Τα σύχρονα αυτοκίνητα. Τα λατρεύω!

Τα σύχρονα αυτοκίνητα. Τα λατρεύω!
Δημοσιεύτηκε
Χρόνος ανάγνωσης
11.9 λεπ.

Πώς η ανθρωπότητα κατάφερε να μετατρέψει τη Mustang σε iPad με ρόδες και να το αποκαλεί πρόοδο.

Λατρεύω τα σύγχρονα αυτοκίνητα. Πραγματικά. Κάθε φορά που βλέπω ένα καινούργιο μοντέλο να κυκλοφορεί στον δρόμο, συγκινούμαι με την πρόοδο της ανθρωπότητας. Τόσες δεκαετίες μηχανολογικής εξέλιξης, εκατομμύρια ώρες έρευνας, δισεκατομμύρια σε επενδύσεις, χιλιάδες μηχανικοί και σχεδιαστές να εργάζονται ακατάπαυστα, για να φτάσουμε επιτέλους στο απόλυτο όνειρο: ένα γκρι αυγό με τέσσερις ρόδες και οθόνη αφής.

Δεν ήταν πάντα έτσι, δυστυχώς.

Παλαιότερα κυκλοφορούσαν κάτι αηδίες όπως η Ford Mustang του 1967, η Dodge Charger του 1969, η Jaguar E-Type, η Lamborghini Miura, η Alfa Romeo Spider, η Datsun 240Z, η Porsche 911, η Lancia Stratos και η BMW 2002. Αργότερα ήρθαν κι άλλα εκτρώματα, όπως η Ferrari Testarossa και η Lamborghini Countach. Αυτοκίνητα απαίσια. Με προσωπικότητα, χαρακτήρα, καμπύλες, γωνίες, ιδιαιτερότητες και, το χειρότερο απ' όλα, σχεδιαστική ταυτότητα.

Έβλεπες μια Countach στον δρόμο και την αναγνώριζες από διακόσια μέτρα. Αδιανόητο. Τι ανάγκη είχε ο περαστικός να γνωρίζει ποιο αυτοκίνητο περνάει; Ποιοι επιδειξίες τα σχεδίαζαν αυτά τα πράγματα; Λίγη σεμνότητα, κύριοι. Λίγη διακριτικότητα. Δεν μπορεί ο κάθε Ιταλός με ένα μολύβι και τρία μπουκάλια κρασί να φτιάχνει κάτι που θα χαζεύουν οι άνθρωποι πενήντα χρόνια μετά.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, είχαν και χρώματα.

Κόκκινο, κίτρινο, πορτοκαλί, πράσινο, μπλε, μπορντό. Μέχρι και μωβ κυκλοφορούσαν. Τι ανώμαλοι άνθρωποι ζούσαν τότε; Τους άρεσαν τα χρώματα! Αγόραζε ο άλλος ένα αυτοκίνητο και ήθελε να φαίνεται όμορφο. Να το βλέπει παρκαρισμένο και να χαμογελάει. Αντί να το αντιμετωπίζει ως μια ακόμη ηλεκτρική συσκευή, όπως τον απορροφητήρα και το πλυντήριο πιάτων.

Ευτυχώς η βιομηχανία σοβαρεύτηκε.

Σήμερα έχουμε επιτέλους μια αξιοπρεπή χρωματική παλέτα. Μαύρο, λίγο πιο ανοιχτό μαύρο, γκρι, γκρι μεταλλικό, γκρι ματ, ανθρακί και, για τους πραγματικά εκκεντρικούς που θέλουν να προκαλέσουν το κατεστημένο, λευκό. Υπάρχει φυσικά και το ασημί, για όσους θεωρούν το γκρι υπερβολικά περιπετειώδες.

