο κύριος «AI Detective 2026» έχει ήδη αποφανθεί.

Το έργο είναι AI επειδή έτσι του φάνηκε.

Και ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημα;

Ότι ο άνθρωπος που αφιέρωσε είκοσι χρόνια για να μάθει να δημιουργεί πρέπει τώρα να αφιερώνει τον χρόνο του για να αποδεικνύει ότι δημιουργεί.

Πρέπει να απολογείται για το ταλέντο του.

Πρέπει να προσκομίζει αποδεικτικά στοιχεία για κάτι που έκανε πριν καν εμφανιστούν τα σημερινά εργαλεία παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης.

Είναι σαν να εμφανιστείς σε μια συναυλία, να ακούσεις έναν καταπληκτικό κιθαρίστα και να αρχίσεις να φωνάζεις ότι δεν παίζει πραγματικά κιθάρα.

Και όταν σου δείξει τα χέρια του, να του απαντήσεις:

«Fake hands. AI.»

Η μεγάλη επιδημία της ψηφιακής καχυποψίας

Το φαινόμενο δεν περιορίζεται στους φωτογράφους και στους εικονογράφους.

Έχει εξαπλωθεί σχεδόν παντού.

Γράφεις κώδικα; Τον έγραψε το AI.

Συνθέτεις μουσική; Την έφτιαξε το AI.

Δημιουργείς ένα τρισδιάστατο μοντέλο; AI.

Φτιάχνεις animation; AI.

Επεξεργάζεσαι ένα βίντεο; AI.

Γράφεις ένα άρθρο; AI.

Δημοσιεύεις μια επιστημονική εργασία; AI.

Ανεβάζεις μια όμορφη φωτογραφία σου; AI.

Είσαι influencer; AI.

Φωτογραφίζεις ένα υδροβόλο σαράντα τόνων; AI.

Σε λίγο θα πηγαίνεις στον φούρνο, θα ζητάς μια τυρόπιτα και ο φούρναρης θα σου απαντάει:

«Δεν μπορώ να επιβεβαιώσω ότι είστε πραγματικός άνθρωπος. Παρακαλώ ανεβάστε βίντεο με τον τοκετό της μάνας σας, μαζί με τα metadata της δημιουργίας σας.»

Και πάλι δεν θα είναι αρκετό.

Γιατί κάποιος θα ισχυριστεί ότι δεν είχες ποτέ μάνα.

Τα μωρά δεν γεννιούνται από γυναίκες.

Το νοσοκομείο παραείναι καθαρό για να είναι αληθινό.

Και ο φούρναρης, ύστερα από τριάντα χρόνια εργασίας, θα χρειαστεί να αποδείξει ότι δεν είναι ένα γλωσσικό μοντέλο εκπαιδευμένο σε συνταγές του Άκη Πετρετζίκη.

Το παράλογο είναι ότι φτάσαμε στο αντίθετο άκρο από εκείνο που φοβόμασταν.

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια ανησυχούσαμε μήπως ο κόσμος πιστεύει οτιδήποτε βλέπει στο διαδίκτυο.

Σήμερα αρχίζουμε να αντιμετωπίζουμε το αντίστροφο πρόβλημα.

Ο κόσμος αμφισβητεί ακόμα και αυτά που είναι πραγματικά.

Όχι επειδή τα εξέτασε.

Όχι επειδή βρήκε κάποια αντίφαση.

Όχι επειδή ανακάλυψε στοιχεία που αποδεικνύουν μια απάτη.

Αλλά επειδή πλέον το «είναι AI» αποτελεί μια εύκολη, πρόχειρη και ιδιαίτερα βολική απάντηση για οτιδήποτε δεν καταλαβαίνει.

Οι ψηφιακοί ανιχνευτές της απόλυτης ανοησίας

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, εμφανίστηκε μια ολόκληρη βιομηχανία προγραμμάτων που υπόσχονται ότι μπορούν να αναγνωρίσουν αν κάτι δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη.

AI Detectors.

