Τη βδομάδα που πέρασε φλέρταρα επικίνδυνα με το «πήγε αδιάβαστος»
Οπότε τα πράγματα είναι απλά: ή θα πάρω σοβαρά μέτρα για να μη φτάσω ποτέ ξανά τόσο κοντά στο χείλος, ή κάποιος θα πρέπει να αρχίσει να ξεσκονίζει το ψαλτήρι.
Η κατάσταση στη Γερμανία έχει σκοτεινιάσει τόσο, που καμιά φορά μοιάζει ικανή να σε πάρει από το χέρι και να σε κατεβάσει αθόρυβα στον Άδη. Τουλάχιστον έτσι τη νιώθω εγώ.
Ένας άνθρωπος που ακόμη αγαπά τη ζωή, όσο κι αν αυτή τον δοκιμάζει. Που σηκώνεται κάθε μέρα και μάχεται, όχι επειδή δεν κουράστηκε, αλλά επειδή μέσα του υπάρχουν ακόμη αρχές, αξίες, φιλοδοξίες και όνειρα.
Ακόμη.
Και ίσως αυτό το «ακόμη» να είναι η τελευταία μικρή φλόγα που αρνείται να σβήσει μέσα στο σκοτάδι.
Η μάχη είναι άνιση
Αλλά αυτό δεν αποτελεί είδηση θαρρώ για κανέναν πια. Συχνά μάχεσαι μόνος εναντίον όλων. Αυτό το «μόνος» για εμένα δεν αποτελεί καινοτομία. Οι περισσότεροι πάντα είχαν γονείς να πάρουν τηλέφωνο όταν τα έβρισκαν σκούρα. Έστω για μια συμβουλή, μια καλή κουβέντα. Δεν είχα ποτέ αυτή την πολυτέλεια. Οπότε έμαθα να αγωνίζομαι με ό,τι όπλα είχα τη δεδομένη στιγμή χωρίς να περιμένω τίποτα από κανέναν.
Στεκόμουν στην κουζίνα λοιπόν.
Ο πονοκέφαλος αφόρητα έντονος. Έτρεμα.
Ένιωθα να παραλύει το μισό αριστερό πρόσωπο, μια περίεργη αίσθηση το αριστερό μάτι να μην αιματώνεται πια σωστά. Δεν ήταν θολούρα από κούραση στο μάτι. Αυτό το έχω πάθει πολλές φορές αλλά δεν ήταν αυτό. Κάτι γινόταν στον εγκέφαλο.
Η πίεσή μου σίγουρα πάνω από 200. Δεν την μέτρησα γιατί δεν μπορούσα. Έχω όμως μακρά ιστορία με το θέμα, σε τέτοιο βαθμό που πια μπορώ σχεδόν να «νιώσω» την πίεση. Όταν την έχεις μετρήσει χιλιάδες φορές αρχίζεις και συνδέεις τιμές με την αίσθηση που έχεις.
Δεν πανικοβλήθηκα, δεν φοβάμαι να πάω απέναντι.
Παρέλυσαν τα πόδια μου. Με δυσκολία στεκόμουν. Στηριζόμουν στον πάγκο της κουζίνας.
Δεν ήταν κρίση πανικού. Ήταν κάτι που συμβαίνει πριν από αυτήν. Είχα δεκάδες στο παρελθόν και τις γνωρίζω καλά.
Παίρνω αντιυπερτασικά, μισό κάθε 4-5 μέρες. Κάποτε έπαιρνα 3 είδη φαρμάκων για το θέμα. Κάποια στιγμή και αυτό το μισό θα πάει από εκεί που ήρθε. Θεωρώ ότι αν χάσω 10 κιλά δεν θα χρειάζεται πια. Μένει να το δούμε.
