Ένα blog γεμάτο φωτογραφίες
Η φωτογραφία είναι ένας πάθος μου από πολύ μικρή ηλικία. Ξεκίνησα με μηχανές φιλμ, αγόρασα από τις πρώτες ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές και τώρα έχω το κινητό μου. Οι φωτογραφίες μου δεν θα μπορούσαν να λείπουν από το blog.
Βγάζω φωτογραφίες όπου σταθώ και όπου βρεθώ. Αρκεί να υπάρχει κάτι όμορφο, κάτι που μου κεντρίζει το ενδιαφέρον. Ασχολήθηκα και με την επιστήμη της φωτογραφίας ένα φεγγάρι, διάβασα κάποια βιβλία για τα χρώματα, καδράρισμα, σκιές, φωτισμός, γωνίες λήψης, κεντρικό αντικείμενο αλλά δεν δηλώνω ειδικός. Υπάρχουν άνθρωποι με προφανώς πολύ περισσότερες γνώσεις από εμένα.
Έχω περισσότερες από 70.000 από δαύτες με μια μικρή μειοψηφία πια σε παλιές χάρτινες φωτό.
Η φωτογραφία έχει μια έννοια αθανασίας. Σα να νικά το θάνατο. Είναι κάτι το οποίο ζει πολλά χρόνια αφότου φύγει κάποιος από τη ζωή, αποθανατίζει κάτι το οποίο μερικά μόλις χρόνια μετά ίσως να μην υπάρχει πια. Ο χρόνος κυλά -και μάλιστα απίστευτα γρήγορα- οι φωτογραφίες και οι μνήμες όμως μένουν.
Σε όλα μου τα προηγούμενα blog προσπαθούσα να βρω φωτογραφία που να ταιριάζει με το άρθρο
Μερικές φορές έψαχνα περισσότερη ώρα να βρω την κατάλληλη φωτογραφία σε αυτά το Free Photo Sites τύπου Pixabay και Pexels παρά να γράψω το ίδιο το άρθρο. Η αλήθεια είναι ότι τις φωτογραφίες από αυτές τις σελίδες τις χρησιμοποιούν υπερβολικά πολλοί οπότε άρχισε ο ιστός να μοιάζει παντού ενοχλητικά.. ίδιος.
Όχι μόνο αυτό αλλά λόγω παγκόσμιας φτώχειας πλέον το δωρεάν γίνεται ολοένα και πιο δυσεύρετο και χειρότερης ποιότητας.
Μετά ήρθε η τεχνητή νοημοσύνη. Σε μια από τις τελευταίες εκδόσεις του blog μου άρχισα να πειραματίζομαι με μοντέλα δημιουργίας εικόνων τοπικά. Αναφέρομαι σε Open Source ή δωρεάν μοντέλα τα οποία εκτελώ στην κάρτα γραφικών μου. Στην αρχή ήταν κάτι συναρπαστικό, μια εντελώς νέα τεχνολογία. Στην πορεία όμως τα βαρέθηκα. Το τόσο προσωπικό μου blog άρχισε να μοιάζει με έναν καμβά πασαλειμμένο με AI Slop. Δεν το θέλω αυτό.
Η σελίδα αυτή είναι βαθιά προσωπική. Είναι οι απόψεις μου, οι θεωρίες μου, η δική μου ταυτότητα. Φυσικά μπορούμε να είμαστε φίλοι και να διαφωνούμε. Έτσι κάναμε παλιά.
Οι εικόνες AI δεν έχουν για μένα τίποτα το προσωπικό.
Έτσι άρχισα να γλυκοκοιτάω το αρχείο των φωτογραφιών μου. Είναι δεκάδες χιλιάδες, κάποιες αισθητικά όμορφες τουλάχιστον για εμένα.
Τοπία, κτίρια, στενά, αγάλματα ακόμα και φαγητό. Ένας ολόκληρος κόσμος τον οποίο ως τώρα έβλεπα μόνο ο ίδιος. Η φωτογραφία έχει μια έννοια αθανασίας. Άλλη τόση έχει το διαδίκτυο. Αυτό που λένε ό,τι ποστάρεις μένει για πάντα, ισχύει. Ακόμα και αν κλείσεις τη σελίδα θα βρεις αντίγραφά της στο Wayback Machine ή -πράγμα που μου συνέβαινε πολύ συχνά παλαιότερα- κάποιος έχει κάνει κόπι-πάστα ολόκληρα τα άρθρα μαζί με τις φωτογραφίες! Δεν με ενοχλεί αυτό αρκεί να υπάρχει μια ενεργή παραπομπή στο πρωτότυπο άρθρο.
Το πρόβλημα της ταιριαστής φωτογραφίας
Αυτό δεν λύνεται εκτός και αν αγοράσω ιδιωτικό τζετ. Δεν μπορώ π.χ να γράφω ένα άρθρο για την Κίνα και να έχω στο αρχείο μου μια φωτό από τη μακρινή χώρα. Δεν έχω πάει ποτέ αν και θα το ήθελα. Έτσι δημιουργείται το πρόβλημα οι φωτογραφίες μου να μην είναι πάντα σχετικές.
Αυτό όμως πια δεν με ενοχλεί. Ναι, επηρεάζει την επισκεψιμότητα αλλά και αυτή δεν με ενδιαφέρει πια τόσο όσο παλαιότερα. Σημασία έχει η ουσία, τα κείμενά μου. Αν έχουν κάποια αξία για τον αναγνώστη θεωρώ ότι θα τα διαβάσει. Ούτως ή άλλως το tomgineer δεν ήταν και δεν θα είναι ποτέ για όλους.
Θα συνεχίσω να ποστάρω τα άρθρα μου με ολόδικές μου φωτογραφίες. Χθες περπάτησα με τη μικρή μου 13 χιλιόμετρα. Λατρεύει για κάποιο περίεργο λόγο να εξερευνά πόλεις με τον μπαμπά της. Ακόμα και αν στο τέλος δεν νιώθει τα ποδάρια της.
Έτσι θεωρώ ότι θα βγάλω χιλιάδες ακόμα φωτογραφίες από διαφορετικές πόλεις.
Τις καλύτερες θα τις ποστάρω στα άρθρα μου στο μέλλον.