Βάζεις ένα κείμενο, μια εικόνα ή κάποιο άλλο περιεχόμενο και το μηχάνημα σου ανακοινώνει με ύφος εισαγγελέα:

«87% AI generated.»

Μάλιστα.

Και πώς ακριβώς προέκυψε το 87%;

Γιατί όχι 86%;

Γιατί όχι 91,3%;

Ποιος το μέτρησε; Η Νικολούλη;

Το γεγονός ότι ένας αλγόριθμος επιστρέφει έναν αριθμό με δύο δεκαδικά ψηφία δεν σημαίνει ότι ο αριθμός αυτός αποτελεί απόδειξη.

Είναι μια εκτίμηση ενός προγράμματος.

Και αυτά τα προγράμματα κάνουν λάθη.

Το σοβαρότερο πρόβλημα είναι τα λεγόμενα false positives. Οι περιπτώσεις στις οποίες ένα σύστημα χαρακτηρίζει ως δημιουργημένο από AI κάτι που στην πραγματικότητα έχει δημιουργηθεί από άνθρωπο.

Σκέψου το λίγο.

Ένας φοιτητής γράφει μόνος του μια εργασία. Ένας εκπαιδευτικός τη βάζει σε κάποιον ανιχνευτή, το πρόγραμμα εμφανίζει υψηλή πιθανότητα χρήσης AI και ξαφνικά ο φοιτητής βρίσκεται να απολογείται.

Ένας αρθρογράφος δημοσιεύει το κείμενό του. Κάποιος το περνάει από ένα αντίστοιχο εργαλείο, παίρνει ένα ποσοστό και αρχίζει να τον κατηγορεί δημόσια.

Ένας καλλιτέχνης παρουσιάζει τη δουλειά του. Ένα πρόγραμμα αποφασίζει ότι μοιάζει με AI και η συζήτηση μετατρέπεται σε δημόσια δίκη.

Και το χειρότερο;

Η κατηγορία ταξιδεύει πολύ ευκολότερα από τη διάψευση.

Το «είναι AI» γράφεται σε δύο δευτερόλεπτα.

Η απόδειξη ότι δεν είναι μπορεί να απαιτήσει ώρες, αρχεία, καταγραφές, βίντεο, εξηγήσεις και ολόκληρο ιστορικό δημιουργίας.

Και ακόμα κι αν τα παρουσιάσεις όλα, ορισμένοι θα συνεχίσουν να επιμένουν.

Γιατί δεν ενδιαφέρονται να μάθουν αν έκαναν λάθος.

Ενδιαφέρονται να μη χρειαστεί να παραδεχτούν ότι έκαναν λάθος.

Αυτό δεν είναι τεχνολογική πρόοδος.

Είναι η παλιά ανθρώπινη βλακεία με καινούργια tokens.

Από το «δεν πιστεύω τίποτα» στο «πιστεύω μόνο ό,τι με βολεύει»

Εδώ όμως η ιστορία παύει να είναι αστεία.

Γιατί υπάρχει μια πολύ σημαντική διαφορά ανάμεσα στην αμφισβήτηση και στην άρνηση.

Η αμφισβήτηση απαιτεί σκέψη.

Απαιτεί να εξετάσεις στοιχεία, να αναζητήσεις πληροφορίες, να συγκρίνεις πηγές και, το σημαντικότερο, να είσαι διατεθειμένος να αλλάξεις γνώμη όταν προκύψουν νέα δεδομένα.

Η άρνηση δεν απαιτεί τίποτα από αυτά.

Απλώς λες «fake».

Και τελείωσες.

Δεν χρειάζεται να αποδείξεις κάτι.

Δεν χρειάζεται να εξηγήσεις τίποτα.

Δεν χρειάζεται καν να γνωρίζεις το αντικείμενο.

Αρκεί να πετάξεις μια λέξη και να συνεχίσεις την ημέρα σου, έχοντας την ικανοποίηση ότι μόλις αποκάλυψες άλλη μία παγκόσμια συνωμοσία.