Τις 4-5 μέρες όμως πριν από το συμβάν, είχα ήδη αναγκαστεί να πάρω τρία ολόκληρα χάπια. Από το μισό χάπι, έφτασα στα τρία. Δεν ήταν υπερβολή. Ήταν μια διαρκής μάχη να συγκρατήσω την πίεσή μου σε φυσιολογικά επίπεδα, μέσα στον εφιάλτη που περνούσα.
Όπως αντιλήφθηκα η ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης είναι μια εξαιρετικά σύνθετη διαδικασία. Κατάφερα όμως να την ρυθμίσω σε συνεργασία με τον γιατρό μου εδώ και πολύ καιρό.
Χτύπησα άλλο μισό χάπι και βλέποντας να σβήνω έκανα το εξής:
Δεν πίνω πια αλκοόλ αλλά έχω ένα μπουκάλι ούζο σε ένα ντουλάπι. Το χρησιμοποιώ παραδόξως σε πρωινές αναγούλες. Είχαν γίνει απίστευτα σπάνιες. Το μπουκάλι είναι σίγουρα πάνω από 1 χρόνο στο ντουλάπι και σχεδόν γεμάτο. Μια γουλιά και οι αναγούλες εξαφανίζονται! Καίει το λαιμό; Δεν ξέρω τι κάνει. Μη με ρωτήσετε πως λειτουργεί. Απλά λειτουργεί.
Πήρα το μπουκάλι και άρχισα να πίνω από αυτό σαν να ήταν νερό και να ήμουν διψασμένος. Πράγμα που σε κανονικές συνθήκες δεν μπορεί να κάνει φυσιολογικός άνθρωπος, ιδίως αν δεν πίνει. Κατέβασα 6-7 μεγάλες γουλιές και ένιωσα αμέσως το αλκοόλ στο αίμα μου και στο κεφάλι μου.
Έκατσα βαρύτατα θλιμμένος στον καναπέ. Μια ερώτηση στα χείλη μου: ΓΙΑΤΙ
Γράφω το άρθρο γιατί οι φίλοι αναγνώστες θα κατάλαβαν ότι απουσιάζω μέρες πλέον. Το blog το αγαπώ υπερβολικά για να το αφήσω έτσι.
Η κατάσταση στη Γερμανία γίνεται ανυπόφορη
Δεν φτάνει που δεν την γούσταρα ποτέ τη χώρα. Ο σύμβουλός μου το αποκαλεί «ασυμβατότητα». Η χώρα δεν είναι συμβατή με τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά μου. Δεν ταιριάζουμε κοινώς. Είμαι πρόγραμμα Mac που προσπαθώ να εκτελέσω σε Windows. Δεν δουλεύει λέμε.
Η οικονομική κατάσταση είναι καταστροφική. Φυσικά δεν θα άφηνε και εμένα ανεπηρέαστο. Ξεκίνησα λοιπόν μια πολύ επώδυνη για μένα διαδικασία να βάλω μια τάξη, να μπουν τα πράγματα σε μια καλύτερη σειρά και ροή. Παράλληλα με όλα όσα κάνω ούτως ή άλλως καθημερινά με μια κόρη στην εφηβεία.
Εργασία έχω και εισοδηματικά είμαι πάνω από τον μέσο όρο. Είναι άλλοι οι παράγοντες της προβληματικής κατάστασης και συνδέονται με βαθύτερα προβλήματα τα οποία δεν θέλω να αναλύσω στο παρόν άρθρο.
Κοινώς όμως κάνω μια πολύ επώδυνη προσπάθεια η οποία όμως πρέπει να γίνει και ο σχεδιασμός ήταν να διαρκέσει 10 μέρες αρχικά. Μπορώ να πω ότι προχώρησε πολύ καλά ως εδώ και αυτό άρχισε να μου δίνει μια αχτίδα ελπίδας.
