Δημοφιλή

Ένα βίντεο που καλό είναι να δείτε. Ακόμα καλύτερα, δείξτε το και στα παιδιά σας. Αυτά κινδυνεύουν περισσότερο. Αν δεν έχετε παιδιά, κάντε. Θα προλάβετε μέχρι να τελειώσει το buffering. Είναι φοβερό πως τεχνολογικά εργαλεία που μπορούν να κάνουν τη ζωή μας ευκολότερη, τα χρησιμοποιούμε τελικά με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.

Κάθε φορά που ανοίγω το γραμματοκιβώτιο στη Γερμανία, νιώθω ότι με περιμένει ένας φάκελος, μια προθεσμία και ένα μικρό εγκεφαλικό.

Ένα άρθρο το οποίο αφήνω εδώ στο «Πανεπιστήμιο» για να θυμάμαι. Να μου θυμίζει γιατί είναι έτσι οι άνθρωποι και να πάψω να απορώ. Γιατί οι άνθρωποι έχουν τις απόψεις που έχουν, γιατί κινούνται έτσι, γιατί δεν αντιδρούν.

Ήθελα να το σημειώσω εδώ στο ημερολόγιό μου. Οι αλλαγές οπτικά δεν είναι εύκολα αντιληπτές. Αναβάθμισα κυρίως το αόρατο κομμάτι της σελίδας που είχα παραμελήσει για αρκετό καιρό. Οι λόγοι πολλοί και διάφοροι.

Υπάρχουν πολλές αναφορές πλέον στο διαδίκτυο με την κοινή διαπίστωση ότι ο χρόνος φαίνεται να έχει επιταχυνθεί. Οι ώρες, οι μέρες, οι εβδομάδες μέχρι και οι μήνες φαίνεται να περνούν χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι. Τι ακριβώς συμβαίνει;

Ίσως να παρατηρήσατε ότι τα άρθρα μου τα υπογράφω με αυτό το ψευδώνυμο. Η αλήθεια είναι ότι τα ψευδώνυμα δεν μου αρέσουν αλλά στον κόσμο που ζούμε μας αναγκάζουν να γράφουμε κρυμμένοι πίσω από VPN, απρόσωπα, με φανταστικά ονόματα. Ο λόγος φυσικά η λογοκρισία και η τρομοκρατία.

Κάνεις τα θαύματά σου, προχωράς, βελτιώνεσαι, υπάρχουν χειροπιαστά αποτελέσματα αλλά δεν ακούς κανέναν να χειροκροτάει. Η απόλυτη σιωπή. Τι γίνεται;

Το γράφω εδώ ακριβώς για να θυμάμαι ο ίδιος και να μην κάνω αυτό που με ενοχλεί σε άλλους. Είναι πολύ εύκολο να πέσεις στην παγίδα, η μοναξιά και η απομόνωση κάνουν την κατάσταση ακόμα χειρότερη. Με ακούς Τομ; Προσπάθησε να μην το κάνεις.

Επειδή το μπάτζετ δεν βγαίνει να πληρώνω κανονικό ψυχίατρο, αυτός ο οποίος κρατά τον εγκέφαλό μου κάπως στη θέση του είναι ο «Functional Melancholic». Σε αυτό το βίντεο αναφέρεται σε ένα φαινόμενο που πήρε τον τίτλο του από ένα ντοκιμαντέρ με τον ομώνυμο τίτλο.

Αυτά που σήμερα θεωρούνται ότι αγγίζουν τα όρια του παραλογισμού ήταν τότε οι επίσημες συμβουλές των γιατρών. Η αδιαμφισβήτητη θέση της επιστήμης. Μήπως σε 80 χρόνια από σήμερα θα βλέπουμε τα λεγόμενα των ειδικών για τα εμβόλια mRNA με τον ίδιο τρόπο;

Έτσι το πλάσαραν. Μια τεχνολογία που θα θεραπεύσει τον καρκίνο, θα μας οδηγήσει σε έναν κόσμο με λιγότερες ώρες εργασίας και αφθονία σε αγαθά και υπηρεσίες για όλους. Μετά ήρθε το Skynet.

Το άρθρο αυτό θα μου πάρει χρόνο να το γράψω. Είναι εξαιρετικά περίεργο και αρκετά προσωπικό. Είναι ένα όνειρο που βλέπω κυριολεκτικά για χρόνια. Το ίδιο διαστημόπλοιο. Με τα ίδια χαρακτηριστικά. Κάθε φορά.

Έχει μια μυρωδιά από καμένη αρβύλα, λίγο σαν να έχει κατσιάσει το προχθεσινό φαΐ σε κάποιο σκεύος και κάποιος πάει να το ζεστάνει. Κάτι σαν την μπόχα στην Αττική αλλά περισσότερο προς παλιά χρησιμοποιημένη κάλτσα.

Έγραψα σε προηγούμενα άρθρα μου ότι κάτι βρωμάει στον ιστό τις τελευταίες εβδομάδες. Τελικά δεν είμαι ο μόνος που το παρατηρεί. Ο καθένας δίνει την δική του εξήγηση. Ο Romano που έχει κανάλι με 200.000 Followers και παρακολουθεί συνεχώς τα στατιστικά του έχει ξαφνικά πτώση 60%.

Το άρθρο αυτό αποτελεί συνέχεια του προηγούμενου. Αλήθεια πως καταφέρνει να μην ξεμένει ποτέ από νερό, τρόφιμα, ενέργεια και όπλα;

Το HyperNormalisation του Adam Curtis είναι ένα σκοτεινό και υπνωτικό ντοκιμαντέρ για την εποχή μας: έναν κόσμο όπου πολιτικοί, τράπεζες, τεχνοκράτες και πλατφόρμες τεχνολογίας φαίνεται να έχουν αντικαταστήσει τη ρεαλιστική αντιμετώπιση των προβλημάτων με μια βολική, τεχνητή εκδοχή της πραγματικότητας.

Έκανα μια έρευνα για να βρω σελίδες σα τη δική μου με την πρόθεση συνεργασίας. Σκέφτηκα, δεν μπορεί θα υπάρχουν και άλλοι που κάνουν το ίδιο οπότε ας τους βρω.

Υπάρχει στη σελίδα καθαρά για ερευνητικούς σκοπούς και στατιστικά συμπεράσματα. Για τους πιστούς φίλους αναγνώστες μου: παραλείψτε το.

Είμαι στο διαδίκτυο από τότε που υπάρχει. Όχι μόνο αυτό αλλά γράφω κώδικα για τον διαδίκτυο από τότε που υπάρχει κώδικας για αυτό. Δεν το γράφω από κομπασμό αλλά με αίσθημα απορίας. Πολλά πράγματα δεν μου κάθονται τελευταία.

Είναι εντυπωσιακό ότι τα τελευταία 100 χρόνια έχουμε εξελιχθεί ως πολιτισμός από το ταχυδρομικό περιστέρι σε οπτικές ίνες, διαδίκτυο, τεχνητή νοημοσύνη, από κάρα με άλογα σε διαστημικά λεωφορεία και διεθνείς διαστημικούς σταθμούς. Σε ό,τι αφορά τον καρκίνο παραμένουμε σε χειρουργεία, ακτινοβολίες και χημειοθεραπεία. Γιατί;

Είμαι ο μόνος που έχει αυτό το συναίσθημα; Ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα; Κάνω κάτι λάθος; Είμαι παντελώς βλαμμένο;