Το Tomgineer βγαίνει στον δρόμο. Κάμερα, μικρόφωνο και μια μπανάνα

Σήμερα, 31 Οκτωβρίου 2026, έχουν προγραμματιστεί συγκεντρώσεις σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας και, αν όλα πάνε σύμφωνα με το πρόγραμμα, σκοπεύω να βρεθώ σε μία από αυτές, εδώ στο Ντίσελντορφ.

Όχι με τα χέρια στις τσέπες. Με κάμερα, μικρόφωνο, εφεδρική μπαταρία και τον απαραίτητο εξοπλισμό για να καταγράψω όσα δω.

Βλέπεις, υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.

Κάποτε εργάστηκα για ένα διάστημα ως ανεξάρτητος επαγγελματίας δημοσιογράφος. Ήταν ένα ενδιαφέρον κεφάλαιο της ζωής μου, το οποίο θεωρούσα ότι είχε κλείσει.

Αμ δε.

Από ό,τι φαίνεται, το δημοσιογραφικό δαιμόνιο δεν λέει να με εγκαταλείψει. Κάθεται κάπου στο πίσω μέρος του εγκεφάλου μου, παρακολουθεί υπομονετικά όσα συμβαίνουν στον κόσμο και, μόλις βρει την κατάλληλη ευκαιρία, μου ψιθυρίζει: «Δεν παίρνεις την κάμερα να πας να δεις τι γίνεται;».

Και κάπως έτσι, αντί να απολαμβάνω το πρωινό του Σαββάτου με έναν καφέ, βρέθηκα να ελέγχω μικρόφωνα, καλώδια, μπαταρίες και ρυθμίσεις ήχου.

Ο άνθρωπος μπορεί να εγκαταλείψει τη δημοσιογραφία. Η δημοσιογραφία, όμως, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα εγκαταλείψει τον άνθρωπο.

Ειδικά όταν έχεις ήδη αγοράσει το μικρόφωνο.

Επιχείρηση «Ψόφιος Σκίουρος»

Οι προετοιμασίες ολοκληρώθηκαν με επιτυχία.

1. Κάμερα: Λειτουργεί.

2. Μπαταρία: Φορτισμένη.

3. Battery bank: Έτοιμο.

4. Μικρόφωνο: Λειτουργεί.

5. Λήψη: Άριστη.

Το μικρόφωνο είναι ένα RØDE VideoMic GO II, εξοπλισμένο με ένα τεράστιο αντιανεμικό που μοιάζει με ψόφιο σκίουρο.

Υποτίθεται ότι προστατεύει την ηχογράφηση από τον αέρα. Εγώ υποψιάζομαι ότι ο κατασκευαστής είχε απλώς μια παλιά βεντέτα με τα τρωκτικά.

Το αποτέλεσμα πάντως είναι εντυπωσιακό. Αν εμφανιστώ με αυτό στον δρόμο, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να με πλησιάσει κάποιος από φιλοζωική οργάνωση και να ζητήσει εξηγήσεις.

Στη φωτογραφία βλέπεις επίσης μια μικρή λούτρινη μπανάνα, η οποία αποφάσισε να συμμετάσχει στις προετοιμασίες.

Η μπανάνα δεν έχει δημοσιογραφική διαπίστευση. Ούτε εγώ αυτή τη στιγμή.

Η διαφορά είναι ότι εγώ έχω κάποια προηγούμενη εμπειρία, ενώ εκείνη δείχνει να διαθέτει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.

Της εξήγησα ότι η αποστολή ενδέχεται να περιλαμβάνει πολυκοσμία, φωνές και αστυνομικές δυνάμεις. Με μούντζωσε.

Είτε είναι εξαιρετικά γενναία είτε δεν κατάλαβε τίποτα.

Πιθανότατα το δεύτερο.

Το μικρόβιο της δημοσιογραφίας

Υπάρχουν ορισμένες συνήθειες που δεν φεύγουν εύκολα.