Περπατάς πλέον σε ένα πάρκινγκ με είκοσι αυτοκίνητα στη σειρά και νιώθεις μια απίστευτη γαλήνη. Όλα στρογγυλεμένα, όλα περίπου ίδια, όλα με τα ίδια φώτα, τις ίδιες εισαγωγές αέρα και τις ίδιες γενναίες δόσεις πλαστικού. Τίποτα δεν διαταράσσει την οπτική αρμονία. Είναι σαν να βλέπεις είκοσι ψυγεία σε έκθεση ηλεκτρικών συσκευών. Μόνο που τα ψυγεία τελευταία έχουν αρχίσει να αποκτούν πιο ενδιαφέροντα σχέδια.

Και το καλύτερο; Για να καταλάβεις ποιος κατασκευαστής έφτιαξε το αυτοκίνητο, πρέπει να πλησιάσεις και να κοιτάξεις το σηματάκι. Εξαιρετικό. Ένα πραγματικό παιχνίδι παρατηρητικότητας. Ενώ παλιά έβλεπες μια Jaguar E-Type και καταλάβαινες αμέσως τι είναι. Χωρίς να εξετάσεις κανέναν κωδικό QR. Πρωτόγονα πράγματα.

Ας περάσουμε όμως στο μεγαλύτερο έγκλημα της παλιάς αυτοκινητοβιομηχανίας. Τους κινητήρες.

Κάποιοι είχαν V8. Πραγματικούς V8. Με οκτώ κυλίνδρους, πιστόνια, βαλβίδες και έναν ήχο που μπορούσε να κάνει έναν ενήλικα άνθρωπο να χαμογελάει σαν ηλίθιος. Γύριζες το κλειδί και ακουγόταν εκείνο το βαθύ γρύλισμα που έκανε το πάτωμα να τρέμει ελαφρά.

Τι φασαριόζοι, Θεέ μου.

Ποιος φυσιολογικός άνθρωπος θέλει να ακούει τον κινητήρα του; Τον κινητήρα πρέπει να τον αγνοείς. Να μην ξέρεις αν λειτουργεί. Ιδανικά, να μην ξέρεις καν πού βρίσκεται. Να πατάς ένα κουμπί και να ανάβει μια ένδειξη «READY», ώστε να σε πληροφορεί ευγενικά ότι το όχημα είναι έτοιμο να σε μεταφέρει στο Lidl.

Και τα ταμπλό; Άλλη αηδία.

Πραγματικό ξύλο, μέταλλο, χρώμιο, δέρμα, αναλογικά όργανα με βελόνες. Κάθε όργανο κι ένα μικρό έργο τέχνης. Ταχύμετρα, στροφόμετρα, δείκτες πίεσης λαδιού και θερμοκρασίας, μικρά στρογγυλά καντράν που κάποιος σχεδιαστής είχε καθίσει να τα φτιάξει με μεράκι.

Πόση σπατάλη ανθρώπινου ταλέντου.

Σήμερα βάζουμε μια οθόνη σαράντα ιντσών, τρεις γραμμές κώδικα και τελειώσαμε. Όμορφα, καθαρά, λιτά. Αν θέλεις να αλλάξεις τη θερμοκρασία του κλιματισμού, μπαίνεις στο μενού, ανοίγεις τις ρυθμίσεις, επιλέγεις «Κλίμα», πηγαίνεις στο υπομενού «Εμπρός επιβάτες», μετά στο «Ροή κεντρικά» και σέρνεις μια μικρή μπάρα. Αν είσαι τυχερός, μέχρι να τελειώσεις δεν έχεις καρφωθεί σε κάποια κολώνα.

Και βέβαια, όλοι γνωρίζουμε ότι τίποτα δεν αυξάνει την οδηγική ασφάλεια περισσότερο από μερικά notifications την ώρα που κατεβαίνεις τη Μακρινίτσα νύχτα με βροχή. Ένα μήνυμα για ενημέρωση λογισμικού μέσα στη φουρκέτα είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόταν η ανθρωπότητα.