Στη δουλειά ανέλαβα πρόσφατα ένα αρκετά σημαντικό και απαιτητικό project, με μεγάλη ευθύνη και μεγάλη εμπιστοσύνη από την πλευρά των ανθρώπων που το χρειάζονται. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που καταλαβαίνεις ότι κάτι έχει ιδιαίτερο βάρος, όχι μόνο τεχνικά αλλά και θεσμικά. Περισσότερα δεν μπορώ και δεν θέλω να γράψω δημόσια.
Μια αναγνώριση τόσα χρόνια που παλεύω, μια τιμή για έναν Έλληνα αλλά και τόνοι ευθύνης να υλοποιήσεις στον γραφειοκρατικό εφιάλτη της χώρας κάτι τόσο καινοτόμο που δεν τόλμησε να κάνει κανείς. Σε ένα περιβάλλον δυστυχώς στο οποίο δεν συμπαθούν κάποιοι τους ξένους, πόσο μάλλον όταν υλοποιούν κάτι που αυτοί δεν έχουν την τεχνογνωσία να κάνουν. Ένα στρεσάκι το έχεις όσο να 'ναι.
Το κερασάκι στην τούρτα
Παράλληλα, υπήρξε και ένα πολύ σοβαρό οικογενειακό θέμα που αφορούσε την κόρη μου και το σχολικό της περιβάλλον. Δεν μιλάω για μια απλή παρεξήγηση ή για τις συνηθισμένες δυσκολίες της σχολικής καθημερινότητας, αλλά για μια κατάσταση που ξεπέρασε κάθε όριο και είχε πραγματικό ψυχολογικό κόστος για το παιδί.
Κάποια στιγμή η κατάσταση έφτασε σε σημείο που δεν μπορούσε πλέον να αγνοηθεί. Χρειάστηκε άμεση ιατρική εκτίμηση, έγγραφες αναφορές και προσπάθεια να κινηθούν οι αρμόδιοι μηχανισμοί. Αυτό που ακολούθησε ήταν μια εξαντλητική διαδικασία, γεμάτη απαξίωση, άρνηση ευθύνης και την αίσθηση ότι έπρεπε να αποδείξω τα αυτονόητα.
Για μέρες και νύχτες έψαχνα απεγνωσμένα να βρω ποιος έχει την ευθύνη, πού πρέπει να απευθυνθώ και πώς μπορεί να προστατευτεί ένα παιδί, όταν οι πρώτοι που θα έπρεπε να ακούσουν, δεν ακούνε πραγματικά.
Τελικά η υπόθεση έφτασε σε ανώτερο επίπεδο και κινητοποιήθηκαν οι αρμόδιες αρχές. Εκεί, για πρώτη φορά μετά από καιρό, μίλησα με έναν άνθρωπο που αντιμετώπισε την κατάσταση με σοβαρότητα, ψυχραιμία και αίσθηση ευθύνης.
Μέχρι να φτάσω όμως εκεί, η ψυχική και σωματική φθορά ήταν τεράστια. Η αδικία, η αγωνία για το παιδί μου και η μάχη να εισακουστώ με οδήγησαν στα όριά μου.
Πριν όμως γίνει όλη αυτή η κινητοποίηση στεκόμουν στην κουζίνα.
Με όλα όσα προανέφερα.
Για κάποιο λόγο αυτός εκεί πάνω θεώρησε ότι πρέπει να μείνω ακόμα εδώ.
Δεν ξέρω γιατί με θέλει ακόμα εδώ. Για το παιδί; Αυτούς που με αγαπούν;
Αλήθεια δεν γνωρίζω πια.
Το μόνο για το οποίο είμαι σίγουρος είναι ότι δεν θα αφήσω ποτέ να ξανασυμβεί κάτι τέτοιο.
Είναι μαρτύριο να είσαι ένας άνθρωπος με κάποιο δείκτη νοημοσύνης, αρχές, αξίες, υψηλό αίσθημα δικαίου και να αγαπάς τα παιδιά ταυτόχρονα σε αυτόν τον κόσμο.