Παρασκήνιο

Δυο σε ένα, νοικοκυρεμένα. Γιατί προχώρησα στη συγχώνευση των δυο σελίδων και ποιο το μέλλον του Tomgineer τώρα;

Κάρβουνο το Synology NAS. Έκανα σχέδια για να προχωρήσω λίγο τα εταιρικά μου και κατέληξα μέσα σε ένα δάσος από καλώδια να βρίζω τα Life Choices που έκανα ως τώρα. Θα τα ξαναφτιάξω και μάλιστα 10 φορές καλύτερα τώρα.

Υπήρχε μια βαθύτερη σκέψη γύρω από το στόχο μου. Να μην έχω πια τίποτε άλλο να κάνω εκτός από περιεχόμενο. Τι εννοούσα και τι συνεχίζω να εννοώ με αυτό;

Η κατάσταση στη Γερμανία είναι πια απάνθρωπη. Κάθε πρωί που ξυπνάω πίνω σκυφτός τον καφέ μου και σκέφτομαι τι καταστροφή θα γίνει πάλι σήμερα. Δεν είμαι αρνητικός, είναι ένα είδος ειρωνείας προς την ίδια μου τη ζωή.

Γράφω τις σκέψεις μου εδώ για να χωράνε οι υπόλοιπες στο κεφάλι μου. Ξύπνησα με φρικτούς πόνους σε μια παγωμένη Γερμανία παρέα με χιλιάδες προβληματισμούς.

Υπάρχουν χρήστες που έχουν προβλήματα όρασης ή δυσκολεύονται να διαβάσουν κείμενο σε σκοτεινό σχεδιαστικό. Πλέον με ένα μικρό διακόπτη δεξιά πάνω στην κεντρική μπάρα μπορείς να επιλέξεις ποιο θέμα θέλεις. Το σύστημα το θυμάται.

Είχαμε κάτι ψυχολογικά με τα Tokens του Server αλλά αυτά τώρα λύθηκαν. Μπορείς να εγγραφείς στο υποσέλιδο, ξέρεις εκεί κάτω στην κεντρική σελίδα.

Η χρονιά του περιεχομένου. Το γράφω εδώ στον υπότιτλο για να μου το θυμίζω. Η ανηλεής μάχη με τον εαυτό μου να ολοκληρώσω συνολικά 4 πλατφόρμες έλαβε τέλος. Τώρα ένα πλατύ χαμόγελο κατοικεί μόνιμα στα χείλη μου.

Έχω δει εκατοντάδες ώρες βίντεο από γκουρού των οικονομικών που στο τέλος σου πουλάνε ένα σεμιναριάκι και έχω γίνει σοφότερος. Πήρα και κάποια βιβλία για να σκονίζονται και τώρα είμαι έτοιμος για το 2026.

Ένας αγώνας δρόμου τελείωσε πριν περάσει η πρωτοχρονιά. Οι γιορτές είναι δύσκολες για μοναχικούς και ορφανούς ανθρώπους αλλά με κάποιο τρόπο είμαι ακόμα όρθιος. Εύχομαι να γιορτάσατε με τα αγαπημένα σας πρόσωπα και να περάσατε τέλεια.

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Ιδίως αν η παιδική του ηλικία ήταν -ας το εκφράσω όσο πιο ήπια μπορώ- σκατά. Χθες ήρθε το αυτοκινητάκι της φωτογραφίας, το κράτησα στα χέρια μου και ταξίδεψα στο 1990 μη πιστεύοντας στα μάτια μου.

Εδώ τα λένε Flohmarkt, κοινώς είναι κάτι σαν λαϊκές με τη διαφορά ότι πολίτες πουλάνε πράγματα τα οποία δεν χρειάζονται πια. Δίπλα σε αυτούς υπάρχουν και κλασικοί έμποροι που πουλάνε λαχανικά, είδη σούπερ μάρκετ έως ανταλλακτικά αυτοκινήτων.

Τι να πρωτογράψω. Χιλιάδες σκέψεις μετά από μια μακρά περίοδο προγραμματισμού. Ένας Blogger χωρίς Blog. Έχασα την ψυχή μου εδώ που ήρθα. Τους τελευταίους μήνες πάλεψα να την αποκτήσω ξανά.