Τη βδομάδα που μας πέρασε με επισκέφτηκε ο θάνατος. Πρέπει να λάβω σοβαρά μέτρα να μην συμβεί ποτέ πια αυτό.

Η μάχη είναι άνιση, αλλά αυτό δεν αποτελεί είδηση θαρρώ για κανέναν πια.

Στεκόμουν στην κουζίνα.

Ο πονοκέφαλος αφόρητα έντονος. Έτρεμα.

Ένιωθα να παραλύει το μισό αριστερό πρόσωπο, μια περίεργη αίσθηση το αριστερό μάτι να μην αιματώνεται πια σωστά. Δεν ήταν θολούρα από κούραση στο μάτι. Αυτό το έχω πάθει πολλές φορές αλλά δεν ήταν αυτό.

Η πίεσή μου σίγουρα πάνω από 200. Δεν την μέτρησα γιατί δεν μπορούσα. Έχω όμως μακράν ιστορία με το θέμα σε σημείο που «νιώθω» πια την πίεση.

Δεν πανικοβλήθηκα, δεν φοβάμαι το θάνατο.

Παρέλυσαν τα πόδια μου. Με δυσκολία στεκόμουν.

Δεν ήταν κρίση πανικού. Ήταν κάτι που συμβαίνει πριν από αυτήν. Είχα δεκάδες στο παρελθόν και τις γνωρίζω καλά.

Παίρνω αντιυπερτασικά, μισό κάθε 4-5 μέρες. Κάποτε έπαιρνα 3 είδη φαρμάκων για το θέμα. Όπως αντιλήφθηκα η ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης είναι μια πολύ σύνθετη διαδικασία. Κατάφερα όμως να την ρυθμίσω σε συνεργασία με τον γιατρό μου εδώ και πολύ καιρό. Τις μέρες πριν το συμβάν όμως (επίσης 4-5) είχα πάρει 3 ολόκληρα. Ναι από μισό.. 3. Μια συνεχής μάχη να επιστρέψω σε φυσιολογική πίεση με τον εφιάλτη που περνούσα.

Χτύπησα άλλο μισό χάπι. Μπροστά στο θάνατο έκανα το εξής.

Δεν πίνω πια αλκοόλ αλλά έχω ένα μπουκάλι ούζο σε ένα ντουλάπι. Το χρησιμοποιώ παραδόξως σε πρωινές αναγούλες. Είχαν γίνει απίστευτα σπάνιες. Το μπουκάλι είναι σίγουρα πάνω από 1 χρόνο στο ντουλάπι και σχεδόν γεμάτο. Μια γουλιά και οι αναγούλες εξαφανίζονται! Καίει το λαιμό; Δεν ξέρω τι κάνει. Μη με ρωτήσετε πως λειτουργεί. Απλά λειτουργεί.

Πήρα το μπουκάλι και άρχισα να πίνω από αυτό σαν να ήταν νερό και να ήμουν διψασμένος. Πράγμα που σε κανονικές συνθήκες δεν μπορεί να κάνει φυσιολογικός άνθρωπος, ιδίως αν δεν πίνει. Κατέβασα 6-7 μεγάλες γουλιές και ένιωσα αμέσως το αλκοόλ στο αίμα μου και στο κεφάλι μου.

Έκατσα βαρύτατα θλιμμένος στον καναπέ. Μια ερώτηση στα χείλη μου: ΓΙΑΤΙ

Γράφω το άρθρο γιατί οι φίλοι αναγνώστες θα κατάλαβαν ότι απουσιάζω μέρες πλέον. Το blog το αγαπώ υπερβολικά για να το αφήσω έτσι. 

Η κατάσταση στη Γερμανία γίνεται ανυπόφορη

Δεν φτάνει που δεν την γούσταρα ποτέ τη χώρα. Ο σύμβουλός μου το αποκαλεί «ασυμβατότητα». Η χώρα δεν είναι συμβατή με τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά μου. Δεν ταιριάζουμε κοινώς. Είμαι πρόγραμμα Mac που προσπαθώ να εκτελέσω σε Windows. Δεν δουλεύει λέμε.

Η οικονομική κατάσταση είναι καταστροφική. Φυσικά δεν θα άφηνε και εμένα ανεπηρέαστο. Ξεκίνησα λοιπόν μια πολύ επώδυνη για μένα διαδικασία να βάλω μια τάξη, να μπουν τα πράγματα σε μια καλύτερη σειρά και ροή. Παράλληλα με όλα όσα κάνω ούτως ή άλλως καθημερινά με μια κόρη στην εφηβεία.

Εργασία έχω και εισοδηματικά είμαι πάνω από τον μέσο όρο. Είναι άλλοι οι παράγοντες της προβληματικής κατάστασης και συνδέονται με βαθύτερα προβλήματα τα οποία δεν θέλω να αναλύσω στο παρόν άρθρο.

Κοινώς όμως κάνω μια πολύ επώδυνη προσπάθεια η οποία όμως πρέπει να γίνει και ο σχεδιασμός ήταν να διαρκέσει 10 μέρες αρχικά. Μπορώ να πω ότι προχώρησε πολύ καλά ως εδώ και αυτό άρχισε να μου δίνει μια αχτίδα ελπίδας.