Αυτό που με προβληματίζει περισσότερο είναι ότι η γενικευμένη καχυποψία δεν μας κάνει απαραίτητα πιο δύσπιστους απέναντι στην παραπληροφόρηση.

Μπορεί να μας κάνει πιο ευάλωτους σε αυτήν.

Γιατί όταν όλα θεωρούνται εν δυνάμει ψεύτικα, η αλήθεια χάνει το ιδιαίτερο βάρος της.

Μια πραγματική φωτογραφία και μια κατασκευασμένη εικόνα καταλήγουν να αντιμετωπίζονται με την ίδια καχυποψία.

Ένα τεκμηριωμένο γεγονός και μια ολοκληρωτική ανοησία μπαίνουν στην ίδια κατηγορία.

Και τότε συμβαίνει κάτι εξαιρετικά επικίνδυνο.

Ο καθένας μπορεί να επιλέγει ποια πραγματικότητα τον εξυπηρετεί.

Δεν σου αρέσει μια φωτογραφία;

AI.

Δεν σε βολεύει ένα βίντεο;

Deepfake.

Δεν συμφωνείς με ένα άρθρο;

ChatGPT.

Δεν θέλεις να αποδεχτείς ένα πραγματικό γεγονός;

Κατασκευασμένο.

Έτσι, η τεχνητή νοημοσύνη μετατρέπεται από τεχνολογικό εργαλείο σε ένα εξαιρετικό άλλοθι για την άρνηση της πραγματικότητας.

Και αυτό είναι πολύ σοβαρότερο από το αν κάποιος χρησιμοποιεί το Midjourney για να φτιάχνει φωτογραφίες με γάτες που οδηγούν Ferrari.

Η ειρωνεία είναι ότι χρησιμοποιώ την τεχνητή νοημοσύνη. Κυρίως τοπικά

Για να μη δημιουργηθεί καμία παρεξήγηση, δεν έχω κανένα πρόβλημα με την τεχνητή νοημοσύνη.

Το αντίθετο.

Ασχολούμαι με την τεχνολογία εδώ και δεκαετίες και το ενδιαφέρον μου για την τεχνητή νοημοσύνη ξεκίνησε πολύ πριν γίνει mainstream, από την εποχή που διάβασα το Shadows of the Mind του νομπελίστα φυσικού Roger Penrose. Ένα βιβλίο που με έκανε να προβληματιστώ βαθύτερα για τη φύση της ανθρώπινης συνείδησης, της νοημοσύνης και τα όρια των μηχανών. Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια.

Σήμερα γράφω λογισμικό, πειραματίζομαι με γλωσσικά μοντέλα, εργαλεία δημιουργίας εικόνων και αυτοματισμούς. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι για μένα κάποια καινούργια μόδα που ανακάλυψα όταν εμφανίστηκε το ChatGPT. Είναι ένα πεδίο που με συναρπάζει εδώ και δεκαετίες.

Χρησιμοποιώ AI.

Το εξερευνώ.

Και φυσικά αναγνωρίζω ότι μπορεί να δημιουργήσει εντυπωσιακές εικόνες, κείμενα, μουσική και πολλά άλλα.

Δεν θεωρώ ότι κάθε δημιουργός που χρησιμοποιεί AI εξαπατά το κοινό του. Ούτε ότι η χρήση ενός τεχνολογικού εργαλείου ακυρώνει αυτομάτως την ανθρώπινη συμβολή.

Άλλο να χρησιμοποιείς την τεχνολογία ως εργαλείο και άλλο να παρουσιάζεις ψευδώς κάτι ως αποκλειστικά δικό σου.

Αλλά εδώ μιλάμε για κάτι διαφορετικό.

Μιλάμε για την ευκολία με την οποία κάποιοι ακυρώνουν την ανθρώπινη δημιουργία επειδή δεν μπορούν πια να ξεχωρίσουν τι είναι τεχνητό και τι όχι.