Όταν έχεις ασχοληθεί επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία, μαθαίνεις να παρατηρείς λίγο διαφορετικά όσα συμβαίνουν γύρω σου.

Να κοιτάζεις, να ακούς, να ρωτάς. Να προσπαθείς να ξεχωρίσεις τι πραγματικά συνέβη από αυτό που ισχυρίζεται ο καθένας ότι συνέβη.

Και κυρίως, να μη θεωρείς ότι γνωρίζεις ήδη την απάντηση πριν καν κάνεις την ερώτηση.

Αυτό το τελευταίο είναι ιδιαίτερα δύσκολο στην εποχή μας. Έχουμε γεμίσει ανθρώπους που γνωρίζουν τα πάντα για ένα γεγονός πριν ακόμη συμβεί. Μερικοί έχουν έτοιμο και το άρθρο. Απλώς περιμένουν να συμπληρώσουν την ημερομηνία. Για πολλούς και διάφορους λόγους.

Δεν σκοπεύω να επιστρέψω επαγγελματικά στη δημοσιογραφία. Έχω ήδη αρκετά πράγματα να κάνω και, αν προσθέσω ακόμη ένα επάγγελμα, θα χρειαστώ δεύτερο εαυτό.

Ιδανικά με δύο επιπλέον επεξεργαστές, τριπλές NVIDIA H100, 256 GB RAM και πλήρως απενεργοποιημένο το setting για το human stupidity.

Αλλά η περιέργεια παραμένει.

Και η τεχνολογία έχει αλλάξει τα πάντα.

Κάποτε, για να καταγράψεις αξιοπρεπές βίντεο και ήχο, χρειαζόσουν εξοπλισμό που κόστιζε μια μικρή περιουσία. Σήμερα ένα καλό κινητό τηλέφωνο και ένα εξωτερικό μικρόφωνο μπορούν να κάνουν εξαιρετική δουλειά.

Βέβαια, η τεχνολογία δεν μπορεί να σου χαρίσει δημοσιογραφική κρίση. Αν είσαι στόκος, θα παραμείνεις στόκος, απλώς θα δημοσιεύεις πλέον σε 4K.

Κάτι είναι κι αυτό.

Τι σκοπεύω να κάνω

Να δω τι συμβαίνει.

Τόσο απλά.

Να παρατηρήσω, να φωτογραφίσω, να τραβήξω βίντεο και να μοιραστώ όσα θεωρώ ενδιαφέροντα.

Δεν σκοπεύω να βγω από το σπίτι έχοντας ήδη αποφασίσει τι θα συναντήσω.

Αν έχει κόσμο, θα δείξω κόσμο. Αν δεν έχει, θα δείξω άδειο δρόμο.

Αν συμμετέχουν εκατό άνθρωποι, δεν θα τους κάνω εκατό χιλιάδες. Αν συμμετέχουν εκατό χιλιάδες, δεν θα τους κάνω εκατό.

Δεν διαθέτω άλλωστε κάποιον ειδικό αλγόριθμο πολλαπλασιασμού διαδηλωτών. Υποθέτω ότι κυκλοφορούν αρκετοί στην αγορά, αλλά δεν σκοπεύω να αγοράσω συνδρομή.

Αν κάποιος πει κάτι ενδιαφέρον, θα προσπαθήσω να το καταγράψω. Αν συμβεί κάτι αξιοσημείωτο, θα το μεταφέρω. Αν δω κάτι παράλογο, πιθανότατα θα το σχολιάσω, γιατί δυστυχώς εξακολουθώ να διαθέτω φωνή και προσωπική άποψη.

Υπάρχει όμως μια διαφορά που θεωρώ σημαντική.

Πρώτα η είδηση. Μετά το σχόλιο.

Το τι συνέβη είναι ένα πράγμα. Το τι πιστεύω εγώ για αυτό είναι άλλο.

