Οκτώ χρόνια χωρίς τσιγάρο και τελικά καπνίζω πακέτο τη μέρα. Ευχαριστώ μοναξιά

Έκοψα το τσιγάρο πριν από οκτώ χρόνια. Οκτώ χρόνια στερήσεις, νεύρα και μασημένα στυλό. Και τώρα έρχεται η επιστήμη να μου πει ότι καπνίζω πάλι. Δεκαπέντε τη μέρα. Χωρίς καν αναπτήρα.

Υπήρξα μανιώδης καπνιστής. Από αυτούς που ανάβουν το επόμενο με τη γόπα του προηγούμενου και δηλώνουν με σιγουριά «το ελέγχω, όποτε θέλω το κόβω». Κάποια στιγμή το έκοψα όντως. Οκτώ χρόνια δεν έχω βάλει ούτε τζούρα στο στόμα μου. Κυκλοφορώ με το φωτοστέφανο του πρώην καπνιστή. Περνάω από τη στάση του λεωφορείου δίπλα στους καπνιστές. Δεν βήχω επιδεικτικά σαν τους άλλους πρώην -αυτό το μισώ θανάσιμα-, ούτε λιγουρεύομαι. Δεν μου λείπει απολύτως τίποτα. Τους κοιτάω με τη γαλήνη του ανθρώπου που βγήκε ζωντανός από τον λάκκο και σκέφτομαι: «εγώ τη γλίτωσα».

Κι εκεί που έλεγα «μπράβο ρε Τομ, τα πνευμόνια σου σού στέλνουν ευχαριστήρια κάρτα», πέφτω πάνω σε μια μελέτη. Η χρόνια μοναξιά, λέει, βλάπτει την υγεία περίπου όσο δεκαπέντε τσιγάρα την ημέρα.

Δεκαπέντε.

Τη μέρα.

Δηλαδή ξανάρχισα το κάπνισμα και δεν το πήρα καν χαμπάρι. Χωρίς τον πρώτο καφέ με το πρώτο τσιγάρο στο μπαλκόνι, χωρίς τη μαγκιά, χωρίς τίποτα. Όλος ο λογαριασμός, μηδέν η απόλαυση. Σαν τα εστιατόρια εδώ πέρα: πληρώνεις 80άρι και κάθεσαι σε καδρόνι.

Μα εγώ δεν είμαι μόνος, έχω Server Rack

Ας κάνουμε μια σύντομη απογραφή της κοινωνικής μου ζωής μετά από 15 χρόνια στη Γερμανία.

Ο ταχυδρόμος, που μου φέρνει κάθε μέρα κι από ένα μικρό εγκεφαλικό σε φάκελο. Η ταμίας στο σούπερ μάρκετ, που με ρωτάει αν θέλω απόδειξη. Ο τύπος στο γυφτοπάζαρο που μου πουλάει CD με ένα ευρώ. Και το Server Rack, που βουίζει δίπλα μου σαν συγκάτοικος που δεν πληρώνει νοίκι αλλά καίει ρεύμα σαν να μην υπάρχει αύριο.

Αυτή είναι η παρέα. Αν τους καλέσω όλους για Χριστούγεννα, ο μόνος που θα εμφανιστεί είναι το Rack. Και αυτό μόνο επειδή δεν μπορεί να φύγει.

Έχω και 280 followers στο X, μην τους αδικούμε. Οι μισοί είναι bots. Οι άλλοι μισοί είναι bots που δεν το ξέρουν ακόμα.

Τι λέει η επιστήμη, για να μη λέμε ότι τα βγάζω από την γκλαβούνα μου

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, σοβαροί άνθρωποι με γραβάτες και powerpoints των διακοσίων διαφανειών, έχει ανακηρύξει επισήμως την κοινωνική απομόνωση απειλή για τη δημόσια υγεία. Ένας στους έξι ανθρώπους στον πλανήτη νιώθει μόνος, και η μοναξιά συνδέεται με περίπου εκατό θανάτους την ώρα. Την ώρα, ρε φίλε. Όση ώρα σού παίρνει να διαβάσεις ένα γράμμα της ασφάλειας υγείας και να καταλάβεις τι στο διάολο θέλουν από σένα.

Και τι παθαίνει ο οργανισμός; Πάμε με τη σειρά.

Η καρδιά. Ο κίνδυνος για καρδιοπάθεια και εγκεφαλικό ανεβαίνει γύρω στο 30%. Η καρδιά στέλνει ping στον έξω κόσμο. Request timed out. Ξαναστέλνει. Τίποτα. Κάπου εκεί παίρνει τον καημό της και ανεβάζει την πίεση. Η δική μου, που ούτως ή άλλως κάνει ό,τι γουστάρει, το πήρε πολύ προσωπικά.

Το στρες. Η κορτιζόλη ανεβαίνει και ο οργανισμός μπαίνει σε μόνιμο συναγερμό, σαν antivirus που τρέχει full scan 24/7 και σου έχει φάει όλη τη RAM. Περιμένει από στιγμή σε στιγμή να του επιτεθεί αρκούδα. Δεν έρχεται καμία αρκούδα. Ούτε η αρκούδα δεν σε γουστάρει.