Και αντί να παραδεχτούν ότι δεν γνωρίζουν, επιλέγουν να παριστάνουν τους ειδικούς.

Το «δεν ξέρω» φαίνεται πως έχει εξαφανιστεί από το λεξιλόγιό μας.

Κρίμα.

Ήταν μια εξαιρετικά χρήσιμη φράση.

Το τίμημα το πληρώνουν οι πραγματικοί δημιουργοί

Σκέφτομαι συχνά πόσο άδικο είναι αυτό που συμβαίνει.

Ένας φωτογράφος μπορεί να περιμένει ώρες για τον κατάλληλο φωτισμό.

Ένας μουσικός μπορεί να δουλεύει μήνες πάνω σε μια σύνθεση.

Ένας προγραμματιστής μπορεί να γράφει και να ξαναγράφει χιλιάδες γραμμές κώδικα.

Ένας εικονογράφος μπορεί να αφιερώνει μέρες σε μία και μόνο εικόνα.

Και ένας συγγραφέας μπορεί να κάθεται μπροστά στην οθόνη του, να σβήνει, να διορθώνει, να ξαναγράφει, να ψάχνει την κατάλληλη λέξη και να παλεύει να μεταφέρει κάτι από το μυαλό του στο χαρτί.

Όλη αυτή η διαδικασία απαιτεί κόπο.

Απαιτεί χρόνο.

Απαιτεί γνώση.

Απαιτεί εμπειρία.

Περιλαμβάνει αποτυχίες.

Και έχει κάτι που δεν μπορείς να μετρήσεις εύκολα: την προσωπική διαδρομή του ανθρώπου που δημιουργεί.

Και ξαφνικά εμφανίζεται κάποιος που δεν γνωρίζει τίποτα από αυτή τη διαδρομή και την ακυρώνει με δύο γράμματα.

AI.

Το εντυπωσιακό είναι ότι όσο καλύτερη γίνεται η δουλειά ενός δημιουργού, τόσο περισσότερο κινδυνεύει να κατηγορηθεί.

Μια εντυπωσιακή εικόνα είναι ύποπτη.

Ένα άψογα γραμμένο κείμενο είναι ύποπτο.

Ένα εξαιρετικό ψηφιακό σχέδιο είναι ύποπτο.

Ένας άνθρωπος που διαθέτει πραγματικό ταλέντο και έχει καταφέρει να τελειοποιήσει την τεχνική του καταλήγει να τιμωρείται ακριβώς επειδή είναι καλός σε αυτό που κάνει.

Φτάσαμε δηλαδή στο σημείο που η ποιότητα μπορεί να θεωρείται ένδειξη απάτης.

Πολύ ωραία.

Σε λίγο θα πρέπει οι καλλιτέχνες να κάνουν επίτηδες μερικά λάθη για να αποδείξουν ότι είναι άνθρωποι.

Θα πρέπει δηλαδή να αρχίσω να γράφω σαν πεντάχρονο με ατονικό σύστημα γιατί δεν ανακάλυψα ακόμα τα σημεία στίξης και τον τόνο στο πληκτρολόγιο γράφοντας τη λέξη τεχνολογία ως «ταιχνωλωγεια» για να πείσω ότι αρθρογραφώ 30 χρόνια έχοντας συντάξει περισσότερα από 5.000 δημοσιεύματα;

Σε λίγο θα ζήσουμε και αυτά:

Ο ζωγράφος θα βάζει ένα στραβό μάτι στο πορτρέτο.

Ο μουσικός θα παίζει δυο νότες λάθος.

Ο συγγραφέας θα πετάει τρία ορθογραφικά και μια ασύντακτη πρόταση.

Και ο προγραμματιστής θα αφήνει δύο bugs στον κώδικα, έτσι για την αυθεντικότητα.

Αν και το τελευταίο το κάνουμε ήδη χωρίς καμία βοήθεια από την τεχνητή νοημοσύνη.

Ποιος θα αποδεικνύει αύριο ότι είναι άνθρωπος;

Υπάρχει και μια άλλη πλευρά του προβλήματος που με απασχολεί.

