Αγγίζουμε το κινητό μας 2.617 φορές την ημέρα όσο πιθανότατα .. τίποτε άλλο
Ένα βίντεο που καλό είναι να δείτε. Ακόμα καλύτερα, δείξτε το και στα παιδιά σας. Αυτά κινδυνεύουν περισσότερο. Αν δεν έχετε παιδιά, κάντε. Θα προλάβετε μέχρι να τελειώσει το buffering. Είναι φοβερό πως τεχνολογικά εργαλεία που μπορούν να κάνουν τη ζωή μας ευκολότερη, τα χρησιμοποιούμε τελικά με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.
Αγγίζουμε το κινητό μας 2.617 φορές την ημέρα. Σκεφτείτε το λίγο. Πιθανότατα δεν αγγίζουμε τίποτε άλλο τόσο συχνά μέσα στην ημέρα. Ούτε το πρόσωπό μας, ούτε τα ρούχα μας, ούτε τους ανθρώπους που αγαπάμε. Ένα μικρό αντικείμενο από γυαλί, μέταλλο και πλαστικό έχει γίνει σχεδόν προέκταση του χεριού μας. Και το πιο ανησυχητικό είναι ότι τις περισσότερες φορές δεν το καταλαβαίνουμε καν.
Το βίντεο που παραθέτω αξίζει να το δείτε. Ακόμα περισσότερο, αξίζει να το δείξετε στα παιδιά σας. Όχι με ύφος δασκάλου, όχι με απειλές και κηρύγματα, αλλά σαν αφορμή για μια κουβέντα. Γιατί τα παιδιά κινδυνεύουν περισσότερο. Όχι επειδή είναι «χαζά» ή «τεμπέλικα», όπως συχνά λένε οι μεγάλοι. Κινδυνεύουν γιατί μεγαλώνουν σε έναν κόσμο όπου η συνεχής διάσπαση της προσοχής θεωρείται πλέον φυσιολογική.
Το κινητό δεν είναι από μόνο του κακό. Αυτό πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε. Είναι ένα απίστευτο εργαλείο. Μπορεί να μας βοηθήσει να μάθουμε, να επικοινωνήσουμε, να δουλέψουμε, να προσανατολιστούμε, να δημιουργήσουμε, να κρατήσουμε επαφή με ανθρώπους που βρίσκονται μακριά. Το πρόβλημα δεν είναι η τεχνολογία. Το πρόβλημα είναι ο τρόπος που τη χρησιμοποιούμε. Και πολλές φορές τη χρησιμοποιούμε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.
Ανοίγουμε το κινητό για να δούμε την ώρα και ξαφνικά βρισκόμαστε δέκα λεπτά αργότερα να κοιτάμε άσχετα βίντεο. Μπαίνουμε για να απαντήσουμε σε ένα μήνυμα και καταλήγουμε να συγκρίνουμε τη ζωή μας με τις ψεύτικες βιτρίνες άλλων ανθρώπων. Θέλουμε να ξεκουραστούμε και τελικά κουράζουμε ακόμη περισσότερο το μυαλό μας. Το χειρότερο είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε μικρές δόσεις, τόσο μικρές που δεν τις παίρνουμε στα σοβαρά. Όμως στο τέλος της ημέρας, αυτές οι μικρές δόσεις γίνονται ώρες.
Και εδώ βρίσκεται ο πραγματικός κίνδυνος. Δεν χάνουμε απλώς χρόνο. Χάνουμε συγκέντρωση. Χάνουμε υπομονή. Χάνουμε την ικανότητα να βαριόμαστε δημιουργικά. Χάνουμε εκείνες τις ήσυχες στιγμές όπου το μυαλό σκέφτεται, φαντάζεται, επεξεργάζεται, ωριμάζει. Αν κάθε μικρό κενό της ημέρας γεμίζει με κάποια οθόνη, τότε δεν αφήνουμε χώρο στον εαυτό μας να αναπνεύσει.
Για τα παιδιά αυτό είναι ακόμη πιο σοβαρό. Ένα παιδί που μαθαίνει από μικρό ότι κάθε βαρετή στιγμή πρέπει να τη διαγράφει με ένα βίντεο, ένα παιχνίδι ή ένα scroll, δυσκολεύεται αργότερα να μείνει μόνο του με τις σκέψεις του. Δυσκολεύεται να διαβάσει, να ακούσει, να περιμένει, να επιμένει. Και όλα αυτά δεν είναι μικρά πράγματα. Είναι βασικά εργαλεία ζωής.
Δεν χρειάζεται να πετάξουμε τα κινητά. Χρειάζεται να ξαναπάρουμε τον έλεγχο. Να αποφασίζουμε εμείς πότε τα χρησιμοποιούμε, όχι αυτά πότε θα μας αποσπάσουν την προσοχή. Να βάζουμε όρια. Να έχουμε στιγμές χωρίς οθόνες. Να τρώμε χωρίς κινητό στο τραπέζι. Να περπατάμε χωρίς ακουστικά κάποιες φορές. Να κοιτάμε τους ανθρώπους στα μάτια όταν μιλάμε μαζί τους.
Η τεχνολογία μπορεί να κάνει τη ζωή μας ευκολότερη. Αλλά αν δεν προσέξουμε, μπορεί να κάνει το μυαλό μας πιο τεμπέλικο, τις σχέσεις μας πιο ρηχές και την καθημερινότητά μας πιο άδεια. Το κινητό είναι εργαλείο. Δεν πρέπει να γίνει αφεντικό μας.