Αλλά η πραγματική βαρβαρότητα του παρελθόντος ήταν κοινωνική.

Παλιά μπορούσε ένας συνηθισμένος εργαζόμενος να αγοράσει ένα καινούργιο αυτοκίνητο. Σε αρκετές περιπτώσεις μάλιστα, μπορούσε να το αγοράσει και με μετρητά. Χωρίς να χρειάζεται να υπογράψει σύμβαση με τράπεζα, να υποθηκεύσει το οικογενειακό του μέλλον και να εξηγήσει σε έναν υπάλληλο γιατί θεωρεί απαραίτητη την προσωπική μετακίνηση.

Δηλαδή αφεντικά και δούλοι, σκατά γίναμε ούλοι.

Πού ακούστηκε ο κάθε τύπος της πλέμπας να έχει πρόσβαση σε ένα προσωπικό μέσο μεταφοράς; Τι είμαστε εδώ, κοινόβιο;

Αγόραζε λοιπόν ο νεαρός ένα αυτοκίνητο, έβαζε βενζίνη και το Σάββατο έπαιρνε την κοπελιά με το πιο γλυκό χαμόγελο του κόσμου και πήγαιναν βόλτα. Στο βουνό, στη θάλασσα, σε κάποιο χωριό, σε έναν δρόμο χωρίς ιδιαίτερο προορισμό. Μόνο και μόνο επειδή τους άρεσε να είναι μαζί.

Ούτε TikTok, ούτε PlayStation, ούτε doomscrolling. Ούτε καν ένας αλγόριθμος να τους υποδείξει πώς πρέπει να περάσουν το απόγευμά τους.

Μα ήταν νορμάλ αυτοί οι άνθρωποι;

Έβγαιναν έξω, μιλούσαν, γελούσαν, έκαναν στάσεις για καφέ. Κάποιοι μάλιστα ερωτεύονταν. Φιλούσαν την κοπέλα τους μέσα στο αυτοκίνητο. Της χάιδευαν τα μαλλιά, την κρατούσαν αγκαλιά, έκαναν έρωτα. Και εδώ φτάνουμε στο πραγματικά εξωφρενικό: όλα αυτά χωρίς δέκα κάμερες στο ταμπλό να μεταδίδουν ζωντανά τη διαδικασία στα κεντρικά των Βρυξελλών για την ασφάλειά τους.

Σκέψου να κοπανιέται ο άλλος από το πάθος, να χτυπήσει την κεφάλα του στην οροφή και να μην το καταγράψει κανένα σύστημα υποβοήθησης. Να μη δημιουργηθεί κανένα συμβάν, κανένα αρχείο καταγραφής, καμία αυτόματη αναφορά.

Πώς θα βελτιωθεί έτσι η ασφάλεια των Ευρωπαίων πολιτών;

Πόσο ανεύθυνοι. Πόσο ναρκισσιστές. Ήθελαν, λέει, και προσωπικές στιγμές.

Ας μιλήσουμε όμως για την αυτονομία. Άλλη πληγή.

Τα παλιά αυτοκίνητα είχαν ένα ρεζερβουάρ, το γέμιζες και μπορούσες να ταξιδεύεις εκατοντάδες χιλιόμετρα. Όταν τελείωνε η βενζίνη, σταματούσες σε ένα πρατήριο, ακόμη και σε κάποιο απομακρυσμένο χωριό, και μέσα σε λίγα λεπτά συνέχιζες τη διαδρομή σου. Κάποιοι κουβαλούσαν και ένα μπιτόνι για τις δύσκολες περιπτώσεις.

Τι αγριάνθρωποι.