Η συνεχής απαίτηση να αποδεικνύουμε ότι είμαστε πραγματικοί.

Σκέψου πόσο παράλογο είναι.

Τραβάς μια φωτογραφία και πρέπει να δείξεις το πηγαίο αρχείο.

Δημοσιεύεις ένα σχέδιο και πρέπει να παρουσιάσεις το βίντεο της δημιουργίας του.

Γράφεις ένα άρθρο και πρέπει να αποκαλύψεις τις σημειώσεις σου.

Δημιουργείς μουσική και πρέπει να παραδώσεις τις ηχογραφήσεις από το στούντιο.

Και αν δεν τα έχεις κρατήσει;

Αν δεν θέλεις να τα δημοσιεύσεις;

Αν απλώς δεν σου αρέσει να καταγράφεις κάθε δευτερόλεπτο της δημιουργικής σου διαδικασίας;

Τι γίνεται τότε;

Είσαι ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίου;

Η δημιουργία δεν ήταν ποτέ υποχρεωμένη να συνοδεύεται από πιστοποιητικό γνησιότητας.

Και δεν θεωρώ ιδιαίτερα υγιές να οικοδομήσουμε μια κοινωνία στην οποία ο καθένας θα πρέπει να καταγράφει διαρκώς τον εαυτό του για να αποδεικνύει ότι υπάρχει.

Ειδικά όταν ακόμα και αυτές οι καταγραφές θα μπορούν να αμφισβητηθούν.

Γιατί αυτό είναι το αδιέξοδο.

Όποιο στοιχείο κι αν παρουσιάσεις, κάποιος μπορεί πάντα να ισχυριστεί ότι είναι κι αυτό AI.

Δεν υπάρχει τέλος σε αυτή τη διαδικασία.

Δεν μπορείς να αποδείξεις την πραγματικότητα σε κάποιον που έχει αποφασίσει εκ των προτέρων ότι τίποτα δεν είναι πραγματικό.

Μήπως τελικά το πρόβλημα δεν είναι η τεχνητή νοημοσύνη;

Αναρωτιέμαι αν όλο αυτό έχει πράγματι τόσο μεγάλη σχέση με την τεχνολογία.

Ίσως η τεχνητή νοημοσύνη απλώς έδωσε μια καινούργια δικαιολογία σε μια πολύ παλιά ανθρώπινη συνήθεια.

Την ανάγκη να έχουμε άποψη για τα πάντα.

Ακόμα και για όσα δεν καταλαβαίνουμε.

Ακόμα και για όσα δεν έχουμε εξετάσει.

Ακόμα και για πράγματα που συμβαίνουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά μας και για τα οποία δεν γνωρίζουμε απολύτως τίποτα.

Κάποτε ο άνθρωπος που δεν γνώριζε κάτι μπορούσε απλώς να σωπάσει.

Σήμερα έχει λογαριασμό στα κοινωνικά δίκτυα.

Και σύνδεση στο διαδίκτυο.

Και άποψη.

Κυρίως άποψη.

Δεν χρειάζεται να ξέρει πώς λειτουργεί μια φωτογραφική μηχανή, πώς σχεδιάζεται ένα animation, πώς γράφεται ένα μουσικό κομμάτι ή πώς εκπαιδεύεται ένα νευρωνικό δίκτυο.

Αρκεί να πληκτρολογήσει τρία σύμβολα.

AI.

Και να περιμένει τα likes.

Το παράδοξο είναι ότι διαθέτουμε περισσότερη πληροφορία από οποιαδήποτε άλλη εποχή στην ανθρώπινη ιστορία, αλλά συχνά δείχνουμε λιγότερη διάθεση να την διασταυρώσουμε.

Έχουμε τα εργαλεία για να ερευνήσουμε σχεδόν οτιδήποτε.

Αλλά προτιμάμε να βγάζουμε συμπεράσματα από μια μικρογραφία εικόνας και μια λεζάντα.