Σήμερα έχουμε φτάσει στο σημείο να διαβάζουμε πρώτα το συμπέρασμα, μετά την πολιτική τοποθέτηση του συντάκτη και, αν περισσέψει χώρος ανάμεσα στις διαφημίσεις, ίσως μάθουμε και τι συνέβη.

Προσωπικά προτιμώ την αντίστροφη σειρά. Το άλλο δεν αποτελεί δημοσιογραφία αλλά παραπέμπει περισσότερο σε κόκκινες λάμπες.

Και αν τελικά δεν συμβεί τίποτα, θα έχω κάνει μια ωραία βόλτα στο Ντίσελντορφ, θα έχω δοκιμάσει τον εξοπλισμό μου και πιθανότατα θα έχω πιει έναν ακόμη καφέ.

Δεν το λες και αποτυχημένη αποστολή.

Reuters, BBC και λοιποί ανταγωνιστές

Δεν έχω σκοπό να ανταγωνιστώ το Reuters, το Associated Press ή το BBC αν και στο Σύνταγμα έκανα ανταποκρίσεις για αυτούς όταν μου το ζητούσαν δίχως αμοιβή. Γειά σου Ελένη από το BBC.

Έχουν περισσότερους δημοσιογράφους, μεγαλύτερους προϋπολογισμούς, τηλεοπτικά συνεργεία και γραφεία σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Εγώ έχω ένα iPhone, ένα RØDE, ένα battery bank και το Tomgineer.

Α, και μια μπανάνα, αλλά αυτή δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμη αν θα υπογράψει σύμβαση συνεργασίας. Μου κάνει τη δύσκολη και ζητά αστρονομικά ποσά.

Υπάρχει όμως κάτι που μου αρέσει ιδιαίτερα σε όλη αυτή την ιστορία.

Δεν χρειάζομαι την έγκριση κανενός για να δημοσιεύσω όσα βλέπω.

Ούτε αρχισυντάκτη, ούτε διευθυντή ειδήσεων, ούτε επιτροπή δεοντολογίας που θα συνεδριάσει τρεις εβδομάδες για να αποφασίσει αν επιτρέπεται να γράψω ότι έξω βρέχει.

Το Tomgineer είναι δικό μου.

Και αποτελεί μια μικρή όαση ελεύθερης γραφής.

Και εικόνας.

Και ήχου.

Το μόνο που λείπει είναι ένα ελικόπτερο για εναέριες λήψεις. Αλλά θα το αφήσουμε για όταν το blog ξεπεράσει τους είκοσι αναγνώστες και αρχίσουν να καταφθάνουν οι μεγάλες χορηγίες.

Πού θα ανεβάζω φωτογραφίες και βίντεο

Εδώ φτάνουμε στο πρακτικό μέρος.

Το Tomgineer παραμένει το προσωπικό μου blog. Εδώ γράφω όσα σκέφτομαι, όσα με απασχολούν και όσα θεωρώ ότι αξίζουν λίγο περισσότερο χώρο από μια ανάρτηση μερικών γραμμών.

Για πιο άμεση ενημέρωση, φωτογραφίες, μικρά βίντεο και εντυπώσεις από τον δρόμο, θα χρησιμοποιώ κυρίως το X.

Αν θέλεις να δεις τι συμβαίνει σήμερα στο Ντίσελντορφ, ακολούθησέ με στο

X (@tomgineer_)

Δεν χρειάζεται να συμφωνείς μαζί μου. Ούτε να έχουμε τις ίδιες απόψεις. Ούτε να σου αρέσουν όλα όσα γράφω.

Άλλωστε, αν ήθελα να ακούω μόνο ανθρώπους που συμφωνούν μαζί μου, θα αγόραζα έναν καθρέφτη και θα του έβαζα μικρόφωνο.

Όταν καταγράφω ένα γεγονός, προσπαθώ να το μεταφέρω όπως το βλέπω. Όταν εκφράζω προσωπική άποψη, θα είναι σαφές ότι πρόκειται για προσωπική άποψη.