Πού είναι η οργάνωση; Πού είναι η αγωνία; Πού είναι η εφαρμογή που θα σου υπολογίσει αν φτάνεις στον επόμενο φορτιστή; Πού είναι η συγκίνηση να φτάνεις με 3% μπαταρία, να ανακαλύπτεις ότι ο φορτιστής είναι εκτός λειτουργίας και να περνάς το υπόλοιπο απόγευμα γνωρίζοντας ανθρώπους που εργάζονται στην οδική βοήθεια;

Σήμερα έχουμε τα υπέροχα ηλεκτρικά αυτοκίνητά μας. Δύο τόνοι τεχνολογικής υπεροχής για να μεταφέρουμε έναν άνθρωπο ογδόντα κιλών στο σούπερ μάρκετ. Μπαταρίες εκατοντάδων κιλών, τεράστιες ζάντες, αεροδυναμικά καλύμματα, ηλεκτρονικές αναρτήσεις και δεκαπέντε υπολογιστές, για να αγοράσουμε δύο γιαούρτια και μια σακούλα πατάτες.

Κάποτε οι μηχανικοί προσπαθούσαν να αφαιρέσουν βάρος από κάθε εξάρτημα. Έψαχναν ελαφρύτερα κράματα, καλύτερη κατανομή μάζας, αγωνιστικές λύσεις, αλουμίνιο και ανθρακονήματα. Έμπαιναν στη διαδικασία να εξοικονομήσουν ακόμη και μερικά γραμμάρια.

Καλά βλαμμένοι ήταν;

Σήμερα προσθέτουμε ένα τόνο μπαταρίες και θεωρούμε επιτυχία ότι το αυτοκίνητο επιταχύνει από τα μηδέν στα εκατό σε τέσσερα δευτερόλεπτα. Για να προλάβεις το φανάρι πριν γίνει κόκκινο και σταματήσεις πάλι πίσω από ένα λεωφορείο.

Φυσικά, το καλύτερο σενάριο είναι να μείνεις από μπαταρία έξω από το Lidl. Να κάθεσαι μέσα στο τεχνολογικό θαύμα που αγόρασες με χρηματοδότηση στεγαστικού δανείου διάρκειας μεγαλύτερης από τον πρώτο σου γάμο, και να λιώνουν τα παγωτά στο κάθισμα του συνοδηγού. Να σε κοιτάζει όλη η γειτονιά καθώς κλαις σπαρακτικά και να προσπαθείς να εξηγήσεις στη γυναίκα σου γιατί το αυτοκίνητο ζητάει ενημέρωση λογισμικού ενώ δεν έχει μπαταρία να το κάνει.

Αλλά η μεγαλύτερη επανάσταση αφορά το εσωτερικό.

Επιτέλους, οι κατασκευαστές αντιλήφθηκαν ότι οι άνθρωποι δεν θέλουν αυτοκίνητα. Θέλουν κινητά τηλέφωνα. Αγαπάμε τα κινητά μας, λατρεύουμε τα iPad μας, περνάμε τη μισή μας ζωή μπροστά σε οθόνες. Γιατί λοιπόν να αφήσουμε το iPad στο σπίτι, όταν μπορούμε να του βάλουμε τέσσερις ρόδες και να πηγαίνουμε βόλτα μέσα σε αυτό;

Πόσο μπροστά είναι η σημερινή σχεδιαστική σκέψη.

Μια τεράστια οθόνη στη μέση, άλλη μία μπροστά στον οδηγό, μία για τον συνοδηγό, δύο για τους πίσω επιβάτες και, αν περισσεύει χώρος, άλλη μία στην οροφή στην περίπτωση που ξαπλώσεις στο πίσω κάθισμα.

Όλα αυτά επενδυμένα με άφθονο πλαστικό. Αυτό το υπέροχο, ζαρωμένο μαύρο πλαστικό που θυμίζει εσωτερικό κάδου απορριμμάτων πολυτελείας. Τι μινιμαλισμός. Τι αισθητική. Και πόσο πρακτικό: αν γρατζουνιστεί, μπορείς να αγοράσεις ολόκληρο καινούργιο ταμπλό.

