Γιατί κάθομαι και μαζεύω όλη αυτή τη σαβούρα; Ένα πολύ καλό βίντεο για συλλέκτες και μη
Ένας συλλέκτης παιχνιδιών (toys) αναρωτιέται στα 47 του γιατί το κάνει. Οι άνθρωποι στα σχόλια του γράφουν συνεχώς "επιτέλους μεγάλωσε και σταμάτα να τα συλλέγεις".
Στη δική μου περίπτωση η απάντηση είναι απλή: δεν συλλέγω απλά μουσική και ταινίες. Τα χρησιμοποιώ καθημερινά. Είναι το δικό μου Spotify και Netflix χωρίς συνδρομές, χωρίς εξωτερικό έλεγχο τι θα βλέπω και σε ποιότητα που δεν μπορούν να παρέχουν τα παραπάνω. Μουσική χωρίς την τραγική συμπίεση (remastering) και την απώλεια του Dynamic Range, σε ποιότητα FLAC, ταινίες που δεν πρόλαβαν να πετσοκόψουν και να λογοκρίνουν. Ξαναείδα ταινίες στην αρχική τους έκδοση και έπαθα σοκ. Η έκδοση των 90 λεπτών απέδιδε το μισό νόημα.
Δεν συλλέγω μουσική και ταινίες που δεν ακούω ή δεν θα δω ποτέ. Το χόμπι έχει δηλαδή χρηστική αξία.
Οι άνθρωποι χρειαζόμαστε ρίζες, χρειαζόμαστε αναφορές
Όπως τα δέντρα. Το παρελθόν μας είναι μέρος του εαυτού μας, δεν χάθηκε, δεν πήγε πουθενά, είναι καθημερινά μαζί μας. Δεν λέω ότι πρέπει να ζούμε στο παρελθόν, αυτό είναι επίσης λάθος. Καλό είναι να αντικαθιστούμε ή να εμπλουτίζουμε τις εμπειρίες μας με ακόμα πιο συναρπαστικές.
Αλλά από κάπου προερχόμαστε όλοι. Αγαπήσαμε πρόσωπα και καταστάσεις, τα συνδέσαμε με αντικείμενα. Ζούμε σε έναν υλικό κόσμο και αυτός είναι ο πραγματικός, όχι ο ψηφιακός στο οποίο θέλουν να μας μαντρώσουν.
Μια ταινία μας θυμίζει κάτι, με κάποιο τραγούδι ζήσαμε κάτι. Ένα γιγαντιαίο παζλ από εμπειρίες μας έφερε ως εδώ. Όποιο και αν είναι αυτό το "εδώ".
Όχι δεν είναι κακό να έχεις υλικά αγαθά που αγαπάς. Αρκεί να μην γίνονται αυτοσκοπός και αρρώστια. Να συμπληρώνουν και να εμπλουτίζουν την ψυχή σου. Υπάρχει φυσικά ο κίνδυνος να δεθείς υπερβολικά και να τα χάσεις. Αλλά αυτό δεν γίνεται και με τους ανθρώπους; Με τα συναισθήματα, σχέσεις και φιλίες;