Στη δουλειά ανέλαβα ουσιαστικά μόνος να υλοποιήσω ένα Project για ένα σημαντικό υπουργείο. Η εμπιστοσύνη απεριόριστη -από το υπουργείο- και στην οικονομική κατάσταση που βρισκόμαστε άκουσα το «λόγω της σημαντικότητας δεν τίθεται περιορισμός στο μπάτζετ». Κάτι το οποίο δεν ακούς πια σχεδόν ποτέ στη Γερμανία. Το Project θα χρησιμοποιηθεί ως «σημαία» για τις επερχόμενες εκλογές. Περισσότερα δεν μπορώ να γράψω.

Μια αναγνώριση τόσα χρόνια που παλεύω, μια τιμή για έναν Έλληνα αλλά και τόνοι ευθύνης να υλοποιήσεις στον γραφειοκρατικό εφιάλτη της χώρας κάτι τόσο καινοτόμο που δεν τόλμησε να κάνει κανείς. Σε ένα περιβάλλον δυστυχώς στο οποίο δεν συμπαθούν κάποιοι τους ξένους, πόσο μάλλον όταν υλοποιούν κάτι που αυτοί δεν έχουν την τεχνογνωσία να κάνουν. Ένα στρεσάκι το έχεις όσο να 'ναι.

Το κερασάκι στην τούρτα

Πως να το γράψω τώρα αυτό όσο πιο σύντομα γίνεται. Δύσκολο να αποδοθεί. Ας προσπαθήσω.

Η κόρη στο σχολείο της δέχθηκε πολύμηνη ψυχολογικής μορφής βία από εκπαιδευτικό. Δεν αναφέρομαι στα απλά καθημερινά συμβάντα της σχολικής πραγματικότητας αλλά κάτι που κινείται πια στη σφαίρα των ποινικά κολάσιμων αδικημάτων. Στην Γερμανία τέτοιες υποθέσεις που κερδήθηκαν οδήγησαν σε αποζημιώσεις που έφτασαν τα 50.000€ παράλληλα με πολύ σοβαρές διοικητικές κυρώσεις.

Το παιδί «έσπασε» μετά από ένα ασύλληπτο συμβάν από την εκπαιδευτικό. Με πήρε τηλέφωνο με δυσκολία στην άρθρωση της γλώσσας. Καμία από τις 3 που γνωρίζει και γνωρίζω. Το πήγα κατευθείαν σε γιατρό, γνωματεύτηκε η κατάσταση και ενημερώθηκαν αυτόματα και ο ασφαλιστικός φορές εκτιμώ για παιδική κακοποίηση. Στην υποδοχή έντρομη η κοπέλα με ρώτησε: «τι συνέβη στο παιδί»; Είδε τα τρομαγμένα μαυρισμένα μάτια της.

Εκεί ξεκίνησε -ή μάλλον συνεχίστηκε- ένας Γολγοθάς συγκάλυψης και προσπάθειας από τη διοίκηση του σχολείου να βγάλουν τρελό το κορίτσι και εμένα. Ναι, έγιναν 2 έγγραφες καταγγελίες. Η πρώτη αρχές του χρόνου. Κατέληξαν στον κάλαθο των αχρήστων. Να μην διαταραχθεί η πλασματική εικόνα της τέλειας διοίκησης και το «Nothing to see here». Όλα καλά, απλά οι γονείς και οι μαθητές πάσχουν από κάποια ανεξήγητη μαζική ψύχωση και φαντάζονται ότι μια εκπαιδευτικός βρίσκεται πλέον στο φάσμα του ποινικά κολάσιμου.

Η αδικία και η νυχθημερόν μάχη μου να εισακουστώ κάπου, οι ατελείωτες ώρες έρευνας για να βρω μια άκρη με οδήγησαν στην εξάντληση.

Στο τέλος κινητοποίησα Εποπτικές Αρχές, Υπουργείο Παιδείας, Υπουργείο Εξωτερικών και την τοπική Πρεσβεία. Ήταν τόσο σφοδρή η επιστολή μου, με 10 συνημμένα που περιέγραφαν την κατάσταση που επικοινώνησε μαζί μου η Εποπτική Αρχή εντός μιας ώρας. 60 λεπτά!

Με παρακάλεσε ο άνθρωπος να στείλω μια καθησυχαστική επιστολή ότι ανέλαβε την υπόθεση γιατί «με την επιστολή σας έχετε κινητοποιήσει δεκάδες ανθρώπους, παρακαλώ ενημερώστε τους ότι ανέλαβα να βγάλω άκρη». Επιτέλους ένας άνθρωπος στο τηλέφωνο με κάποια σοβαρότητα, κύρος και στοιχειώδη λογική. Refreshing μετά από τόσο διάστημα απαξίωσης και αλαζονείας.

Πριν όμως γίνει όλη αυτή η κινητοποίηση στεκόμουν στην κουζίνα.

Με όλα όσα προανέφερα.

Για κάποιο λόγο αυτός εκεί πάνω θεώρησε ότι πρέπει να μείνω ακόμα εδώ.

Δεν ξέρω γιατί με θέλει ακόμα εδώ. Για το παιδί; Αυτούς που με αγαπούν;

Αλήθεια δεν γνωρίζω πια.

Το μόνο για το οποίο είμαι σίγουρος είναι ότι δεν θα αφήσω ποτέ να ξανασυμβεί κάτι τέτοιο.

Είναι μαρτύριο να είσαι ένας άνθρωπος με κάποιο δείκτη νοημοσύνης, αρχές, αξίες, υψηλό αίσθημα δικαίου και να αγαπάς τα παιδιά ταυτόχρονα σε αυτόν τον κόσμο.

Είναι σχεδόν αφόρητο.