Και ξέρεις ποιο είναι το ωραιότερο; Ότι η τεχνολογία σου επιτρέπει πλέον να ξεκλειδώνεις το αυτοκίνητο με το κινητό. Δηλαδή, αντί να κουβαλάς ένα κλειδί που λειτουργούσε για δεκαετίες, κουβαλάς μια συσκευή με μπαταρία, λειτουργικό σύστημα, λογαριασμό χρήστη, Bluetooth, ενημερώσεις ασφαλείας και την πιθανότητα να αποφασίσει «τώρα χρειάζεται επανεκκίνηση».

Ιδιοφυές. Επιτέλους λύσαμε το διαχρονικό πρόβλημα της ανθρωπότητας: ότι τα κλειδιά ήταν υπερβολικά αξιόπιστα.

Σκέφτομαι καμιά φορά πόσο καλύτεροι είναι οι σημερινοί μηχανικοί και σχεδιαστές. Πρέπει να βοηθούν πολύ και τα ατελείωτα meetings με τους ειδικούς που θεωρούν το κατσαβίδι sex toy. Ένα τεράστιο τραπέζι, τριάντα άνθρωποι με laptops, PowerPoint, Jitsi, Confluence, Jira και εβδομήντα οκτώ παρουσιάσεις για το πώς θα τοποθετηθεί η ποτηροθήκη.

Παλιά δεν είχαν τέτοια εργαλεία. Ο σχεδιαστής πήγαινε στο γραφείο, έπιανε ένα μολύβι, σχεδίαζε μια Mustang και στη συνέχεια κάποιοι μηχανικοί προσπαθούσαν να τη φτιάξουν.

Φρίκη.

Ούτε ένα Daily Scrum. Ούτε ένα Sprint Retrospective. Ούτε ένα Jira ticket με τίτλο «Evaluate emotional impact of left rear fender geometry». Πώς είναι δυνατόν να παράγεις ποιοτικό αυτοκίνητο χωρίς να έχεις πρώτα συμφωνήσει δεκαεπτά φορές για το ποιος είναι υπεύθυνος για την επόμενη συνάντηση;

Και ευτυχώς υπάρχει και η Ευρωπαϊκή Ένωση, που έβαλε επιτέλους μια τάξη σε όλο αυτό το χάος.

Διότι πώς θα σχεδιάσει σωστά ένας άνθρωπος ένα αυτοκίνητο αν δεν έχει μπροστά του ένα βιβλίο εκατόν πενήντα χιλιάδων σειρών με κανονισμούς, προδιαγραφές, απαιτήσεις, εξαιρέσεις και υποσημειώσεις;

Τι αναρχία θα επικρατούσε διαφορετικά;

Να βάζει ο καθένας τα φώτα όπου θέλει; Φυσικά και πρέπει να βρίσκεται ο προβολέας ακριβώς 56,2 εκατοστά από την άσφαλτο. Το 56,3 είναι επικίνδυνο. Το 56,1 αποτελεί απειλή για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Και αν κάποιος τοποθετήσει τον προβολέα στα 56,4, καλύτερα να τον αναλάβει απευθείας η Europol.

Ούτε φυσικά μπορείς να αφήσεις τον καταναλωτή να επιλέξει μόνος του τι χρειάζεται. Ο καταναλωτής είναι άσχετος, παιδί μου. Μπορεί να θέλει ένα απλό, οικονομικό, αξιόπιστο αυτοκίνητο. Είναι δυνατόν να του επιτρέψουμε τέτοια ανευθυνότητα;

Θα του βάλουμε εκατό ηλεκτρονικά συστήματα. Κάμερες, αισθητήρες, υποβοήθηση λωρίδας, αναγνώριση σημάτων, προειδοποιήσεις κόπωσης, αυτόματα φρεναρίσματα και υπενθυμίσεις για πράγματα που ήδη γνωρίζει. Κι αν χαλάσει κάτι, θα το επισκευάσουμε φυσικά. Με ειδικό διαγνωστικό, εξουσιοδοτημένο συνεργείο και μια απόδειξη που θα κάνει τον λογιστή σου να αρχίσει τα Καρέλια κασσετίνα.

