Ένα άρθρο που θα έπρεπε να είναι σημειώσεις στο Obsidian: Τι ακριβώς χρειάζεσαι για να ζήσεις;

Χωρίς το Obsidian θα είχα τελειώσει εδώ που έμπλεξα. Εκατοντάδες πλέον οι σελίδες με σημειώσεις, σκέψεις, στρατηγικές, σχέδια, υποχρεώσεις και βήματα για να βγω από τη λούμπα.

Για μένα όμως τα πράγματα όμως είναι πια απλά. Τα χρόνια που μετανάστευσα στη Γερμανία οδηγούνται στο τέλος τους. Ήταν μια δουλειά που είχα να κάνω και κοντεύει την ολοκλήρωση. Υπάρχει ένας άγραφος κανόνας που λέει ότι ο ψυχισμός σου εδώ τερματίζει στα 15 χρόνια. Κάπου εκεί πρέπει να αρχίσεις να τα μαζεύεις.

Έφυγα στα υπέροχα χρόνια των μνημονίων που κάποιοι υπόσχονταν να τα σκίζουν όλη μέρα -όχι δεν θα κάνω το άρθρο πολιτικό-, τελικά έσκισαν εμάς. Τώρα ακουγόταν και κραυγές να βγούμε από το ευρώ και να μετατραπούμε σε χώρα του τρίτου κόσμου με ισοτιμίες 1€ = 1.000 δραχμές και στη συνέχεια επιθετική διολίσθηση. Σε αυτό το κλίμα χάζευα την πιο γλυκιά μπέμπα του κόσμου να με κοιτάει με τις ματάρες της στο καλαθάκι της. Τότε αποφάσισα ότι δεν θα μεγαλώσει  αυτή η ψυχούλα σε περιβάλλον Αφγανιστάν. Η εικόνα τότε ήταν ότι μάλλον προς τα εκεί πήγαινε το πράγμα. Τελικά δεν πήγε ακριβώς.

Η λύση ήταν εύκολη για μένα θεωρητικά, γνώριζα τη γλώσσα και οι τεχνικές μου ικανότητες θα μου έβρισκαν δουλειά όποια στιγμή ήθελα. Τελικά δεν ήταν καθόλου εύκολο -όχι να βρω δουλειά- αλλά να επιβιώσω σε αυτή την άψυχη χώρα.

Η μικρή ζουζουνιάρα μπέμπα είναι σήμερα μια πολύ όμορφη μικρή κυρία. Με τις απόψεις της, τη φιλοσοφία της, το στυλ της, τα πράγματα που αγαπάει. Το παιδί μεγάλωσε.

Θεωρώ ότι προσέφερα στη χώρα την εργασία μου, την τεχνογνωσία μου, για αυτά πληρώθηκα, το παιδί μεγάλωσε σε ανθρώπινες συνθήκες. Τέλος αποστολής.

Τι ακριβώς χρειάζεσαι για να ζήσεις;

Όπως είπε και ένας παλιός φίλος:

Πολύ καλά κάνεις και σκέφτεσαι να ανοίξεις και πάλι τα φτερά σου και να πετάξεις για άλλους προορισμούς αλλά.. φρόντισε να υπάρχει και κάποιος διάδρομος προσγείωσης για να μην καρφωθείς στα βράχια.

Πολύ σωστό όλο αυτό. Η ερώτηση είναι πως μοιάζει αυτός ο διάδρομος προσγείωσης.

Όπως κάνω και στον κώδικα πρώτα προσπαθώ να συλλάβω το σκελετό. Τα Core Functions και μετά πάω στα Features. Για το σχεδιασμό αυτό πρέπει να κάνω κάποιες αυθαίρετες αρχικά παραδοχές.

Το άρθρο αυτό θα επικεντρωθώ στο τι χρειάζομαι για να ζήσω χωρίς να αναφέρομαι στην εργασία και τα εισοδήματα. Για το επαγγελματικό θέμα για μένα τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Ο προορισμός μου είναι η Ελλάδα ή η Κύπρος αλλά δεν θα μπω καν στον κόπο να αναζητήσω εργασία σε αυτές τις χώρες. Η εργασία θα είναι η εταιρεία μου, και όπως ήδη δουλεύω δεν χρειάζεται να κάθομαι πάνω στους Servers μου. Και να ήθελα, δεν θα με άφηναν να αράζω πάνω σε Server Racks σε κάποιο Data Center. Μάλλον θα φώναζαν τους σεκιουριτάδες.

Δεν έχω ιδέα πως θα μοιάζει το μέλλον. Αλλά ας δω τι χρειάζομαι έτσι απλά αυθαίρετα για να ζήσω κάπου αλλού. Βοηθάει το θέμα ότι είμαι ολιγαρκής.

Μάλλον θα πρέπει να δω τι θα πάρω μαζί από εδώ που είμαι αρχικά για να δω στο τέλος τι θα μου λείψει στο «διάδρομο προσγείωσης».

Τι θεωρώ ότι έχει αξία από αυτά που έχω και θέλω να πάρω μαζί

Η εύκολη απάντηση θα ήταν: όλα. Το πρόβλημα είναι ότι το κόστος μεταφοράς είναι τόσο υψηλό που κάποια πράγματα δεν συμφέρει οικονομικά να τα μεταφέρεις. Ιδίως αν αναλογιστείς τις φθορές κατά τη μεταφορά και ότι αρκετά από αυτά είναι 10ετίας και βάλε αλλάζει το πλάνο. Αν κάτι μπορείς να το βρεις σχετικά εύκολα και σε οικονομικό κόστος στη χώρα που θα πας πιθανώς δεν συμφέρει καν να το πάρεις μαζί.

Είπαμε κάνω Brainstorming οπότε όλα επιτρέπονται. 

Ας δούμε τη λίστα λοιπόν: