Ένα ακόμα ψυχολογικό τραύμα θεραπεύτηκε: Ολοκληρώθηκε η συλλογή μου!

Τώρα γράφω κώδικα και το άρθρο που μόλις διαβάζεις υπό τη μουσική των πολυαγαπημένων μου CD. Χωρίς διακοπές, χωρίς διαφημίσεις, χωρίς λογοκρισία, χωρίς συνδρομές.

Ολόκληρα Album όπως ακριβώς κυκλοφόρησαν τη δεκαετία του 90. Στο ίδιο μέσο που τα άκουγα με λαχτάρα τότε. Αυτή η ιεροτελεστία, διαλέγω ένα CD, κοιτάω το Artwork, τη λίστα με τα τραγούδια στην πίσω πλευρά. Βάζεις το δισκάκι στο drive και ακούς το μηχανισμό να επιταχύνει το CD.

Το τραύμα πλέον θεραπεύτηκε. Κάθε φορά που βλέπω το μικρό επιπλάκι από ξύλο ακακίας σκάω ένα χαμόγελο λες και το έχω χάσει -το λες γιατί το έβαλα;-. 🤔

300 δισκάκια επιλεγμένα ένα-ένα

Αν τα αγόραζα σήμερα με τιμές λιανικής θα μου κόστιζαν 4.000€. Ναι, έκανα και πρόγραμμα που τα υπολογίζει. Το θέμα φυσικά είναι ότι κάποια από αυτά είναι σπάνια και έχει σταματήσει η παραγωγή τους εδώ και πολλά χρόνια. Άρα μάλλον και να ήθελα δεν θα μπορούσα να τα αγοράσω καινούργια.

Πλήρωσα δηλαδή 4.000€ για να κάνω τη συλλογή μου; Όχι φυσικά 😂. Εκεί ήταν και το δύσκολο κομμάτι. Όχι μόνο να τα βρεις αλλά μάλιστα σε άριστη κατάσταση και όσο πιο κοντά γίνεται στο 1€. Περίπου τα μισά κατάφερα και τα πήρα για 1€, τα υπόλοιπα 2, 3 ως 5€ τα ακριβότερα. Μετά φυσικά έπεσε αρκετή δουλειά γιατί άλλαξα όλες τις θήκες. Ήταν οι περισσότερες σε κατάσταση που δεν μου άρεσε. Θέλω να είναι του κουτιού, σαν να τα αγόρασα καινούργια. Έτσι κάνω με όλα μου τα πράγματα, τα φροντίζω και τα προσέχω. 

Για το σκοπό αυτό έφαγα το διαδίκτυο και βρήκα.. ένα εργοστάσιο που πουλούσε θήκες σε πολύ καλές τιμές αλλά μόνο συσκευασία των 100! Πήρα από εργοστάσιο κατευθείαν δηλαδή, βοήθησε και η φρενήρης αναπτυξιακή τροχιά της Γερμανίας σήμερα στις τιμούλες.

Είχα 150 δισκάκια περίπου παλαιότερα

Λόγω της φτώχειας μου όμως στην Ελλάδα κάποια από αυτά ήταν είτε αντιγραφές -καμιά 20ρια- και κάποια ήταν μαϊμού από τα πανεπιστήμια που τα πουλούσαν για μερικά ευρώ. Γιο-γιο 5 ευρώ κατάσταση δηλαδή. Ήταν τυπωμένα αντίγραφα μάλλον από κάποιο περίεργο εργοστάσιο του εξωτερικού.

Το κόστος των καινούργιων CD ήταν σχεδόν απαγορευτικό εκείνη την εποχή για μένα. Ήταν απλά πανάκριβα και έτσι η διαδικασία να τα αγοράσω απαίτησε πολύ κόπο και χρήμα. Δούλευα και όταν πληρωνόμουν έτρεχα να αγοράσω το δισκάκι που ήθελα διακαώς. Αλλά τότε αγοράζαμε ένα δισκάκι, έτρεχε όλη η παρέα να το ακούσουμε μαζί και έπειτα έπαιζε συνεχώς για κάνα μήνα μέχρι να το βαρεθούμε.

Σήμερα δεν είναι κανένα αντίγραφο ή από περίεργο εργοστάσιο. Είναι όλα αυθεντικά και σε άριστη κατάσταση.

Το CD είναι ένα καταπληκτικό μέσο. Έχω δισκάκια 35+ ετών και παίζουν σαν να κατασκευάστηκαν σήμερα. Αν δεν τα δει ο ήλιος, δεν εκτεθούν σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες και δεν τα ξεσκίσεις στις γρατζουνιές, απλά παίζουν μέχρι να πεις το ποίημα.

Θεραπεύτηκα!

Πλέον δεν θα στεναχωριέμαι κάθε φορά που θυμάμαι την παλιά μου συλλογή. Τώρα δίπλα μου έχω μια πολύ καλύτερη την οποία απολαμβάνω κάθε μέρα.

Θα σταματήσω να αγοράζω δισκάκια; Όχι φυσικά. Κάποια δισκάκια τα πήρα για να ακούσω καλλιτέχνες που δεν άκουγα παλαιότερα. Βρήκα πολλά νέα ενδιαφέροντα συγκροτήματα και καλλιτέχνες. Κάποια όμως δεν μου άρεσαν οπότε θα κάνω ό,τι κάνει οποιοσδήποτε έχει μια συλλογή. Αυτά που δεν θέλω τα πουλάω στο eBay και τα αντικαθιστώ με άλλα. Ούτως ή άλλως όταν κάτι το πάρεις 1€ δύσκολα μπορείς να χάσεις τα χρήματά σου. Ο σκληρός πυρήνας των περίπου 250 CD φυσικά δεν πάει πουθενά. Αυτά που θα αντικαταστήσω είναι περίπου 25-50.

Δεν γνωρίζω αν αυτό το άρθρο θα έχει καμία αξία για τον αναγνώστη. Έχει όμως σημασία για μένα. Τεράστια μάλιστα. Έχω υποφέρει πολύ στη ζωή μου.

Εδώ και λίγο καιρό έχω ένα τραύμα λιγότερο. Καλή φάση.

Είναι όμορφο να μπορείς να κλείνεις πληγές, όσο σημαντικές ή ασήμαντες και αν είναι.

Αν υπάρχει και κάποια ασήμαντη πληγή.

Αν σας πω ότι το άρθρο το έγραψα ακούγοντας Dr. Alban.. It's My Life θα με πιστεύατε; 🤣