Όχι, οι ζώνες ασφαλείας και το ABS δεν αρκούν. Χρειαζόμαστε και ένα σύστημα που να ουρλιάζει επειδή έβαλες την τσάντα σου στο κάθισμα του συνοδηγού.

Η ασφάλεια είναι σοβαρή υπόθεση. Γι' αυτό, όταν το αυτοκίνητο αρχίσει να κάνει «μπιπ μπιπ μπιπ» επειδή πλησίασες λίγο τη λευκή γραμμή, θα σου αποσπάσει την προσοχή ώστε να μπορέσεις να αναλογιστείς πόσο σημαντικό είναι να μη σου αποσπάται η προσοχή.

Και οι τιμές; Επιτέλους έγιναν αξιοπρεπείς.

Δεν γίνεται να πουλάς μια τέτοια τεχνολογική υπερπαραγωγή σε τιμή που μπορεί να πληρώσει ένας συνηθισμένος εργαζόμενος. Κλέφτες θα γίνουν οι κατασκευαστές; Πού θα βρεθούν τα χρήματα για τους εκατό αισθητήρες, τις συνδρομές, τις οθόνες και τα τμήματα μάρκετινγκ που πρέπει να μας εξηγούν ότι το νέο μοντέλο έχει «δυναμική σχεδιαστική ταυτότητα» ενώ μοιάζει με ηλεκτρική σκούπα;

Γι' αυτό εφευρέθηκαν οι χρηματοδοτήσεις, το leasing και οι μηνιαίες δόσεις. Για να μπορείς να απολαμβάνεις ένα αυτοκίνητο που δεν σου ανήκει πραγματικά, πληρώνοντας κάθε μήνα ένα ποσό που κάποτε θα αρκούσε για να νοικιάσεις ένα αξιοπρεπές διαμέρισμα.

Και φυσικά, όταν τελειώσει η χρηματοδότηση, μπορείς να πάρεις το επόμενο. Επειδή το προηγούμενο έχει ήδη αρχίσει να ζητάει αντικατάσταση μπαταρίας, νέους αισθητήρες και συνδρομή για να συνεχίσει να θερμαίνει τον κώλο σου.

Όπως πρέπει να λειτουργεί μια υγιής οικονομία.

Ας μην ξεχάσουμε και την ερωτική διάσταση των σύγχρονων αυτοκινήτων.

Παλιά οι άνθρωποι θαύμαζαν την E-Type, τη Mustang, τη Spider. Κάποιες γυναίκες έβρισκαν γοητευτική την αίσθηση της ελευθερίας, τον ήχο του κινητήρα, το ανοιχτό παράθυρο, τον αέρα στα μαλλιά. Τώρα όλα αυτά αποτελούν παρωχημένες, ρομαντικές ανοησίες.

Εγώ προσωπικά θυμάμαι όλες τις γυναίκες της ζωής μου να μου λένε με πάθος: «Αχ Θωμά μου, πόσο θα ήθελα να κάνουμε έρωτα μέσα σε έναν υβριδικό κουβά».

Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το βλέμμα γεμάτο επιθυμία όταν της είπα ότι το αυτοκίνητο διαθέτει ανάκτηση ενέργειας κατά το φρενάρισμα. Ήταν ένας αυθόρμητος στιγμιαίος οργασμός.

«Και πόση είναι η κατανάλωση στον μικτό κύκλο WLTP;» μου ψιθύριζε αισθησιακά στο αυτί.

Αυτές είναι στιγμές που χαράζονται για πάντα στην καρδιά ενός άντρα.