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί η δημόσια συζήτηση έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο πανηγύρι.

Και τελικά, τι είναι πραγματικό;

Δεν έχω κάποια μαγική λύση.

Ούτε πιστεύω ότι μπορούμε να επιστρέψουμε σε μια εποχή όπου μια φωτογραφία αποτελούσε από μόνη της αδιάσειστη απόδειξη.

Η τεχνητή νοημοσύνη είναι εδώ. Θα συνεχίσει να εξελίσσεται και η διάκριση ανάμεσα στο πραγματικό και στο συνθετικό περιεχόμενο θα γίνεται ολοένα δυσκολότερη.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε την κοινή λογική.

Μπορούμε να αμφισβητούμε χωρίς να συκοφαντούμε.

Μπορούμε να ερευνούμε χωρίς να καταδικάζουμε.

Μπορούμε να λέμε «δεν είμαι βέβαιος» αντί να παριστάνουμε ότι γνωρίζουμε.

Και, κυρίως, μπορούμε να θυμόμαστε ότι πίσω από πολλές εικόνες, κείμενα, τραγούδια και έργα τέχνης εξακολουθούν να βρίσκονται πραγματικοί άνθρωποι.

Με πραγματικές δεξιότητες.

Με πραγματικό ταλέντο.

Με πραγματικό κόπο.

Δεν χρειάζεται να πιστεύεις τυφλά οτιδήποτε βλέπεις.

Αλλά δεν χρειάζεται και να το απορρίπτεις τυφλά.

Η δυσπιστία δεν είναι απόδειξη ευφυΐας. Και η καχυποψία δεν είναι υποκατάστατο της γνώσης.

Αν κάτι δεν γνωρίζεις, μπορείς να το ερευνήσεις.

Αν κάτι σε προβληματίζει, μπορείς να ρωτήσεις.

Αν κάτι σου φαίνεται απίστευτο, μπορείς να αναζητήσεις στοιχεία.

Και αν τελικά αποδειχθεί ότι έκανες λάθος, μπορείς απλώς να το παραδεχτείς.

Δεν πρόκειται να καταρρεύσει ο πολιτισμός μας επειδή κάποιος είπε «συγγνώμη, έκανα λάθος».

Αντιθέτως, έχω την εντύπωση ότι θα του έκανε πολύ καλό.

Όσο για μένα, την επόμενη φορά που θα βγω στον δρόμο να φωτογραφίσω κάποιο πραγματικό γεγονός, σκέφτομαι να πάρω μαζί μου ένα χαρτόνι.

Θα γράφει:

«ΕΙΜΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ. ΤΟ ΥΔΡΟΒΟΛΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ.»

Και από κάτω, με μικρότερα γράμματα:

«Το χαρτόνι αγοράστηκε από πραγματικό κατάστημα. Διαθέσιμη απόδειξη κατόπιν αιτήματος.»

Βέβαια, είμαι βέβαιος ότι κάποιος θα σχολιάσει πως το χαρτόνι είναι AI.

Και ξέρεις κάτι;

Δεν θα ασχοληθώ.

Θα συνεχίσω να φωτογραφίζω, να γράφω, να δημιουργώ και να απολαμβάνω τον πραγματικό κόσμο.

Γιατί έχω μια πολύ σοβαρή υποψία.

Μέχρι να αποδείξουμε στους πάντες ότι η ζωή μας δεν είναι AI, μπορεί να έχουμε ξεχάσει να τη ζήσουμε.

Και αυτό θα ήταν πραγματικά κρίμα.

Ειδικά αν σκεφτείς ότι για να φτάσει η ανθρωπότητα στο σημείο να αμφισβητεί ένα πραγματικό υδροβόλο, χρειάστηκε να περάσει εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης.

Και κάπου εδώ θέλω να ζητήσω μια συγγνώμη από τον Κάρολο Δαρβίνο.

Κάρολε, κάπου το χάσαμε το πράγμα.

Και όχι, μαλάκα μου, ο Δαρβίνος δεν ήταν AI.