Το αυτοκινητάκι: χθες βούρκωσα
Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Ιδίως αν η παιδική του ηλικία ήταν -ας το εκφράσω όσο πιο ήπια μπορώ- σκατά. Χθες ήρθε το αυτοκινητάκι της φωτογραφίας, το κράτησα στα χέρια μου και ταξίδεψα στο 1990 μη πιστεύοντας στα μάτια μου.
Σιγά, ένα κόκκινο αυτοκίνητο. Τι μπορεί να έκανε έναν άνθρωπο σιτεμένο να το κρατάει στα χέρια του σαν παιδί και να βουρκώνει;
Μια ιστορία με ρίζες στα παιδικά μου χρόνια
Μεγάλωσα περίεργα, σε μια Ελλάδα που περισσότερο έμοιαζε με Αφγανιστάν παρά χώρα της Δύσης. Να σκεφτείς δεν υπήρχαν ούτε μπανάνες ούτε καφές φίλτρου στο εμπόριο. Για την ακρίβεια υπήρχαν κάποιες από Κρήτη που ήταν σαν υπόθετα και δεν τις αγοράζαμε ποτέ γιατί ήταν πανάκριβες. Μην σχολιάσω τι χρήματα είχα και τα οικονομικά του σπιτιού. Άστο.
Φυσικά δεν υπήρχαν μεγάλα εμπορικά καταστήματα για μοντελισμό και συλλεκτικά Toys. Για καταλόγους όπως υπήρχαν εκείνη την εποχή στην Αμερική και Γερμανία, ούτε λόγος. Για να γίνει αντιληπτό σε τι χώρα ζούσα, οι δρόμοι του δήμου στον οποίο έμενα ήταν χωμάτινοι (!). Αναφέρομαι σε δήμο της Θεσσαλονίκης. Ο θείος μου όταν ανέλαβε δήμαρχος είχε ως κύρια προεκλογική δέσμευση να ασφαλτοστρώσει τους δρόμους γιατί μάλλον είχε κουραστεί από τις χλέπες που έριχναν οι πεζοί γιατί δεν έβλεπαν τους απέναντι από τη σκόνη και έφτυναν ακατάπαυστα για να μην πνιγούν. Έζησα μεγαλεία όχι μαλακίες.
Ένα μικρό αγόρι βρέθηκε στον παράδεισο
Η πολυαγαπημένη μου γιαγιά όταν την επισκεφτήκαμε στη Γερμανία μου έδωσε τότε 20 μάρκα. Πολλά χρήματα για εκείνη την εποχή. Μου έκλεισε με αγάπη το μάτι και μου έδωσε μια σφιχτή αγκαλιά. Για σένα μικρέ Τομ να πάρεις ό,τι θέλεις. Μια γυναίκα έξυπνη, περήφανη και με λάτρευε. Το μικρό κοκκαλιάρικο αγόρι με τα ξανθά μαλλιά και τα μπλε μάτια. Περνούσα δεκάδες ώρες μαζί της να μου λέει ιστορίες, το θέμα ήταν ότι ζούσε στη Γερμανία και μου έλλειπε πολύ. Ξέρω ότι με διαβάζει τώρα που είναι στον παράδεισο. Σίγουρα έχει Wifi εκεί πάνω.
Ήξερα ακριβώς τι ήθελα. Ήθελα να πάμε σε εκείνο το μαγικό μαγαζί στο Άαχεν στο οποίο κυριολεκτικά σάστιζα σαν αγελάδα που είδε ένα λόφο καταπράσινο χόρτο. Ο παράδεισος. Τόνοι από αυτοκίνητα, μοντέλα και συλλεκτικά μπαρμπαδάκια. Ήθελα να κατοικώ εκεί μέσα.
Αγόρασα λοιπόν την Dodge Viper της Bburago. H Maistro εκείνη την εποχή δεν είχε την ποιότητα της Bburago και δεν την ήθελα. Τα μοντέλα αυτά κατασκευάζονταν στην Ιταλία. Είναι ενδιαφέρον ότι η εταιρεία αυτή συστάθηκε τη χρονιά που γεννήθηκα. Ήμουν το πιο χαρούμενο παιδί του κόσμου εκείνη τη στιγμή. Άνοιγε μάλιστα το καπώ και φαινόταν ο V8 κινητήρας του. Μαγικό για μένα εκείνη την εποχή. Επίσης άνοιγαν και οι πόρτες.