Δεν είναι ιδιαίτερα περίπλοκο. Παρ' όλα αυτά, φαίνεται ότι αποτελεί δυσεπίλυτο πρόβλημα για αρκετά μέσα ενημέρωσης.

Υπάρχει επίσης και η μικρή μας παρέα στο

Telegram (t.me/tomgineer)

Αν προτιμάς το Telegram ή αν κάποια μέρα το X αποφασίσει ότι οι αναρτήσεις μου αποτελούν απειλή για την παγκόσμια σταθερότητα, θα υπάρχει και αυτή η εναλλακτική.

Δεν έχω σκοπό να εξαρτώμαι αποκλειστικά από μία πλατφόρμα. Έχω δικό μου blog, δικό μου domain και αρκετή εμπειρία από το διαδίκτυο ώστε να γνωρίζω ότι οι πλατφόρμες έρχονται και φεύγουν.

Συνήθως αφού πρώτα αλλάξουν δεκατέσσερις φορές τους όρους χρήσης τους.

Δεν υπόσχομαι αποκλειστικότητες, συγκλονιστικές αποκαλύψεις, έκτακτα δελτία κάθε επτά λεπτά ή τίτλους που αρχίζουν με «ΣΟΚ» και τελειώνουν με τρία θαυμαστικά.

Αν έχω κάτι ενδιαφέρον να δείξω, θα το δείξω.

Και αν δεν έχω τίποτα να πω, υπάρχει πάντα η επαναστατική δυνατότητα να μη δημοσιεύσω τίποτα.

Γιατί το κάνω όλο αυτό;

Επειδή μου αρέσει.

Μου αρέσει η τεχνολογία, μου αρέσει να γράφω, μου αρέσει να παρατηρώ και εξακολουθεί να με ενδιαφέρει ο κόσμος έξω από την οθόνη του υπολογιστή μου.

Χαίρομαι για το γεγονός ότι σήμερα ένας άνθρωπος μπορεί να βγει στον δρόμο, να καταγράψει όσα συμβαίνουν και να τα δημοσιεύσει χωρίς να χρειάζεται τηλεοπτικό συνεργείο, εκδότη ή προϋπολογισμό με έξι μηδενικά.

Το Tomgineer παραμένει αυτό που ήταν από την πρώτη μέρα. Ένα προσωπικό blog. Με τεχνολογία, κοινωνία, καθημερινότητα, φιλοσοφία, χιούμορ και ό,τι άλλο μου κατέβει στην γκλαβούνα.

Χωρίς κυβερνητική γραμμή, χωρίς εταιρική γραμμή, χωρίς διαφημιστές να μου υποδεικνύουν τι πρέπει να γράψω και χωρίς την παραμικρή φιλοδοξία να γίνω αρεστός σε όλους.

Σήμερα, απλώς, αντί να κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή και να γράφω για τον κόσμο, σκέφτομαι να βγω έξω και να τον δω από κοντά.

Αν τελικά πραγματοποιηθούν οι συγκεντρώσεις, θα τα πούμε από εκεί.

Ακολούθησέ με στο X ή έλα στην παρέα μας στο Telegram.

Και αν δεις κάποιον με ένα iPhone, ένα μικρόφωνο που μοιάζει με κουφάρι από σκίουρο και ύφος ανθρώπου που προσπαθεί να θυμηθεί πού πάρκαρε, υπάρχει μια πιθανότητα να είμαι εγώ.

Η μπανάνα, πάντως, μένει σπίτι.

Της ανέθεσα τη διεύθυνση σύνταξης.

Δεν έφερε αντίρρηση. Χαμογελούσε συνεχώς, πράγμα που με κάνει να υποψιάζομαι ότι δεν έχει καταλάβει ακόμη τι σημαίνει η θέση.

Αλλά, μεταξύ μας, έχω γνωρίσει και διευθυντές σύνταξης με ακριβώς τα ίδια προσόντα.

Τελικά η μπανάνα άλλαξε γνώμη.