Το ανοσοποιητικό βγαίνει offline. Οι φλεγμονές κάνουν πάρτι και φυσικά δεν σε καλούν.

Ο ύπνος. Ξυπνάς στις 3:17 τα ξημερώματα χωρίς κανέναν λόγο. Και αντί να ξανακοιμηθείς, το μυαλό σού παίζει σε 4K εκείνη την ξινή ατάκα που πέταξες σε μια βάφτιση το 1997 και έπεσε σαν πέτρα σε πηγάδι. Το μωρό της βάφτισης έχει κάνει πια δικά του παιδιά. Κανείς δεν θυμάται τίποτα. Εσύ τη θυμάσαι. Λέξη προς λέξη.

Και ο εγκέφαλος. Κατάθλιψη, άγχος, και στις μεγαλύτερες ηλικίες κίνδυνος για άνοια αυξημένος κατά 50%. Ο εγκέφαλος είναι σαν σύστημα που δεν παίρνει updates: πρώτα αργεί, μετά κολλάει, στο τέλος σου βγάζει μπλε οθόνη. Θέλει κουβέντα, καβγά, πείραγμα, κουτσομπολιό της προκοπής. Αν δεν έχει με ποιον, αρχίζεις να μιλάς με τις γλάστρες. Μετά στο Rack. Τη μέρα που θα σου απαντήσει το Rack, έχεις χάσει.

Βέβαια σήμερα υπάρχει και το AI, που σου απαντάει κανονικά. Και σου λέει πάντα ότι έχεις δίκιο. Ακόμα χειρότερα.

«Δεν χρειάζομαι κανέναν, είμαι λύκος μοναχικός»

Λύκος μοναχικός με παντόφλες, φόρμα από την Παρασκευή και τρίτο ντελίβερι μέσα στη βδομάδα. Πολύ άγριο ζώο. Ουρλιάζει μόνο όταν αργεί η πίτσα.

Ούτε τα social σώζουν την κατάσταση. Έχεις 2.000 φίλους στο Facebook, και όταν μετακομίσεις δεν έρχεται ούτε ένας να κουβαλήσει μια κούτα. Θα σου αφήσουν όμως like στη φωτογραφία με τις κούτες. Και αν, ο μη γένοιτο, τα τινάξεις, θα το μάθουν από τον αλγόριθμο τρεις μήνες μετά, όταν θα τους προτείνει να σου ευχηθούν χρόνια πολλά.

Να το ξεκαθαρίσω πάντως: η μοναχικότητα που τη διαλέγεις είναι άλλη υπόθεση. Μια βόλτα μόνος, ένα βιβλίο, ένας δίσκος, 150 χιλιόμετρα περπάτημα στη Θεσσαλονίκη σε 11 μέρες (πάει καλά ο μαλάκας;). Βάλσαμο. Εγώ μιλάω για την άλλη, την απρόσκλητη, που κάθεται στον καναπέ σου και σου παίρνει το τηλεκοντρόλ.

Και τώρα τι κάνουμε;

Στείλε μήνυμα σε εκείνον τον παλιό φίλο που σκέφτεσαι συχνά αλλά ντρέπεσαι. «Τι να του πω τώρα, μετά από τόσα χρόνια;» Ένα «ρε μαλάκα, ζεις;» φτάνει και περισσεύει. Κι εκείνος ντρέπεται, να ξέρεις. Κάποιος πρέπει να πατήσει send.

Γράψου κάπου. Εδώ στη Γερμανία υπάρχει Verein για τα πάντα: ψάρεμα, κηπουρική, συλλέκτες καπακιών μπύρας από το 1974. Διάλεξε έναν. Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι να σε βάλουν να κάτσεις σε παγκάκι.

Βγες έξω, έστω και για σουβλακοθεραπεία. Πες καλημέρα στον γείτονα, ακόμα και σε αυτόν που σε κοιτάει σαν εγκληματία αν βάλεις πλυντήριο Κυριακή.

Κι αν η μοναξιά έχει γίνει πέτρα στο στήθος, μίλα με ειδικό. Κανονικό, όχι YouTuber σαν τον δικό μου ψυχίατρο. Ξέρω, εδώ το ραντεβού σε βρίσκει σε πέντε μήνες. Γι' αυτό κλείσ' το από σήμερα. Δεν είναι ήττα. Είναι το πιο έξυπνο τηλεφώνημα της χρονιάς.

Εγώ πάντως οκτώ χρόνια πάλευα να κόψω το τσιγάρο. Δεν θα το ξαναπιάσω τώρα από μοναξιά. Θα κλείσω το laptop, θα αφήσω το Rack να βουίζει μόνο του και θα βγω έξω. Χωρίς σκοπό. Να δω ανθρώπους. Ακόμα και Γερμανούς.

Κι αν δεν βγει τίποτα, δεν πειράζει. Γυρίζω σπίτι και γράφω ένα άρθρο. Δεν το διαβάζει κανένας.

Εσύ όμως το διάβασες.

Άρα δεν είμαι μόνος.

Φιλιά στο κούτελο.