Βέβαια, κάτι περίεργοι εξακολουθούν να θαυμάζουν τα παλιά αυτοκίνητα. Τα συλλέγουν, τα συντηρούν, τα επισκευάζουν, τα οδηγούν σε κυριακάτικες εξορμήσεις. Ξοδεύουν χρόνο και χρήμα για να κρατήσουν ζωντανό ένα κομμάτι μηχανολογικής ιστορίας.

Είναι προφανές ότι χρειάζονται βοήθεια.

Εμείς οι σύγχρονοι άνθρωποι ξέρουμε καλύτερα. Δεν χρειαζόμαστε την αίσθηση του δρόμου, ούτε τον ήχο του κινητήρα, ούτε όμορφα όργανα, ούτε διακόπτες που μπορείς να χειριστείς χωρίς να κοιτάς. Δεν χρειαζόμαστε προσωπικότητα, ιδιαίτερο σχεδιασμό, απλότητα ή μηχανολογική κομψότητα.

Χρειαζόμαστε μια εφαρμογή.

Μια εφαρμογή που θα μας ενημερώνει ότι το αυτοκίνητό μας βρίσκεται ακριβώς εκεί που το παρκάραμε. Μια άλλη που θα μας λέει ότι η πόρτα είναι κλειδωμένη. Μια τρίτη για να προγραμματίζουμε τη φόρτιση. Και μια τέταρτη για να μας θυμίζει ότι η πρώτη εφαρμογή χρειάζεται ενημέρωση.

Και το σημαντικότερο απ' όλα, να μπορούμε να παρακολουθούμε την κατάσταση του αυτοκινήτου από το κινητό μας, ενώ καθόμαστε στον καναπέ.

Φτιάξαμε αυτοκίνητα τόσο πολύπλοκα, τόσο ακριβά, τόσο ομοιόμορφα και τόσο φορτωμένα με τεχνολογία, ώστε ένας σημαντικός αριθμός ανθρώπων δυσκολεύεται πλέον να αποκτήσει καινούργιο. Και εκείνοι που μπορούν, συχνά αγοράζουν ένα όχημα που μοιάζει περισσότερο με iPad με ρόδες παρά με μηχανή φτιαγμένη για την απόλαυση της οδήγησης.

Πετάξαμε το ξύλο, το μέταλλο και τις βελόνες. Αντικαταστήσαμε τα κουμπιά με μενού. Τον χαρακτήρα με προδιαγραφές. Τη σχεδίαση με εταιρικές επιτροπές. Την απλότητα με λογισμικό. Και την προσωπική μετακίνηση με μια οικονομική υποχρέωση που μπορεί να κρατήσει περισσότερο από το ίδιο το αυτοκίνητο.

Αλλά μπρος στα κάλλη τι είν΄ ο πόνος;

Μπήκε επιτέλους μια τάξη. Εξαφανίστηκαν οι ιδιοτροπίες, τα χρώματα, οι παράξενοι κινητήρες και οι σχεδιαστές που ήθελαν να δημιουργήσουν κάτι πραγματικά διαφορετικό.

Τώρα μπορούμε να απολαμβάνουμε τον πολτό από πλαστικό. Να κοιτάζουμε το γκρι SUV μας, παρκαρισμένο ανάμεσα σε άλλα δεκαεννέα γκρι SUV, και να αισθανόμαστε υπερήφανοι για τις στιλιστικές μας επιλογές.

Και δεν χρειάζεται πλέον να παίρνουμε εκείνη την κοπέλα με το γλυκό χαμόγελο και να πηγαίνουμε μια βόλτα χωρίς προορισμό, με ανοιχτά παράθυρα, τα όμορφα μαλλιά της να ανεμίζουν στον αέρα, τη μουσική να μας ταξιδεύει και τον ήλιο να δύει κάπου μπροστά μας.

Ανωμαλίες του παρελθόντος.

Επιτέλους μπορούμε να μην αγοράζουμε αυτοκίνητα, να μην οδηγούμε, να μην πηγαίνουμε πουθενά και να παίρνουμε..

Το λεωφορείο.