Το πήρα και το έβαλα στο κομοδίνο που ήταν δίπλα στο κρεβάτι στο σπίτι που μας φιλοξενούσαν. Το σπίτι της γιαγιάς μου που ήταν ένα ταξίδι στο παρελθόν από μόνο του. Μασίφ ξύλινα έπιπλα μιας άλλης εποχής. Το χάζευα όλο το βράδυ μέχρι που με πήρε ο ύπνος.
Το έφερα Ελλάδα με προσοχή να μην πάθει τίποτα. Λες και επέστρεφα τα κλεμμένα μάρμαρα από το Βρετανικό Μουσείο.
Έκτοτε με συντρόφευε πάντοτε δίπλα μου σε οποιοδήποτε γραφείο είχα. Θυμάμαι μικρός έκρυβα και πράγματα στο πορτμπαγκάζ 😂😂. Πάντα προσπαθούσα να μην το γρατζουνίσω ή να μην το χαλάσω. Το καθάριζα πολύ προσεκτικά. Με τις ώρες.
Σε κάποια στιγμή της ζωής μου χάθηκε. Όσο και αν σπάω την άδεια κεφάλα μου δεν μπορώ να θυμηθώ που πήγε. Λείπω και πολύ καιρό από τη χώρα και η καταστροφή ήταν ούτως ή άλλως ολοσχερής. Δεν έφερα από την Ελλάδα τίποτε άλλο εκτός από λιγοστά άθλια ρούχα.
Έκτοτε πάντα το έψαχνα
Όταν έκανα βόλτες, οπουδήποτε και αν πήγαινα κοιτούσα μήπως βρω τη συγκεκριμένη Dodge Viper σε 1:18 σε κόκκινο από την Bburago. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν τη βρήκα.
Έψαχνα και στο γυφτοπάζαρο που πηγαίνω κάθε Σάββατο χωρίς όμως αποτέλεσμα. Στην προσπάθεια που κάνω να ξαναβρώ την ψυχή μου που κόντεψα να χάσω στη Γερμάνια έψαξα το συγκεκριμένο παιχνίδι οπουδήποτε το διαδίκτυο. Έχω γίνει καλός στο άθλημα. Βρίσκω ανταλλακτικά για πράγματα που δεν κατασκευάζονται πια εδώ και 25 χρόνια.
Βρήκα μια δημοπρασία στο eBay για το συγκεκριμένο αυτοκίνητο. Κάποιος το είχε από το 1992 στο αυθεντικό του κουτί! Η τιμή της εκκίνησης ήταν 20€ και τόσο ήταν και το πρώτο bid μου. Λόγω τρελής οικονομικής ανάπτυξης της Γερμανίας δεν έκανε κανένας άλλος bid! Περίμενα καρτερικά να λήξει το διάστημα της δημοπρασίας. Κοιτούσα συχνά μήπως κάποιος άλλο έκανε ένα bid. Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι πλούσιος. Αν ξέφευγε το ποσό προφανώς δεν θα μπορούσα να το αγοράσω.
Ήρθε χθες!
Το αυθεντικό κουτί, μέσα σε εφημερίδες, θήκες για αυγά (!) και ότι νάιλον βρήκε ο άνθρωπος που το είχε. Σε άριστη κατάσταση. Στο κάτω μέρος γράφει: "1992 - Made in Italy". Το κρατούσα στα χέρια μου σαν θαύμα. Κάποιος το κράτησε 35 χρόνια στο κουτί του για να το αποκτήσω εγώ. Σαν να ήξερε την αγάπη που είχα για αυτό το -για άλλους- άχρηστο αντικείμενο.
Είχε αρκετή σκόνη γιατί το πλαστικό της συσκευασίας από τα χρόνια είχε ξεκολλήσει. Το καθάρισα πολύ προσεκτικά να μην βγουν τα αυτοκόλλητα που έχει στο ταμπλό και τις ζώνες ασφαλείας. Με ειδικές μπατονέτες που έχω για συντήρηση παλαιών αντικειμένων καθάρισα κάθε γωνίτσα του μοντέλου. Μου πήρε αρκετή ώρα.
Δεν συγκινούμαι εύκολα από αντικείμενα. Έχω αγοράσει τόσα πολλά, έχω πετάξει τόσα πολλά. Αυτό όμως ήταν και είναι διαφορετικό.
Χθες όπως τότε πριν τόσες δεκαετίες το χάζευα με ένα χαμόγελο στα χείλη μέχρι αργά.
Τώρα θα με συντροφεύει στο γραφείο μου ως το τέλος της ζωής μου.
